คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 182

เขาดูถูกเธอแบบนี้มันทำให้เขามีความสุขมากนักหรือ?

...

ฮั่วซือหานยืนอยู่ที่ระเบียง เขาเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าไหมสีดำ นิ้วเรียวยาวสองนิ้วคีบบุหรี่ไว้ สูบมันอย่างหนัก

ควันลอยคลุ้งบดบังสีหน้าของเขา แต่ยังพอมองเห็นว่าเขาขมวดคิ้วคมเข้มแน่น

เขาสูบบุหรี่จัดจนขี้บุหรี่ที่ยังมีประกายไฟแดงร่วงหล่นลงมาไม่หยุด

เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นบ้า

ห้องพักวิวทะเลห้องวิมานไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย ที่ผู้จัดการรีสอร์ตบอกว่ามีปัญหา ก็เพราะเขาสั่งให้พูดแบบนั้น

เขาแค่ไม่อยากให้ฉือหว่านกับลู่หนานเฉิงพักห้องเดียวกัน

แค่คิดว่าเธอสั่งถุงยางอนามัยกับชุดชั้นในเซ็กซี่ เขาก็อดจินตนาการถึงสิ่งที่เธอทำกับลู่หนานเฉิงไม่ได้

เขาควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้เลย

ค่ำคืนอันเงียบสงบนี้ทำให้ฮั่วซือหานตระหนักถึงความคิดที่ทั้งลึกซึ้งและน่ากลัวของตัวเอง

เขาไม่ยอมปล่อยเธอไป

เขาไม่ยอมให้ฉือหว่านอยู่กับผู้ชายคนอื่น

เขาไม่ได้รักเธอ

แต่เขาติดใจความสุขที่เธอมอบให้

เขาแค่เล่นสนุก และที่สำคัญคือเขายังเล่นไม่หนำใจ จะปล่อยให้เธอไปอยู่กับผู้ชายคนอื่นได้อย่างไร?

ขณะนั้นเอง มีคนโอบเขาจากด้านหลัง “ซือหาน ทำไมสูบบุหรี่ล่ะ?”

เป็นฉือเจียว

ฉือเจียวแทบไม่เคยเห็นฮั่วซือหานสูบบุหรี่

ฮั่วซือหานค่อยๆ หมุนตัวมา แต่ก่อนจะพูดอะไร เสียง “แกร๊ก” ก็ดังขึ้น ประตูห้องน้ำเปิดออก ฉือหว่านที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมา

ทันใดนั้นเอง ฮั่วซือหานรู้สึกแสบร้อนที่ปลายนิ้ว ที่แท้เป็นเพราะประกายไฟจากบุหรี่ลามมาถึงนิ้วเขา

สีหน้าของฮั่วซือหานมืดมนลง เขาดับบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ก่อนจะเปิดปากพูด “ฉือหว่าน เธอไม่มีมือเองรึไง?”

ฉือหว่านกำลังจะปฏิเสธลู่หนานเฉิง แต่พอได้ยินคำพูดของฮั่วซือหาน

เธอก็เงยหน้าขึ้นมองฮั่วซือหาน

ฮั่วซือหานจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “เธอเป่าผมเองไม่ได้ หรือว่าแค่อยากให้ผู้ชายเป่าให้?”

ใบหน้าของฉือหว่านซีดเผือด

ลู่หนานเฉิงขมวดคิ้วทันที “ซือหาน นี่นายเป็นอะไร? ฉันเป็นคนอาสาเป่าผมให้หวานหว่านเอง นายจะพูดกับเธอแบบนี้ทำไม?”

ฮั่วซือหานยืนสูงสง่า น้ำเสียงทุ้มแฝงความเย็นชา “เธอมีมือเอง เป่าเองซะ”

ฉือหว่านเอื้อมมือไปหยิบไดร์เป่าผม

แต่ลู่หนานเฉิงไม่ยอมให้เธอหยิบไป เขามองฮั่วซือหานด้วยสายตาไม่พอใจ “ซือหาน นายพูดจาแบบนี้มันน่าต่อยจริงๆ หรือว่านายอยากจะมีเรื่อง?”