ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 923

บทที่ 923 บนปลายลิ้นจ้าวอู่เจียง

หลี่ฉวนจวินเดินอยู่บนทางเดินยาว กอดอกด้วยท่าทีสบาย ๆ

หลินเสี่ยวเคอเดินสวนมา นางสวมกระโปรงยาวสีม่วงเข้มงดงาม ท่าทางสง่า

“พี่หลี่” หลินเสี่ยวเคอคารวะเล็กน้อย แย้มยิ้มพลางพยักหน้า แม้พิษในร่างของนางเบาบางจนเกือบหมดแล้ว แต่ใบหน้างดงามยังคงซีดอยู่เล็กน้อย ทำให้นางดูอ่อนแอ

หลี่ฉวนจวินพยักหน้าตอบกลับอย่างเรียบง่าย

แล้วทั้งสองคนก็เดินผ่านกันไป

แต่จู่ ๆ หลี่ฉวนจวินก็ชกงัก เขานึกถึงบางสิ่งขึ้นมา

“เทพธิดาหลิน เจ้าจะไปหาจ้าวอู่หยางหรือ?”

“ใช่”

“เขา…บางทีอาจไม่สะดวก” หลี่ฉวนจวินกระแอมเบา ๆ

……

ตอนนี้จ้าวอู่เจียงสะดวกมาก

เขาเพียงแค่นอนเงียบ ๆ ให้จิ้งเอ๋อร์กับหลินหลางกำลังเอาเรื่องเขาอย่างเต็มที่ เหมือนว่าพวกนางจะไม่ยอมจบจนกว่าเขาจะพ่ายแพ้

เพียงชั่วพริบตา การต่อสู้ก็เข้าสู่ช่วงเวลาที่ดุเดือดที่สุด ทำเอาจ้าวอู่เจียงลำบากไม่น้อย

……

หลินเสี่ยวเคอได้ทราบเหตุผลจากหลี่ฉวนจวิน

ตอนนี้หลินหลาง น้องสาวของนางที่ไม่ได้เจอจ้าวอู่หยางมาทั้งวัน กำลังพูดคุยอยุ่กับเขา

นางรู้ ถ้าเข้าไปตอนนี้คงจะเป็นการรบกวน จึงนั่งรอเงียบ ๆ บนม้านั่งหินข้างทางเดินยาว

ความจริงนางไม่ได้มีเรื่องสลักสำคัญ แค่อยากมาตรวจสอบว่าพิษในร่างถูกกำจัดออกหมดหรือไม่ เพราะจ้าวอู่หยางมีฝีมือด้านการรักษาไม่น้อย

นิ้วเรียวของนางค่อย ๆ จับชายกระโปรง ความคิดในหัววิ่งวนไปมา

หลี่ฉวนจวินบอกนางว่าอีกราวสองถ้วยชา จ้าวอู่หยางก็คงเสร็จกิจ

แต่นางก็ไม่แน่ใจว่าหลี่ฉวนจวินได้เวลานี้มาจากที่ใด

……

เวลาที่บอกไปเขาคำนวณมาอย่างละเอียดแล้ว

ผู้ที่ชื่นชอบต่างส่งเสียงแสดงความพึงพอใจเป็นการตอบแทนเขา

หลายปีต่อมา จ้าวอู่เจียงหวนระลึกถึงรสชาติก่อนก่อนเขาแล้วกล่าวถ้อยคำลึกซึ้ง

“นี่คือรสชาติของเกลือ รสชาติของภูเขา รสชาติของสายลม รสชาติของแสงแดด และรสชาติของเวลา รวมถึงรสชาติของคนรัก”

“เหมือนกับสับปะรดน้ำเกลือที่ขายอยู่ข้างถนนในคืนกลางฤดูร้อน หอม สดชื่น เค็มเล็กน้อย เมื่อกินเข้าไปก็อร่อยมาก”

“เพียงปลายลิ้นสัมผัสลิ้มรสก็รู้สึกถึงหัวใจ ทำให้เราแทบแยกไม่ออกว่าขณะนั้นเป็นรสชาติหรือเป็นความรู้สึกกันแน่”

ยามนี้สมองของจ้าวอู่เจียงมีหนังสือบันทึกความทรงจำอยู่เล่มหนึ่ง บทที่กำลังแสดงอยู่มีชื่อว่า ‘จิ้งเอ๋อร์กับน้องหลินบนปลายลิ้น’

บางเรื่องไม่มีใครเห็นฟ้าก็มองเห็น

ทว่าตอนนี้มีคนกำลังจะเห็นอีกคน

หลินเสี่ยวเคอมองไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิท นางไม่ได้ยินเสียงใด ๆ จากข้างใน

แต่ในฐานะเผ่าจิ้งจอกชิงชิว นางได้กลิ่นบางอย่างแปลก ๆ

นางไม่รู้ว่าบรรยากาศภายในห้องกำลังงดงามเพียงใด ตอนนี้จิ้งจอกตัวผู้กำลังโอบรักจิ้งจอกตัวเมียไว้ เช่นเดียวกับฮ่องเต้หญิงที่อยู่ตรงนั้นด้วย