ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 759

บทที่ 759 จ้าวอู่เจียงขอให้ช่วยทำบางอย่าง

ผู้คนที่ยืนมุงดูต่างส่งเสียงพูดคุยอย่างอื้ออึง เหมือนกำลังได้รับข่าวใหญ่

ทุกคนพูดว่าโลกนี้เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน และดูเหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องจริง

ผู้ใดจะคาดคิดว่าความขัดแย้งระหว่างจ้าวอู่เจียง หลี่ฉวนจวินและสำนักเทพบุปผา จะถูกยุติลงอย่างง่ายดายเพียงนี้?

มิหนำซ้ำตอนนี้ จ้าวอู่เจียงยังคงโอบเอวของฮวาเจี๋ยอวี่อย่างสนิทสนม?

ฮวาเจี๋ยอวี่เป็นหนึ่งในห้าเทพธิดาของแดนใต้เชียวนะ!

ทั้งรูปร่างหน้าตาและพลังฝีมือล้วนเป็นหนึ่งในระดับสูงสุด มีชายหนุ่มนับไม่ถ้วนที่หมายปองนาง แต่ตอนนี้นางกลับถูกจ้าวอู่เจียงโอบเอว อีกทั้งเขายังลูบแก้มนางอีกด้วย

โลกนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“ผ่อนคลายหน่อย เจ้าดูเกร็งไป ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ใช่คนดีอะไรหรอก” จ้าวอู่เจียงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางลูบไล้เอวของฮวาเจี๋ยอวี่

ใบหน้าของฮวาเจี๋ยอวี่แดงระเรื่อ ร่างกายของนางสัมผัสถึงความเย็นจนถึงกระดูก นางพูดเสียงสั่นว่า

“จ้าว…จ้าวอู่เจียง ท่านช่วยปล่อยมือได้ไหม?”

“จ้าวอู่เจียง?” จ้าวอู่เจียงเลิกคิ้วเบาๆ แล้วพูดต่อว่า

“จ้าวอู่เจียงผู้นี้กำลังจะขอให้เจ้าช่วยทำบางอย่าง”

“หมายความว่าอะไร? จ้าวอู่เจียง เจ้าช่วยพูดให้ชัดเจนหน่อยสิ” ฮวาเจี๋ยอวี่รู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูแปลกๆ

จ้าวอู่เจียงปล่อยมือจากเอวของฮวาเจี๋ยอวี่ แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ลองอ่านกลับหลังสิ ลองฟังกลับหลังดู”

จากนั้นเขาก็เดินไปหาเซวียนหยวนจิ้ง และทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปหาหลี่ฉวนจวิน

ฮวาเจี๋ยอวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ในขณะที่ศิษย์หญิงของสำนักเทพบุปผารอบข้างรีบเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

นางพึมพำเบาๆ

“อย่างบางทำช่วย…ข้าช่วยเจ้าขอ…อู่เจียง…จ้าว…?”

นางยังไม่เข้าใจในทันที แต่รู้สึกว่าคำพูดนั้นมีความลับบางอย่างแฝงอยู่แน่นอน

“ไม่ทราบว่าเอวของฮวาเจี๋ยอวี่นุ่มมากไหม? รู้สึกสบายมือหรือไม่?” เซวียนหยวนจิ้งขมวดคิ้ว มองจ้าวอู่เจียงด้วยสายตาขุ่นเคือง

จ้าวอู่เจียงทำท่าทีจริงจังพยักหน้า

“พอใช้ได้ นุ่มกำลังดี…นี่ๆ เอวข้า…โอ๊ย…”

เขาลูบเอวที่ถูกเซวียนหยวนจิ้งหยิกด้วยความหึงหวง แล้วพูดเบาๆ

“ถ้าทำให้ตัวข้าเจ็บ จะไม่ดีสำหรับเจ้าเองนะจะบอกให้”

จ้าวอู่เจียงมองหลี่ฉวนจวินด้วยสายตาแน่วแน่ พลังของเขาปกคลุมพื้นที่รอบตัวทั้งสามคน

เซวียนหยวนจิ้งและจ้าวอู่เจียงสื่อสารกันด้วยกระแสจิต เซวียนหยวนจิ้งเข้าใจสิ่งที่จ้าวอู่เจียงต้องการทำ นางจึงกางพัดขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลังมหาศาลออกมา ป้องกันไม่ให้ผู้ใดแอบฟังได้

“หลี่ฉวนจวิน ข้ามีเรื่องอยากขอให้ท่านช่วยสังหารคนคนหนึ่ง” จ้าวอู่เจียงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจ

หลี่ฉวนจวินค่อยๆ เก็บกระบี่เข้าฝัก แล้วกอดกระบี่ไว้ สายตาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

“ผู้ใด?”

“หนี่ผูซา!” จ้าวอู่เจียงกล่าวด้วยความเคียดแค้น เซวียนหยวนจิ้งที่ยืนเคียงข้างเขาก็มีท่าทีเย็นชาเช่นกัน

หลี่ฉวนจวินรู้สึกถึงความปั่นป่วนในจิตใจ ดวงตาของเขาเบิกโตขึ้นเรื่อยๆ สายตาจ้องมองจ้าวอู่เจียงด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาแสดงความประหลาดใจอย่างมาก ดวงตาของเขาเปล่งประกายเหมือนกระบี่ที่คมกริบ

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอย่างแน่วแน่

หลี่ฉวนจวินที่กำลังกอดกระบี่ไว้ รู้สึกถึงความร้อนในดวงตา มือที่กอดกระบี่ของเขาสั่นเล็กน้อย

ชายผู้ที่ถือกระบี่มาตลอดชีวิต ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะกอดกระบี่ไว้ไม่แน่นพอ เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่าและสั่นเครือ

“ย่อมได้…”

จากนั้นเขาก็หัวเราะขึ้นเบาๆ หัวเราะอย่างเปิดเผยและยินดี ในดวงตาของเขามีน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มและความรู้สึกสะเทือนใจสะท้อนออกมาอย่างชัดเจน