คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 306

แต่เธอไม่ใช่!

ฉือเจียวกัดฟันแน่นแทบจะขบกรามแตก ฉือหว่าน ช่างร้ายกาจนัก! วันนี้ฉือหว่านเล่นแผนลวง แล้วให้ฮั่วซือหานโผล่มาเป็นหมัดเด็ด

เมื่อก่อนเธอยังดูแคลนฉือหว่าน แต่ตอนนี้เริ่มรู้แล้วว่า ฉือหว่านฉลาดเป็นกรด!

เธอต้องรีบหาทางจัดการฉือหว่านให้ได้

ฉือเจียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดโทรหาคุณนายใหญ่แห่งตระกูลฉือ...

…

ฉือหว่านกลับมาถึงหอพักหญิง เย่ฮวนเอ่อร์ก็กลับมาเหมือนกัน

ฉือหว่านถาม “ฮวนเอ่อร์ เธอตามเฉินจิ้นทันไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ทำหน้าเซ็ง “ไม่ทันเลย เฉินจิ้นเขาไม่สนใจฉันเลยด้วยซ้ำ”

ฉือหว่านยิ้มมุมปาก “ดูเหมือนว่าเฉินจิ้นจะจีบยากใช่เล่น”

“หวานหว่าน ใครบอกว่าฉันจะจีบเฉินจิ้นกัน! เธออย่ามาล้อฉันนะ” เย่ฮวนเอ่อร์หน้าแดงแปร๊ด

ฉือหว่านหัวเราะเบาๆ ไม่ได้แซวต่อ

ตอนนั้นเอง เย่ฮวนเอ่อร์กอดแขนฉือหว่านไว้แน่น “หวานหว่าน ไฝที่หน้าฉันหายไปได้ยังไงกันนะ? ฉันนึกไปนึกมา เมื่อวานเธอให้ฉันกินลูกอมรสขมๆ เม็ดหนึ่ง ใช่ไหม? อย่ามาโกหกนะ ต้องเป็นเพราะลูกอมนั่นแน่ๆ!”

ฉือหว่านกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตู “ก็อกๆ”

ใครกัน?

เย่ฮวนเอ่อร์เดินไปเปิดประตู เห็นร่างสูงสง่าของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง ฮั่วซือหานมาแล้ว

“ท่านประธานฮั่ว มาทำไมเหรอคะ? ยังไม่ทันได้ไปหาท่านเลย ระวังฉือเจียวให้ดีนะคะ ผู้หญิงคนนั้นทั้งร้ายและอันตราย ถ้าไม่ได้หวานหว่านช่วย ฉันคงโดนเธอเล่นงานไปแล้ว!” เย่ฮวนเอ่อร์พูดด้วยความโมโห

ฮั่วซือหานมองใบหน้าเล็กเรียวที่ดูนุ่มนวลราวไข่มุกของเย่ฮวนเอ่อร์ ตอนนี้ไม่มีไฝแล้ว เธอเหมือนกับสาวงามผู้สูงศักดิ์จริงๆ

นี่คือหลานสาวของเขา ตอนที่เขานั่งอยู่ในรถและเห็นฉือหว่านเช็ดไฝบนหน้าของเย่ฮวนเอ่อร์ออก เขาตกใจยิ่งกว่าใครทั้งหมด

เย่ฮวนเอ่อร์ออกไปแล้ว ฮั่วซือหานเดินเข้ามาในห้องและปิดประตู

เขาก้าวอย่างมั่นคงตรงเข้าหาฉือหว่าน แผ่รังสีบีบคั้นจนเธออยู่ใต้เงาเขาทั้งหมด “ลูกอมนั่นมาจากไหน?”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองเขาด้วยใบหน้าสวยสง่า “ไม่บอก”

ฮั่วซือหาน “…”

ฉือหว่านไม่อยากพูดกับเขาอีก เธอก้าวจะเดินหนี

แต่ฮั่วซือหานคว้าแขนเธอไว้ทัน ไม่ยอมให้เธอหนี

ฉือหว่านหยุดฝีเท้าโดยจำใจ ขมวดคิ้วแน่นแล้วเริ่มดิ้น “ท่านประธานฮั่ว ได้โปรดให้เกียรติฉันด้วย ถ้ายังแตะเนื้อต้องตัวกันแบบนี้ ฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!”

คำพูดนั้นเพิ่งจบลง ฮั่วซือหานก็ออกแรงดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนทันที

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น เห็นเขาหัวเราะเบาๆ อย่างขบขัน สายตาเหลือบมองลงมาอย่างยียวน “เดี๋ยวก็ขู่ว่าจะสั่งสอนฉัน เดี๋ยวก็จะไม่เกรงใจ ฉือหว่าน เธอนี่มันน่ากลัวใช่เล่นเลยนะ”