คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 336

ความจริงแล้ว ฉือเจียวได้วางแผนไว้ล่วงหน้า เธอให้คนลอบติดตั้งระเบิดไว้บนเรือยอชต์ลำนั้น

และนี่ก็คือระบบจับเวลาของระเบิด

อีกเพียงสามนาที เรือก็จะระเบิด

ฉือเจียวมองออกไปยังผืนน้ำกว้างไกลในทะเล “กู้เป่ยเฉิน อย่าโทษฉันเลย ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวนายเอง หัวใจของนายเริ่มเอียงไปหาฉือหว่านแล้ว งั้นก็หายไปพร้อมกันเถอะ!”

…

บนเรือยอชต์ กู้เป่ยเฉินกำลังจะบังคับเรือกลับฝั่ง

แต่ในตอนนั้นเอง คลื่นยักษ์ลูกหนึ่งกระแทกเข้ามา น้ำเย็นเฉียบสาดกระเซ็นไปโดนใบหน้าของฉือหว่าน

ขนตาเรียวยาวของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ฉือหว่านลืมตาขึ้น เธอฟื้นแล้ว

เธอค่อยๆ ยันตัวขึ้น มองไปที่กู้เป่ยเฉิน “กู้เป่ยเฉิน ที่นี่ที่ไหน?”

ซี๊ด

เธอรู้สึกเจ็บบริเวณท้ายทอยแปลบๆ

กู้เป่ยเฉินรีบหันมาทางเธอ “ฉือหว่าน เธอฟื้นแล้วเหรอ?”

ฉือหว่านเริ่มจับต้นชนปลายได้ เธอมองไปรอบๆ เห็นเพียงทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา ดวงตากลมโตใสสว่างของเธอพลันเย็นเยียบลง “กู้เป่ยเฉิน คุณพาฉันมาอยู่กลางทะเลทำไม?”

“ฉือหว่าน เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย คิดว่าฉันจะทำร้ายเธอเหรอ? ฟังนะ ซ้อเจียวเจียวให้ฉันพาเธอมา ฉันไม่ชอบเธอก็จริง แต่ฉันไม่มีวันทำร้ายเธอหรอก เดี๋ยวฉันจะพาเธอกลับเดี๋ยวนี้”

ฉือเจียวอีกแล้ว?

ฉือหว่านไม่เข้าใจเลยว่าทำไมฉือเจียวถึงได้โหดร้ายขนาดนี้ ทั้งที่เธอกับฮั่วซือหานก็หย่ากันไปแล้ว ฮั่วซือหานก็รักฉือเจียว แล้วเธอจะต้องการอะไรมากกว่านี้อีก?

ทันใดนั้น สายตาของฉือหว่านก็เหลือบไปเห็นตัวจับเวลาสีแดงที่กำลังนับถอยหลังอยู่ “กู้เป่ยเฉิน นั่นมันอะไร?”

กู้เป่ยเฉินตกใจ “นั่นมันระเบิด! ทำไมถึงมีระเบิดอยู่บนเรือยอชต์?”

ฉือหว่านรู้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว ตัวจับเวลาเหลือเพียง 30 วินาทีสุดท้าย

30… 29… 28…

ฉือหว่านคว้ามือกู้เป่ยเฉินแน่น “ไม่ทันแล้ว ระเบิดจะทำงานภายในไม่กี่วินาที!”

กู้เป่ยเฉินสบถ “แล้วเราจะทำยังไง!?”

ฉือหว่านมองทะเลเบื้องหน้าอันเวิ้งว้าง “กระโดดลงทะเลเท่านั้น!”

ฮั่วซือหานถือโทรศัพท์ไว้ในมือ เขายังคงกดโทรหาฉือหว่านอย่างไม่ลดละ แต่ปลายสายมีเพียงเสียงของระบบตอบรับอัตโนมัติอันเย็นชา “ขออภัย เบอร์ที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ”

เธอหายไปไหน?

ไม่รู้ทำไม ฮั่วซือหานรู้สึกกระสับกระส่ายในใจ คล้ายมีลางร้ายบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

ฮั่วซือหานรีบตรงกลับมาที่โรงแรมทันที ไปยังห้อง 608 ซึ่งเป็นห้องของฉือหว่าน เขายกมือขึ้นหมายจะเคาะประตู

แต่ประตูไม่ได้ล็อก มันค่อยๆ เปิดออกเองอย่างเงียบงัน

ฮั่วซือหานเดินเข้าไป “ฉือหว่าน? ฉือ…”

เสียงของฮั่วซือหานหยุดชะงัก เพราะเขาเห็นโทรศัพท์ของฉือหว่านตกอยู่บนพรมในห้อง

โจวจิ่นก็ตามมาถึงพอดี “รุ่นน้องฉือ? เอ๊ะ รุ่นพี่ฮั่ว ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่? แล้วรุ่นน้องฉือล่ะ?”

ฮั่วซือหานเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา ใบหน้าดูดำทะมึน “ต้องเกิดเรื่องกับฉือหว่านแน่ๆ”

โจวจิ่นชะงัก “อะไรนะ!?”

ฮั่วซือหานก้าวเท้ายาวออกจากห้องทันที แล้วตะโกนเสียงดัง “ใครก็ได้! รีบมาด่วน!”