ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 675
บทที่ 675 สายลมพัดผ่านสู่ดินแดนหนานเหอ (2)
“เฮ้อ” หลินเสี่ยวเคอมองดูน้องสาวของนางในสภาพปัจจุบันและถอนหายใจเบา ๆ
เคยเป็นเวลานานมากแล้วที่ตัวนางเองและน้องสาวในตระกูลจิ้งจอกชิงชิวมีสถานะเทียบเท่ากัน พวกนางเคยเป็นหนึ่งในเทพธิดาที่มีเสน่ห์อย่างไม่มีผู้ใดเทียบได้ แต่ตอนนี้หลินหลางกลับกลายเป็นสาวน้อยที่อ่อนแอและน่าสงสาร
“ความจริง เจ้าตอนไปไม่จำเป็นต้องลงมืออันใด เพียงแค่รออยู่ข้างๆ รอต้อนรับพญากิเลน เจ้าก็จะได้ผลงานความดีความชอบทั้งหมดแล้ว” หลินเสี่ยวเคอเตือนต่อไปว่า
“เจ้าจงใช้ผลงานนี้แลกกับการปลดปล่อย ไม่ต้องถูกกักขังอยู่ในคุกน้ำอีก ข้าจะช่วยเจ้าในการฝึกตน หวังว่าเจ้าจะสามารถรวบรวมแก่นปีศาจกลับคืนมาได้ในเร็ววัน”
…
“ข้าไม่ไป!”
ในสำนักสามพิษ มู่เชียนเชียนส่ายศีรษะอย่างรุนแรง มือทั้งสองจับจิ้งหรีดเล็กๆ ไว้แน่น และไม่มองไปที่ชายชราตัวเตี้ยที่สวมเสื้อคลุมสีฟ้าอยู่ข้างๆ พลางบ่นว่า
“ข้าไม่ไป ข้าไม่ไปจริงๆ”
“ถ้าเจ้าไม่ไป แล้วจะให้คนแก่เช่นข้าไปแทนหรือ?” ชายชราสวมเสื้อคลุมสีฟ้าขมวดคิ้วแน่น แต่เมื่อเห็นมู่เชียนเชียนไม่กลัวเลย เขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“เชียนเชียน ถ้าเจ้าไม่ไป เจ้าจะให้พวกคนแก่เช่นพวกเรานี่ไปแทนหรือ?”
“แล้วผู้ใดจะกล้าหยิบหน้ากากนี้ไปแข่งขันเพื่อชิงสมบัติของสำนักเทพอสูร?”
“ถ้าพวกคนแก่เช่นพวกเราลงมือ จะต้องเป็นเรื่องขำขันแน่นอน”
“หึ” มู่เชียนเชียนมองชายชราอย่างเยาะเย้ยแล้วตอบกลับไปว่า
“สำนักสามพิษของเราก็ไม่ใช่ชื่อเสียงดีอยู่แล้ว ยังกลัวคนหัวเราะอะไรอีก?”
“อีกอย่าง ข้าไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร ข้าจะแข่งขันกับผู้ใดได้?”
“ดินแดนหนานเหอก็ไม่ใช่พื้นที่ของสำนักสามพิษเรา”
“แค่นำสมบัติวิเศษเหล่านั้นกลับมานิดหน่อยก็พอแล้ว” ชายชราสวมเสื้อคลุมสีฟ้าพูดเสียงแผ่วเบาต่อไปว่า
“ในขณะนี้ เจ้าต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่เช่นนั้นในสำนักจะมีคำครหาว่า เจ้าเป็นธิดาพิษของสำนักสามพิษ แต่หลายปีมานี้ไม่ได้ทำประโยชน์ใดๆ ให้สำนักเลย”
“เจ้าต้องได้อะไรบางอย่างแน่นอน แม้จะไม่ได้สมบัติล้ำค่า สมบัติธรรมดาก็ต้องได้บ้าง” ชายชราสวมเสื้อคลุมสีฟ้าเดินช้าๆ ออกไปจากห้อง ไอเบาๆ อีกสองครั้ง ดูเหมือนจะทรมานมาก เพียงไม่นานก็เปลี่ยนเป็นไออย่างรุนแรง
มู่เชียนเชียนบีบจิ้งหรีดเล็กๆ ในมือของตนเองแน่น จิ้งหรีดส่งเสียงร้องเบาๆ นางลุกขึ้นยืน
“ข้าจะไปเตรียมตัว และออกเดินทางทันที”
นางเป็นคนที่เด็ดขาด เมื่อตัดสินใจได้แล้วก็รีบเดินผ่านชายชราและบินไปยังที่พักของนางในสำนักทันที
ชายชรามองตามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หลังจากที่ส่งนางออกไป เขาถอนหายใจ เดินกลับเข้ามาปิดประตูห้อง ใบหน้าที่เศร้าหมองเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม แสดงความสุข ใบหน้าเหี่ยวย่นกลับมายิ้มแย้มไม่ต่างจากดอกเบญจมาศที่เบ่งบานสดใส เขาถูไม้ถูมือด้วยความตื่นเต้น
“ในที่สุด เจ้าเด็กน้อยก็ออกไปจากสำนักสักที หลายวันมานี้เราไม่ได้ไปฟังลำนำกับแม่เฒ่ากุ้ยฮวาเลย สงสัยต้องไปเตรียมตัวสักหน่อยแล้ว”
ไม่นานก็มีเสียงผู้คนอาบน้ำชำระร่างกายดังขึ้นในห้อง
ครู่หนึ่งต่อมา ประตูห้องเปิดออก ชายชราสวมเสื้อคลุมที่มีลายดอกไม้และมีแป้งทาหน้าเบาๆ ก้าวเดินออกมาอย่างอารมณ์ดี
เขามองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดก็ปิดประตูห้อง และร่างกายของชายชราก็หายวับไปจากสำนักสามพิษอย่างรวดเร็วยิ่งนัก
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า