ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 887

บทที่ 887 สายฟ้าเจิดจ้าชำระล้างผู้ต่ำทราม

หลู่เสี่ยวจินใจหายวาบ

นางไม่ได้ติดต่อกับจ้าวอู่หยางมากนัก แต่หลังจากอยู่ด้วยกัน นางสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าจ้าวอู่หยางเป็นคนแบบไหน

หากมีผู้ใดด่าทอเขา วิพากษ์วิจารณ์ ใส่ร้าย เยาะเย้ยด้วยคำพูดต่าง ๆ จ้าวอู่หยางไม่ค่อยสนใจ ทำเพียงมองเฉย ๆ เหมือนมองแมลงที่กำลังส่งเสียงน่ารำคาญเท่านั้น

ราวกับว่าคำพูดโจมตีทั้งหมดในโลกนี้ไม่สามารถทำร้ายเขาได้

แต่จ้าวอู่หยางใส่ใจคนรอบข้างอย่างยิ่ง

หากมีผู้ใดจับจ้องคนรอบข้างของจ้าวอู่หยาง วางแผน หรือข่มขู่ว่าจะทำร้ายคนใกล้ชิดของจ้าวอู่หยาง ความเย็นชาไม่ใส่ใจของจ้าวอู่หยางจะกลับกลายเป็นดุร้ายและพร้อมจะเอาคืนอย่างถึงที่สุด

ไม่เลือกวิธีการ ไม่กลัวความเป็นความตาย เขาเพียงจะปกป้องคนรอบข้าง และฆ่าศัตรูให้หมดสิ้น

เส้นแบ่งของจ้าวอู่หยางไม่เคยเป็นตัวเขาเอง

ญาติมิตรและคนรู้จักต่างหากที่เป็นเส้นความอดทนสุดท้ายของจ้าวอู่หยางที่ไม่ควรแตะต้อง

และคำพูดของหลี่เสวียนทงก็แตะโดนเส้นแบ่งนั้นเข้าแล้ว

ผู้คนที่มุงดูอยู่ไม่น้อยต่างขมวดคิ้ว คำพูดของหลี่เสวียนทงทำให้พวกเขาไม่พอใจ แต่ก็เป็นความจริง

อำนาจของตระกูลใหญ่สามารถบดขยี้ผู้ฝึกฝนไร้ภูมิหลังหรือสำนักเล็ก ๆ ตระกูลเล็ก ๆ ได้อย่างง่ายดาย

วันนี้หากจ้าวอู่เจียงมีสติสักหน่อยก็ควรจะอดทนไว้ อีกอย่างจ้าวอู่เจียงยังเอาชนะหลี่เสินทงไม่ได้ คิดจะบุ่มบ่ามต่อสู้อีกครั้งเพื่อรักษาหน้านับว่าไม่คุ้มเลย

ภายในกลุ่มคนสำนักเติมฟ้า ซูฮัวอีมีสีหน้ากังวลอย่างยิ่ง นางกำลังพูดอะไรบางอย่างกับพี่น้องร่วมสำนักที่อยู่ข้าง ๆ เหมือนจะขอร้องให้พวกเขาช่วยไกล่เกลี่ยเรื่องนี้ ทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก

ส่วนจ้าวอู่เจียง เขาโยนสายฟ้าที่อักแน่นเป็นลูกกลมออกไป

หลี่เสินทงที่คอยจับตาการเคลื่อนไหวของจ้าวอู่เจียงอยู่ตลอด หน้าซีดขาว มือขยับเคลื่อนไหว ปากพึมพำร่ายคาถา พยายามใช้วิชากำหนดผลที่ให้ผลก่อนเหตุขจัดภัยพลังสายฟ้า

เขารู้ดี สายฟ้าของเ้จาอู่หยางคือพลังสายฟ้าสวรรค์ หากระเบิด ผู้คนของตระกูลหลี่ที่รวมตัวกันอยู่จะต้องบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน

แต่ชั่วขณะถัดมา ลูกสายฟ้าที่เปล่งแสงสีเงินก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขากับหลี่เสวียนทงแล้ว

หลี่เสินทงชะงัก มือที่ขยับไหวสั่นเทา หลี่เสวียนทงเองก็ถึงกับพูดไม่ออกขยับไม่ได้ เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวเลย

“ถอย!” หลี่เสินทงตั้งสติได้ก่อน เขาตะโกนด้วยความตกใจสุดขีด ยิ่งเข้ามาใกล้เขาก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของสวรรค์ที่เหนือกว่าขั้นจักรพรรดิเสียอีก

แม้เขาจะสามารถต้านทานได้ แต่เกรงว่าคนตระกูลหลี่เกินครึ่งจะทนไม่ไหว

ตู็ม!

ใบหน้าหลี่เสวียนทงเปื้อนเลือด ดวงตาจ้องมองท้องฟ้า ปากพึมพำไม่ชัดเจน

หลี่เสินทงพยายามลุกขึ้นยืน เขาตะโกนสุดเสียงด้วยความเจ็บปวด

“จ้าวอู่หยาง! ตระกูลหลี่จะไม่…”

ตู้ม!

จ้าวอู่เจียงกระโดดมาข้างกายของหลี่เสินทงกับหลี่เสวียนทง คำขู่ของหลี่เสินทงถูกกลืนกลับ ลมหายใจหอบหนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร่างกายที่เต็มไปด้วยแผลพุพองสั่นระริก

ส่วนหลี่เสวียนทงไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหน กระดูกมือที่ไหม้เกรียมและปราศจากเนื้อหนังกำข้อเท้าของจ้าวอู่หยางแน่น พลางร้องเสียงแหบแห้งสุดกำลัง

“จ้าวอู่หยาง ไว้ชีวิตข้า ไว้ชีวิตข้าด้วย จ้าวอู่หยาง เป็นข้าเองที่ก่อนหน้านี้ล่วงเกิน ทำให้เจ้าไม่พอใจ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดจริง ๆ ไว้ชีวิตข้าด้วย ไว้ชีวิตข้าด้วย!”

“เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร เจ้าต้องการอะไร บอกมาได้เลย…”

สีหน้าจ้าวอู่เจียงเรียบเฉย แล้วค่อย ๆ ยกเท้าขึ้น

ก่อนจะเหยียบลงเต็มแรง

เท้าของจ้าวอู่เจียงเหยียบกะโหลกศีรษะของหลี่เสวียนทงจมลงไปในดินไหม้ ดับเปลวไฟแห่งวิญญาณของเขาอย่างสิ้นเชิง