คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 154

ฮั่วซือหาน “สูตรยาบำรุงที่เธอฝากไว้ให้คุณย่าหายไปน่ะ”

ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง

ฉือหว่านรีบหยิบปากกาขึ้นมา “ประธานฮั่ว รอสักครู่นะ ฉันจะเขียนให้คุณตอนนี้เลย”

เธอก้มหน้าลง เขียนสูตรยาลงบนกระดาษ

ขณะที่เธอก้มลง แสงไฟกระทบกับสายเดี่ยวสีขาวเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของร่างกาย อกอิ่มตึงนุ่มนวล

ลำคอของฮั่วซือหานกระตุกเล็กน้อย เขารู้ว่าเธอมีรูปร่างที่ดี และไม่เพียงแค่นี้เท่านั้น เอวของเธอบางเหมือนกิ่งหลิว ช่วงบนอิ่มเต็ม

นี่มันเครื่องมือยั่วยวนชัดๆ

ของจริงแต่กำเนิด

เสียงทุ้มต่ำของฮั่วซือหานดังขึ้นอย่างแหบพร่า “ฉือหว่าน!”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น มองเขาอย่างงุนงง “อะไรคะประธานฮั่ว?”

เธอไม่รู้อะไรเลย ดวงตาใสกระจ่างดูไร้เดียงสา

นั่นยิ่งทำให้ เปลวไฟในใจของผู้ชายลุกโชนขึ้น ฮั่วซือหานกลืนน้ำลายลงคอ “เขียนเสร็จแล้วถ่ายส่งมาให้ฉัน”

ฉือหว่านลืมไปเลยว่าเขาเป็นประธานบริษัท งานยุ่งจนไม่มีเวลารอเธอเขียนเสร็จ

เธอพยักหน้า “โอเค งั้นวางสายเถอะ ประธานฮั่วไปทำงานต่อเถอะ”

เธอทำท่าจะกดตัดสาย

ปลายสายฝั่งฮั่วซือหานยังคงเงียบอยู่

ในตอนนั้นเอง เยี่ยฮวนเอ่อร์วิ่งพรวดเข้ามาในห้อง “หวานหว่าน เร็ว! ไอศกรีมรสวนิลา!”

เยี่ยฮวนเอ่อร์กำลังถือไอศกรีมกินเองหนึ่งอัน และถืออีกอันส่งให้ฉือหว่าน

ไอศกรีมกำลังจะละลาย ฉือหว่านรีบยื่นมือไปรับมา

“ตรงนี้ละลายแล้ว หวานหว่าน รีบเลียก่อน ฉันเพิ่งซื้อจากร้านมินิมาร์ท หวานมาก”

พอพูดถึง "ตอบแทน" ขนตายาวของฉือหว่านสั่นเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มในหน้าจอ

เขากำลังมองเธออยู่ตลอด

ตอนแรกเธอยังไม่รู้สึกถึงสายตาของเขา แต่ตอนนี้ เธอรู้แล้ว

เขากำลังจ้องเธอกินไอศกรีม

สายตาของเขาลึกซึ้ง อบอุ่น แต่ก็ร้อนแรงราวกับมีอะไรซ่อนอยู่

ฉือหว่านเคยเห็นเขาในสภาพที่ตื่นตัวมาก่อน ในยามปกติ ฮั่วซือหานเป็นผู้ชายที่สง่างามและสูงศักดิ์ ราวกับเจ้าชายผู้เอื้อมไม่ถึง เหมือนแค่คิดถึงเรื่องนั้นเกี่ยวกับเขาก็เป็นการลบหลู่แล้ว

แต่เธอเคยเห็นด้านดิบเถื่อนของเขา เขามักสงบเสงี่ยมในตอนกลางวัน แต่เมื่ออยู่ในค่ำคืนที่ไร้แสง เขาก็เหมือนสัตว์ร้ายที่ฉีกหน้ากากออก เขาเป็นผู้ชายในวัยที่เต็มไปด้วยพลัง ต้องมีใครสักคนรองรับและปรนเปรอเขา

เธอเคยเห็นด้านนั้นของเขามาแล้ว

ฉือหว่านกำผมบันบนศีรษะเล็กน้อย ใบหน้าสวยขนาดเท่าฝ่ามือของเธอขึ้นสีระเรื่อ เธอถือไอศกรีมไว้ในมือ แล้วยื่นไปตรงหน้าจอ ส่งให้เขาพร้อมเสียงเบาๆ “คุณอยากกินไหม?”