ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 883

บทที่ 883 เขาคือพี่เขยของเจ้า

จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ เข้าใกล้ตระกูลหลู่และสำนักเติมฟ้า

ตระกูลหลู่มีเพียงไม่กี่คนที่ร่วมแย่งชิงกระดูกจอมจักรพรรดิ ส่วนใหญ่รวมตัวกันอยู่รอบ ๆ หลู่เสี่ยวจิ่น คอยปกป้องนางขณะรักษาอาการบาดเจ็บ

สำนักเติมฟ้ามีอัจฉริยะหลายคนต่อสู้ปะทะกับคนราชวงศ์เซียนต้าโจว

หลู่เสี่ยวจิ่นเหมือนจะรู้สึกบางอย่าง เขาเหลียวมอง พอเห็นว่าผู้มาคือจ้าวอู่เจียง คิ้วที่ขมวดอยู่ตลอดก็คลายออก ใบหน้างามผุดรอยยิ้มบาง นางกะพริบตามองจ้าวอู่เจียงอย่างแนบเนียน ดวงตากลมโตเป็นประกาย

แต่ไม่นานสายตาที่มองกันระหว่างนางกับจ้าวอู่เจียงก็ถูกหลู่เฟิงบดบัง

หลู่เฟิงสวมอาภรณ์ยาวสีฟ้าสดสง่างาม ยืนอยู่ตรงหน้าพี่สาว กอดอกมองจ้าวอู่เจียงที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ด้วยสายตาเย็นชา

“หยุดอยู่ตรงนั้น หากเจ้าก้าวเข้ามาอีก ข้าจะลงมือแล้ว!”

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้ว

หลู่เสี่ยวจิ่นเอ่ยเสียงเข้ม

“เฟิงเอ๋อร์!”

คนตระกูลหลู่และสำนักเติมฟ้าสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวต่างพากันมองมา พินิจพิเคราะห์จ้าวอู่หยางที่กำลังเข้ามาใกล้

หลู่เฟิงเหลือบมองพี่สาวของตน แล้วส่ายหน้าเบา ๆ สายตาบ่งบอกว่า เมื่อมีข้าหลู่เฟิงอยู่ ท่านพี่ไม่ต้องกังวลว่าจะมีผู้ใดฉวยโอกาสเอาเปรียบได้!

นางจะต้องปกป้องพี่เสี่ยวจิ่นผู้เป็นที่รักและเคารพของนางอย่างแน่นอน!

หลู่เสี่ยวจิ่นอ้าปากอยากพูดบางอย่าง แต่นางควรอธิบายเรื่องนี้อย่างไรดี? นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ครวญคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับจ้าวอู่หยางสักวันก็ต้องเป็นที่รู้ไปทั่วไม่สู้พูดตรง ๆ ไปเลยดีกว่า

นางกระแอมเบา ๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง

“เฟิ่งเอ๋อร์ที่จริงแล้วจ้าวอู่หยาง เขา…”

“ข้ารู้แล้ว” หลู่เฟิงตัดบทพี่สาว สีหน้าเคร่งขรึม

“ข้ามองออก จ้าวอู่หยางหมายจะลอบโจมตีท่าน!”

“เขาคงแค้นใจที่ท่านไล่ล่าเขา บัดนี้เห็นท่านบาดเจ็บจึงคิดจะฉวยโอกาสเอาเปรียบ!”

“เขาอาจหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกข้าไม่ได้”

อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ผู้ที่หมายปองหลู่เสี่ยวจิ่นโลภในความงามและฐานะของนาง มีคนใดบ้างไม่ถูกนางซ้อมจนต้องหนีกระเจิดกระเจิง?

ถึงจ้าวอู่หยางจะมีใจหมายปองจริง หลู่เสี่ยวจิ่นก็คงไม่มีทางตอบรับ

ไม่มีผู็ใดสังเกตเห็นแก้มของหลู่เสี่ยวจิ่นที่ขึ้นสีแดงเรื่อแม้แต่น้อย

จ้าวอู่เจียงหรี่ตา ชั่วขณะหนึ่งไม่อาจแยกแยะได้ว่าหลู่เฟิงสามารถหยั่งรู้จิตใจผู้คนได้จริงหรือเพียงบังเอิญล่วงรู้ความจริงบางอย่าง เขาล้วงยาออกมากำลังจะโยนให้หลู่เสี่ยวจิ่น

หลู่เฟิงก็หรี่ตามองเขา แล้วแค่นเสียงอีกครั้ง

“ชายที่มีใจหมายปองเช่นเจ้า ช่วงหลายปีมานี้ข้าเคยเห็นมาแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยแปดสิบคน”

หลู่เสี่ยวจิ่นพลันบอกกับหลู่เฟิง

“เฟิ่งเอ๋อร์ เขาเป็นพี่เขยของเจ้า อย่าได้เสียมารยาท”

หลู่เฟิงสะดุ้งตัวโยน ท่าทางมึนงง สักครู่ก็เบิกตากว้าง ก่อนตาดำจพหมุนวน แล้วร่างของเขาก็ทรุดลงคุกเข่า ปากพึมพำ น้ำเสียงสั่นเทา

“ข้า…ขอบคุณพี่จ้าวที่มอบยาให้ ข้าขอกล่าวคำขอบคุณแทนพี่หญิง…ของข้า…”