คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 167

ฉือหว่านอึ้งไป ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร?

สร้อยคอหินคาร์เนเลียนล้อมเพชรน้ำแข็งเส้นนี้ เขาไม่ได้ซื้อมันให้ฉือเจียวหรอกหรือ?

ทำไมถึงมาถามเธอว่าเธอชอบหรือไม่?

หรือว่า...เขาซื้อสองเส้น? เส้นหนึ่งให้ฉือเจียว อีกเส้นให้กับเธอ?

เขาร่ำรวยปานนั้น จะเป็นไปได้ก็ไม่แปลก

ฉือหว่านคิดว่าเป็นเรื่องน่าขัน ไม่ว่าเขาจะหมายถึงอะไรก็ตาม เธอจะไม่มัวแต่หมุนรอบตัวเขาอีกต่อไป ไม่ต้องคอยพะวงหรือคาดเดาความในใจของเขาอีกแล้ว คืนนั้นบนทางด่วน เธอคืนทุกอย่างให้เขาไปแล้ว ต่างฝ่ายต่างถือว่าเสมอกัน

ฉือหว่านเก็บโทรศัพท์ โดยไม่ได้ตอบกลับ

ขณะนั้น ฉือเจียวเดินออกมาพอดี "ฉือหว่าน เธอมาด้วยเหรอ?"

ฉือเจียวดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เธอชอบเครื่องประดับหรูหราเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว สร้อยหยกแดงที่ฮั่วซือหานให้ทำให้เธอยิ่งปลาบปลื้ม

ฉือหว่านพยักหน้า "แค่มานั่งเล่นเฉยๆ"

"อีกสองวันซือหานจะพาฉัน เสวียนเสวียน และคนอื่นๆ ไปพักผ่อนที่รีสอร์ท ที่นั่นมีบ่อน้ำพุร้อนชื่อดัง เราจะไปแช่น้ำพุร้อนกัน ฉือหว่าน เธอกับหนานเฉิงไปด้วยกันสิ"

ฉือหว่านรู้ดีว่าฉือเจียวไม่ได้หวังดี นับตั้งแต่วันงานเลี้ยงวันเกิดของลู่หนานเฉิง ฉือเจียวก็เริ่มรุกคืบเข้าหาเขาอย่างเปิดเผย

ฉือหว่านมองเธอ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นยิ้มบาง "ตกลง ฉันมีเวลาพอดี"

...

ฉือหว่านกับเยี่ยฮวนเอ่อร์กลับมายังหอพักหญิง พอเข้าห้องได้ ฉือหว่านก็ไปอาบน้ำอุ่นให้สดชื่น พอเดินออกมาจากห้องน้ำ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น มีสายเข้า

พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นดู เป็นฮั่วซือหานโทรมา

ฉือหว่านสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะกดรับสาย เสียงทุ้มต่ำแฝงเสน่ห์ของบุรุษจากปลายสายดังเข้ามาที่ข้างหูเธอ "ออกมา"

เขาเรียกให้เธอออกไปหา

ฉือหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมแล้วออกไป

เขาเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ก็รีบเอาสร้อยเพชรมามอบให้เธอแล้ว

ฉือหว่านไม่ได้รับ "ประธานฮั่ว ขอบคุณมาก แต่ฉันรับไว้ไม่ได้"

ฮั่วซือหานมองเธอ เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยาวดำขลับเปียกชื้นเล็กน้อย ใบหน้าขาวกระจ่างขนาดพอดีมือ ไร้เครื่องสำอาง เหมือนผลลิ้นจี่ที่เพิ่งปลอกเปลือก ผิวขาวเนียนละเอียด

ที่ควรขาวก็ขาว ที่ควรดำก็ดำ ที่ควรแดงก็แดง เด็กสาวคนนี้ช่างทำให้ใจคนเต้นรัว

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ตาสุกใสเป็นประกายเหมือนในคืนนั้นที่อยู่ในรถ ใสซื่อและน่ารักเหลือเกิน

ฮั่วซือหานกดเสียงต่ำ ถามเธอ "ไม่ชอบเหรอ?"

ฉือหว่านส่ายหน้า "ประธานฮั่ว คุณไม่จำเป็นต้องให้ของขวัญฉันหรอก คืนนั้น ฉันก็บอกไปแล้ว ต่อไปอย่ามาหาฉันอีก"

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานพลันเย็นเยียบลงทันที ริมฝีปากเขายกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะเหวี่ยงถุงของขวัญในมือทิ้งลงถังขยะ

จากนั้นเขาก็ขึ้นรถโรลส์รอยซ์ เหยียบคันเร่ง และขับออกไปอย่างรวดเร็ว