คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 312

พ่อของฉือเจียวคือฉือไห่ผิง แต่ฉือเจียวถูกอุ้มกลับมาจากเมืองตี้ตูโดยฉือไห่ผิง

ที่จริงแล้วฉือเจียวไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฉือไห่ผิงด้วยซ้ำ

พ่อแท้ๆ ของฉือเจียว...ฐานะสูงส่งเกินจะเอ่ยถึง

ฉือเจียวเองก็มีชาติกำเนิดที่ยิ่งใหญ่

แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นความลับที่ใหญ่ที่สุดในใจของคุณนายใหญ่ฉือกับฉือไห่ผิง พวกเขาจะไม่มีวันพูดออกมาในตอนนี้แน่นอน

คุณนายใหญ่ฉือมองฉือหว่าน “ฉือหว่าน เธออย่าเรียกฉันว่าย่าอีกเลย ฉันไม่มีหลานสาวอย่างเธอ!”

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่คาดคิดว่าคุณนายใหญ่ฉือจะไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิด แต่กลับพูดออกมาต่อหน้าผู้คนแบบนี้ด้วย เธอจึงโกรธจนแทบระเบิด “นี่!”

แต่ในตอนนั้นเอง มือเล็กนุ่มนิ่มข้างหนึ่งก็กดลงบนไหล่ของเธอ ฉือหว่านก้าวออกไปข้างหน้า เธอมองคุณนายใหญ่ฉือ “คุณย่าต้องการตัดขาดกับหนูใช่ไหม?”

คุณนายใหญ่ฉือตอบอย่างมั่นใจ “ใช่!”

ฉือหว่านหันไปมองหลี่หลัน “แม่ แม่ก็คิดแบบเดียวกันใช่ไหม?”

ฉือหว่านเป็นลูกแท้ๆ ของพวกคุณหรือเปล่า!

ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของหลี่หลัน ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลี่หลันจ้องมองคุณนายใหญ่ฉือตลอด เธอรู้ดีว่าคุณนายใหญ่ฉือคิดอะไรอยู่

แต่หลี่หลันกลับแอบยิ้มมุมปาก เผยรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุกออกมา

เมื่อถูกฉือหว่านถามเช่นนี้ หลี่หลันก็ยืนอยู่ข้างหลังคุณนายใหญ่ฉือทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ “หวานหว่าน แกนี่มันไม่รู้จักโตเลยจริงๆ แม่ก็ทำได้แค่เชื่อฟังคุณย่าเท่านั้นแหละ”

คุณนายใหญ่ฉือกับหลี่หลันต่างก็ต้องการตัดขาดกับเธอ

หลังจากที่พ่อจากไป คนสองคนนี้คือญาติที่ใกล้ชิดที่สุดในชีวิตของเธอ

คนหนึ่งคือคุณย่า อีกคนคือแม่ของเธอ

แต่พวกเธอกลับทำให้ฉือหว่านได้รู้จักพวกเธอใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉือหว่านพยักหน้า “ดี งั้นก็เป็นไปตามที่พวกคุณต้องการ ตั้งแต่นี้ไป ฉันกับตระกูลฉือจะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กันอีก!”

คุณนายใหญ่ฉือยิ่งต้องการแบบนั้น สำหรับคนที่ไม่มีประโยชน์กับตระกูลฉือ ก็สมควรโยนทิ้งเหมือนขยะ

ฉือเจียวรีบเดินเข้าไปหา “ซือหาน”

ฮั่วซือหานหยุดเดิน แล้วมองมาที่ฉือเจียว

ฉือเจียวยิ้มอ่อน “ซือหาน ดูสิ ฉือหว่านก็มาด้วยนะ”

สายตาของฮั่วซือหานหันไปยังฉือหว่าน

กู้เป่ยเฉินรีบพูดขึ้น “ฉือหว่าน เธอมาทำอะไรน่ะ เธอก็มาดูเทพธิดาของฉันด้วยเหรอ?”

ฉือหว่านมองไปที่ช่อกุหลาบแดงในมือของกู้เป่ยเฉิน “เทพธิดาของนาย?”

กู้เป่ยเฉินพูดอย่างภาคภูมิใจ “เทพธิดาของฉันก็คือรุ่นน้องอัจฉริยะของพี่รองไง เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปมอบดอกไม้ให้เธอบนเวที”

ฉือหว่านนิ่งไปชั่วครู่ แล้วก็ “พรูด” ออกมา หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

กู้เป่ยเฉินทำหน้านิ่ง “เธอหัวเราะอะไร?”

ในดวงตากลมใสของฉือหว่านเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับของรอยยิ้ม เธอมองกู้เป่ยเฉิน “เทพธิดาของนายไม่ชอบกุหลาบแดงนะ”