ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 836

บทที่ 836 อันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า

เหล่าผู้บำเพ็ญที่รอดชีวิตต่างพากันหลั่งไหลออกจากซากอารยธรรมโบราณ พุ่งตัวออกจากหุบเหวอย่างรวดเร็ว

การสำรวจครั้งนี้เต็มไปด้วยความบิดเบือนและพิสดาร พวกเขาต่อสู้กันเองอย่างดุเดือด แต่สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลย อีกทั้งยังสูญเสียสหายไปมากมาย

ช่วงเวลาสุดท้ายพวกเขาเกือบเสียชีวิต แต่โชคดีที่วิกฤติจู่ๆ ก็หายไป แม้มันจะเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน แต่พวกเขาก็ถือว่านั่นเป็นโชคดีอย่างหนึ่ง

อย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็ยังรอดชีวิตมาได้

จ้าวอู่เจียงเดินเคียงข้างเซวียนหยวนจิ้งและหลี่ฉวนจวินขึ้นมาจากหุบเหว ร่างกายของเขาร้อนระอุ พลังจากเศษวิญญาณอสูรกลืนฟ้าที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่างยังคงถูกรวบรวมและหลอมรวมอยู่

การสำรวจซากอารยธรรมโบราณในครั้งนี้ เป็นการฝึกฝนที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขา

มันเหมือนกับว่าการเปิดออกของซากอารยธรรมโบราณนั้น มีผู้ควบคุมอยู่เบื้องหลัง เจ้าของเสียงหญิงสาวลึกลับเป็นผู้ดึงสายชักใยทุกอย่างอยู่เงียบๆ

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้กำลังชี้นำให้เขาเห็นตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง

ครั้งหนึ่งเขาถูกดึงให้ย้อนกลับไปยังอดีต และอีกครั้งหนึ่งเขาได้รับการถ่ายทอดวิชากลืนฟ้า เสียงหญิงสาวบอกเขาว่าเขาคือการกลับชาติมาเกิดของเทพปีศาจ

ในขณะที่คนอื่นไม่ได้อะไรเลยจากการสำรวจครั้งนี้ แต่เขากลับได้เรียนรู้วิชากลืนฟ้า และเข้าใกล้ความเป็นเทพปีศาจมากขึ้นอีกก้าว

จ้าวอู่เจียงและคนอื่นๆ มุ่งหน้าไปยังที่พักพิงท่ามกลางความมืดมิด แต่ในใจของเขากลับเริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมา หรือว่าเขาจะเป็นเทพปีศาจกลับชาติมาเกิดจริงๆ?

เดิมที จ้าวอู่เจียงเชื่อมั่นว่าตัวเขาก็คือตัวเขา แต่ตอนนี้ความเชื่อมั่นนั้นกลับสั่นคลอนเล็กน้อย

ในขณะเดียวกัน ที่ภายในถ้ำมืดสนิทของซากอารยธรรมโบราณ ร่างที่เปื้อนไปด้วยเลือดและโคลนโผล่ขึ้นมาจากพื้นทราย

จางเต๋อลู่ยังไม่ตาย แม้จะอยู่ในสภาพที่ใกล้ตายมากแล้วก็ตาม เขามอมแมมไปด้วยโคลนและเลือดสีแดงเข้ม เสื้อคลุมของเขาขาดรุ่งริ่ง ทั้งสองแขนขาดหาย เหลือเพียงกระดูกขาวโพลนปรากฏให้เห็น ใบหน้าซึ่งเคยผอมแห้งบัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธแค้น

แม้ว่าวิญญาณอสูรกลืนฟ้าในตัวเขาจะสลายหายไปหมดสิ้นแล้ว แต่เขาก็ยังรอดชีวิตมาได้

จางเต๋อลู่ยืดตัวขึ้นอย่างยากลำบาก เดินโซเซไปพร้อมกับหัวเราะเยาะ เสียงของเขาช่างเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นใจอันเดือดพล่าน

“วิชากลืนฟ้า ปรากฏขึ้นอีกครั้งในโลกนี้ จ้าวอู่เจียง เจ้าต้องตาย!”

จูกัดเซี่ยวไป๋ได้ยินเสียงดังเอะอะของกลุ่มคนที่เข้ามาในที่พักพิง

ที่พักพิงขนาดใหญ่บนชั้นที่เก้าของดินแดนลับเต๋อเหลียนมีเพียงแห่งเดียว มันเป็นกลุ่มของหมู่อาคารและเป็นที่พักพิงเดียวที่มีอยู่ในพื้นที่บริเวณนี้

เหตุที่มีเพียงแห่งเดียวก็เพราะปกติแล้วในชั้นที่เก้าของดินแดนลับเต๋อเหลียนนั้น นอกจากซากอารยธรรมโบราณที่ไม่เคยเปิด ก็ไม่มีโอกาสหรือโชคลาภอื่นใดให้สำรวจ ทำให้มีผู้บำเพ็ญไม่มากที่เลือกจะพักอยู่ที่นี่

แต่ครั้งนี้ ซากอารยธรรมโบราณเกิดความเปลี่ยนแปลง ทำให้ที่นี่มีผู้คนมารวมตัวกันมากขึ้น

หรือคำทำนายของข้าจะผิดพลาด? จูกัดเซี่ยวไป๋เริ่มสงสัย แต่เมื่อเห็นจ้าวอู่เจียงเดินเข้ามาพร้อมกับคนอื่นๆ ความคิดของเขาก็เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

เดิมทีเขารู้สึกเสียดายที่ไม่ได้บันทึกภาพของหวังชี คู่หมั้นของหนี่ผูซาที่อยู่ใกล้ชิดกับจ้าวอู่เจียง แต่ตอนนี้ เมื่อจ้าวอู่เจียงและหวังชีกลับมาอย่างปลอดภัย เขาก็มีโอกาสอีกครั้ง

เขาหมุนลูกเต๋าสีทองคู่ใหม่ในมือ พลางคิดวิธีการที่จะชักนำเหตุการณ์ให้เกิดขึ้น

ในขณะนี้แผนเดิมใช้ไม่ได้แล้ว เพราะจ้าวอู่เจียงคงจะระวังตัวมากขึ้น คราวนี้ จูกัดเซี่ยวไป๋จำเป็นต้องหาวิธีที่เรียบง่ายและมีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม