ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 753

บทที่ 753 คำพูดดีๆ ไม่อาจเตือนผีที่สมควรตาย

หลี่ฉวนจวินเผชิญหน้ากับสถานการณ์คับขัน แต่เขาไม่กลัว

เขาเคยใช้ปราณกระบี่ที่บ่มเพาะโดยทาสกระบี่มอบให้จ้าวอู่เจียง

แต่ปราณกระบี่ที่เขาบ่มเพาะมาเองตลอดร้อยปีนี้ยังไม่หมดสิ้น ยังเหลืออยู่กว่าครึ่งในวิญญาณ

บัดนี้มาถึงโลกนี้แล้ว หากเขายอมพลีชีพ ปล่อยปราณกระบี่ออกมาทั้งหมด เขาอาจพาคนจากสำนักเทพบุปผาไปสู่โลกหลังความตายได้เกือบครึ่ง

เขาไม่กลัวความตาย แต่กลัวตายตาไม่หลับต่างหาก

เขายังมีอีกหลายสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ

เขายังไม่ได้แก้แค้นให้จ้าวอู่เจียง แก้แค้นให้ทุกคนที่ตายในโลกที่พังทลาย ยังไม่ได้นำของขวัญไปให้สตรีคนแรกของเขาอย่างแม่นางซิวเหนียง ยังไม่ได้มอบชีวิตที่สงบสุขให้ตัวเองในอนาคต…

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนเขาจะไม่มีทางหนีจริงๆ เขาแม้แต่จะล่าหินเสริมวิญญาณที่ว่ากันก็ยังไม่ทัน ไม่เช่นนั้นเขาอาจหนีไปยังกลีบบัวชั้นต่อไปได้

ตอนนี้ เขาเกือบจะติดอยู่ในดินแดนลับเต๋อเหลียนชั้นนี้โดยสมบูรณ์ รอบด้านล้วนเป็นผู้บำเพ็ญที่มาดูการต่อสู้ เขาเห็นความกังวลของซูฮัวอีในกลุ่มสำนักเติมฟ้า

แต่เขารู้ว่าไร้ประโยชน์ พลังของซูฮัวอีไม่เพียงพอที่จะควบคุมผู้บำเพ็ญแห่งสำนักเติมฟ้าได้อย่างสมบูรณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภายใต้การข่มขู่อย่างไร้ปรานีของฮวาเจี๋ยอวี่

เขาบินหนีไปอย่างไม่หยุดยั้ง ยิ่งนานยิ่งหมดแรง ปราณกระบี่และกลิ่นอายสังหารยิ่งเข้มข้นขึ้น เขาไม่ต้องการตายพร้อมกัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะยากสำหรับการเอาตัวรอด สิ่งที่เกิดขึ้นมักไม่เป็นไปตามที่ปรารถนา นั่นคือความจริงส่วนใหญ่ของชีวิตมนุษย์

สองชั่วยามต่อมา เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป ยกมือกำอากาศด้านข้าง ดึงกระบี่ยาวสีดำเป็นประกายออกมาจากความว่างเปล่า

ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยปราณกระบี่ เอ่ยเสียงต่ำว่า

“ข้าหลี่ฉวนจวินตลอดชีวิตไม่เคยเกรงกลัวผีสางเทวดา ไม่เคยละอายใจ บัดนี้พวกเจ้าสำนักเทพบุปผาไล่ล่าข้าอย่างไร้เหตุผลครั้งแล้วครั้งเล่า วันนี้ข้าจะสังหารพวกเจ้าให้สิ้น!”

“ไม่ว่าผู้ใดก็พูดโอ้อวดได้!” ฮวาเจี๋ยอวี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร ในมือมีดอกไม้สองดอกสวยงามหมุนวน นางเอ่ยเสียงเย็นว่า

“เหตุใดจึงไล่ล่าเจ้า ในใจเจ้าย่อมรู้ดี หากมิใช่เจ้าแอบดูคนของสำนักเราอาบน้ำอย่างลามก ทั้งยังไม่รู้จักสำนึกผิด เรื่องคงไม่ลุกลามมาถึงขั้นนี้ ถ้าจะโทษว่าเป็นความผิดของผู้ใด ก็โทษตัวเจ้าเองเถิด!”

“หรือว่าท่านผู้อาวุโสอยากจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้?” ฮวาเจี๋ยอวี่แค่นเสียงเย็นชาถามกลับไป

“ไม่กล้าๆ” จางเต๋อลู่ประสานมือ แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะ

“เพียงแต่จะเสียบุญวาสนาไปเปล่าๆ ไม่คุ้มค่า ข้าก็หวังดีต่อพวกเจ้าเหล่านางฟ้าเท่านั้น”

“ท่านผู้อาวุโสดูแลตัวเองให้ดีก็พอ อย่ายุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่องของผู้อื่นเลย” ฮวาเจี๋ยอวี่ขู่ นางได้ขู่ไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า หากเรื่องนี้ไม่จบ นางจะรายงานให้ทางผู้อาวุโสของสำนักรู้ทันทีที่ออกจากดินแดนลับเต๋อเหลียนแห่งนี้

จางเต๋อลู่ยิ้มบางๆ ต่อให้เป็นคำพูดดีๆ ก็ยากจะเตือนผีที่สมควรตาย เขาแค่ไม่อยากให้มีการบาดเจ็บล้มตายมากเท่านั้น ปราณกระบี่ของหลี่ฉวนจวินเขาเคยสัมผัสคล้ายๆ เช่นนี้มาก่อนในสำนักกระบี่ยักษ์ใหญ่ตามดินแดนต่างๆ

ผู้ที่เป็นมือกระบี่ไม่ได้แข็งแกร่งแค่วรยุทธ์ แต่ยังมีปราณกระบี่ที่บ่มเพาะมาด้วย

เขาเคยเห็นมือกระบี่ที่ดูธรรมดาๆ คนหนึ่ง สามารถใช้ปราณกระบี่เพียงอย่างเดียว ต่อสู้จนเอาชนะผู้บำเพ็ญขั้นสูงกว่าตนเองหลายเท่าได้สำเร็จมาแล้ว

“หลี่ฉวนจวิน รับรองว่าวันนี้เจ้าต้องตายแน่!” เมื่อฮวาเจี๋ยอวี่โบกมือ บรรดาผู้ติดตามของนางก็ล้อมรอบหลี่ฉวนจวินไว้โดยทันที