คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 146

จงลี่ฮว๋ารีบพูดขึ้นทันที “วันนี้ลูกชายของฉันจับตัวฉือหว่านไป ประธานฮั่วรีบไปช่วยฉือหว่านไว้ แล้วจับลูกชายของฉันไป ตอนนี้ประธานฮั่วตั้งใจจะไม่ปล่อยตัวเขา เพื่อเป็นการแก้แค้นให้ฉือหว่าน”

อะไรนะ?

สีหน้าของฉือเจียวเปลี่ยนไปทันที ไม่แปลกใจเลยที่วันนี้ตอนบรรยายที่เทพ C ฮั่วซือหานถึงได้ออกไปกะทันหัน

ที่แท้เขาไปช่วยฉือหว่าน!

นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว?

ครั้งก่อนฉือหว่านถูกหวังกังจับตัวไป เขาก็เป็นคนไปช่วยไว้

เขายังจับโจวเจิ้นอวี่เพื่อฉือหว่านอีกหรือ?

ตระกูลฮั่วกับตระกูลโจวมีความสัมพันธ์กันอยู่ ฉือหว่านเพียงคนเดียวจะคุ้มค่ากับการทำขนาดนี้หรือ?

ฉือเจียวกำหมัดแน่นทันที

โจวต๋ามองฉือเจียว “คุณหนูฉือ ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นที่รักของประธานฮั่ว คำพูดของพวกเราเป็นร้อยพันก็สู้คำพูดของคุณเพียงคำเดียวไม่ได้ ขอแค่คุณเอ่ยปากกับประธานฮั่ว ประธานฮั่วต้องยอมปล่อยลูกชายของฉันแน่นอน”

พอได้ยินแบบนี้ ฉือเจียว ฉือไห่ผิง และหลี่หลันต่างก็ยิ้มออกมา

ฉือเจียวแสยะยิ้มที่ริมฝีปากสีแดงสด “ที่แท้ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง ได้ ฉันจะไปบอกซือหานให้เดี๋ยวนี้”

“คุณหนูฉือ ขอบคุณมาก งั้นพวกเราจะรอฟังข่าวดีจากคุณ”

ฉือเจียวเดินออกไป เธอกำลังไปหาฮั่วซือหาน

ฉือไห่ผิงยิ้มพลางพูดขึ้น “ประธานโจว คุณนายโจว เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องลำบากมาด้วยตัวเองเลย ไม่ต้องห่วงหรอก ประธานฮั่วเอ็นดูเจียวเจียวขนาดนั้น แค่คำพูดของเจียวเจียวก็พอแล้ว”

หลี่หลันเองก็ยิ้มขึ้นมา “คุณชายโจวมีเงื่อนไขดีขนาดนั้น สาวๆ ตั้งมากมายต่างก็อยากจะเข้าหา เขาคงถูกฉือหว่านยั่วยวนแน่ๆ ถึงได้ทำผิดพลาดแบบนี้ มาเถอะ ดื่มชากันก่อนค่ะ”

ทั้งสี่คนจิบชาไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม โจวต๋ากับจงลี่ฮว๋าไม่ลืมที่จะเอ่ยชม “ท่านประธานฉือ คุณนายฉือ คุณทั้งสองมีลูกสาวที่ดีจริงๆ”

ฉือไห่ผิงกับหลี่หลันต่างก็ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ ฉือเจียวเป็นความภาคภูมิใจของพวกเขา

ฉือเจียวมาแล้ว

สองหญิงสาวพบกันที่ระเบียงทางเดิน

ฉือเจียวมองรอยฝ่ามือแดงชัดบนใบหน้าของฉือหว่านอย่างเย็นชา จากนั้นจึงกวาดสายตาสำรวจฉือหว่านอย่างโอหังและหยิ่งผยอง “ได้ยินว่าคุณชายโจวจับตัวเธอไป เธอคิดจะจัดการเขายังไง?”

ฉือหว่านมองฉือเจียวด้วยสายตาเย็นชา “เขาทำผิด ก็ต้องให้กฎหมายจัดการ”

ฉือเจียวแค่นเสียงหัวเราะ ก่อนจะก้าวขึ้นมาอีกสองก้าวจนมายืนตรงหน้าฉือหว่าน แล้วเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน “งั้นเธอคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ เพราะประธานโจวกับคุณนายโจวมาขอร้องฉัน ขอแค่ฉันเอ่ยปาก ซือหานก็ต้องปล่อยคุณชายโจวแน่ๆ ถ้าไม่เชื่อ เดี๋ยวเธอไปแอบฟังที่หน้าประตูสิ”

ขนตายาวของฉือหว่านกระตุกเล็กน้อย

ฉือเจียวเชิดปลายคางสวยขึ้นอย่างภาคภูมิ ก่อนจะเดินผ่านไป แต่จู่ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันมายิ้มเยาะ “เมื่อกี้เธอออกมาจากห้องนอนหลักงั้นเหรอ? เตียงในห้องนอนหลักนุ่มมาก ฉันชอบนอนที่นั่น”

ร่างของฉือหว่านแข็งทื่อ

“ฉือหว่าน เธอคงยืนอยู่ในมุมมืด อิจฉาทุกสิ่งที่ฉันมีอยู่สินะ? อิจฉาที่ฉันมีแม่ มีซือหาน บางทีฉันก็รู้สึกสงสารเธออยู่นะ เธอช่างน่าสงสารที่ไม่มีใครรัก”