ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 973

บทที่ 973 ยาเม็ด

ฝนตกหนักทั่วฟ้า หยดน้ำราวไข่มุขตกเป็นสาย

สายฝนราวกับกระบี่กระหน่ำ แต่ละหยดทะลวงโคลนแตกกระเซ็น เปื้อนเต็มร่างของจ้าวอู่เจียง

หลี่ชางเซิงล้มลงในแอ่งน้ำ ร่างขาดเป็นท่อน ๆ เลือดเนื้อแข็งเกร็ง

สายฝนเริ่มซา

ม่านหมอกน้ำรอบด้านกำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว จ้าวอู่เจียงถือกระบี่ ท่าทีสงบนิ่ง

เสียงฝนกลบบทสนทนาที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น

ไม่ว่าผู้อยู่เบื้องหลังจะให้คำมั่นสัญญาอะไรที่ทำให้จ้าวอู่เจียงวางกระบี่ลง หรือว่าจ้าวอู่เจียงจะมีใจแน่วแน่ดั่งเหล็กกล้าปฏิเสธทุกอย่าง และต้องการมีชีวิตอยู่อย่างสดใสและชัดเจน

บางสิ่งบางอย่างเปรียบเหมือนตอนที่จ้าวอู่เจียงอยู่บนดาวสีน้ำเงินและได้ดูภาพยนตร์เรื่องหนึ่งชื่อว่า ‘เดอะ เมทริกซ์’ ซึ่งตัวเอกในเรื่องต้องเผชิญกับปัญหาว่าจะเลือกยาเม็ดสีน้ำเงินหรือยาเม็ดสีแดง แต่เรื่องราวตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของยาเม็ดสีฟ้าหรือยาเม็ดสีแดง

แต่กลับเหมือนว่า เขาไปซื้อบริการ…และสาวงามถามเขาว่า ต้องการกินยาหรือไม่?

คำตอบของเขาคือ

“ข้าไม่จำเป็นต้องใช้!”

ฝนเริ่มซาลงแล้ว ท้องฟ้าทั้งสี่ทิศกลับมาแจ่มใส ยังมีความสดชื่นและสว่างไสวหลงเหลืออยู่บ้าง เพียงแต่น่าเสียดายที่ยามนี้ท้องฟ้ากำลังมืดลง ราตรีใกล้มาเยือน

จ้าวอู่เจียงมุ่งหน้าไปชั้นที่สามสิบเอ็ด

ต้องหาที่หลบภัยก่อนความมืดจะปกคลุม

ด้วยภายในชั้นที่สามสิบขึ้นไป วิญญาณอาฆาตที่ออกมาในยามค่ำคืนส่วนใหญ่ล้วนแต่น่าสะพรึงกลัวและทรงพลัง

ใช่แล้ว

ทรงพลัง ทรงพลังอย่างยิ่ง!

นี่คือความคิดที่แท้จริงของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมากมายที่ก้าวเข้าสู่ชั้นที่สามสิบเอ็ด

เบื้องหน้าของพวกเขาปรากฏภูเขาลูกหนึ่ง

พูดให้ถูกต้องก็ไม่ใช่ภูเขา แต่เป็นปีศาจร้ายที่มีขนาดเท่าภูเขาลูกเล็ก ปีศาจร้ายมีร่างเป็นหมาป่า ขนเกือบขาวโพลนทั้งตัว ขนหนาดูนุ่ม แต่ดวงตาสีเทาดำเย็นชาอย่างยิ่ง สายตาที่กวาดมองทุกคนไม่ได้แสดงเจตนาฆ่า แต่กลับทำให้ทุกคนสะท้านและกลิ่นอายแห่งความตาย

สวรรค์ชั้นที่สามสิบเอ็ดเป็นอาณาจักรของสัตว์ปีศาจสิบสองเทือกเขา ภูเขาเขียวนับหมื่นลี้ มีสัตว์ปีศาจที่ทรงพลังสิบสองตนครอบครองภูเขาเป็น สัตว์ปีศาจครอบครองภูเขาเป็นราชา อย่างน้อยก็มีวรยุทธ์ขั้นจักรพรรดิระดับหนึ่งหรือสอง

ส่วนสัตว์ปีศาจที่มีวรยุทธ์ขั้นจักรพรรดิ หากเป็นโลกภายนอกจะได้รับการยกย่องว่าเป็นราชาแห่งสัตว์ปีศาจ

ภายใต้ขั้นพลังเดียวกัน สัตว์ปีศาจจะแข็งแกร่งกว่าผู้บำเพ็ญเพียร

อย่างหลินเสี่ยวเคอ นางมีวรยุทธ์ขั้นจุดไฟวิญญาณ แต่หากแปลงกายเป็นจิ้งจอกก็สามารถต่อสู้กับผู้ฝึกฝนที่ผ่านขั้นจักรพรรดิระดับหนึ่งได้

หมาป่าตรงหน้าก็เช่นกัน ปกติควรมีวรยุทธ์เทียบเท่ากับขั้นจักรพรรดิระดับสามถึงสี่ของมนุษย์ แต่ทุกคนกลับรู้สึกได้ว่าไม่ใช่เช่นนั้น

เพราะปีศาจหมาป่าเหมือนจะมีพลังปราณที่แข็งแกร่งกว่าหลี่ชางเซิงผู้ที่บรรลุขั้นจักรพรรดิระดับสี่เสียอีก

“ท่านปีศาจผู้สูงศักดิ์” เซี่ยวไป๋แห่งตระกูลจูกัดถูกทุกคนเลือกให้เป็นตัวแทนในการเจรจา เขาก้าวออกมาจากแถว ท่าทางนอบน้อม มีมารยาท

“พวกข้าบุกรุกเข้ามาอย่างกะทันหัน แท้จริงแล้วเป็นเพราะความจำเป็น ท่านก็เห็นว่าฟ้าใกล้มืดแล้ว จะอนุญาตให้พวกข้าหาที่พักพิงสักแห่งได้หรือไม่?”

“พวกข้าน้อยรู้มารยาท เข้าใจกฎระเบียบ ต้องมีการตอบแทนบุญคุณอย่างแน่นอน”

กล่าวจบ จูกัดเซี่ยวไป๋ก็ล้วงขวดยาออกมา ภายในมียาเม็ดกลมหนึ่งเม็ดที่ใช้สำหรับการแปลงกาย และเป็นสิ่งที่สัตว์ปีศาจที่ยังไม่แปลงกายโหยหาเป็นที่สุด