คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 317

ฮั่วซือหานรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ตอนนั้นฝ่ามือกลับว่างเปล่าไป ฉือหว่านได้ชักมือกลับเสียแล้ว

รอบตัวฉือหว่านเต็มไปด้วยกลุ่มคนหนุ่มสาวผู้มีความสามารถ หนึ่งในนั้นชื่อว่า โจวจิ่น เป็นศิษย์เก่าฮาร์วาร์ด ปัจจุบันเป็นผู้บริหารบริษัทมหาชนรุ่นใหม่ในวงการอินเทอร์เน็ต

โจวจิ่นมองใบหน้าอ่อนหวานงามล้ำของฉือหว่านแล้วยิ้มถาม “น้องฉือ ไม่ทราบว่าสถานะความรักตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

ฮั่วซือหานมองฉือหว่าน แล้วก็เห็นฉือหว่านเลิกคิ้วสวยนิดหนึ่ง ก่อนตอบออกมาสี่คำ “โสด เปิดให้จีบ”

โสด เปิดให้จีบ

สี่คำนี้ทำเอาดวงตาของโจวจิ่นสว่างวาบ เขาหยิบมือถือขึ้นมา “น้องฉือ ในฐานะที่เราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน ขอแอดวีแชทไว้ติดต่อกันหน่อยนะ”

ฉือหว่านพยักหน้า “ได้ค่ะ รุ่นพี่โจว”

ฉือหว่านกับโจวจิ่นจึงแลกวีแชทกัน

ฮั่วซือหานยืนดูอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่า ตอนนั้นฉือหว่านปฏิเสธคำขอเป็นเพื่อนของเขา บางทีเธออาจไม่อยากแอดเขาก็ได้

แต่เธอกลับแอดคนอื่น

เธอเรียกโจวจิ่นว่า “รุ่นพี่โจว” อย่างสนิทสนม

แต่กับเขา เธอกลับเรียกแค่ “ประธานฮั่ว” ไม่เคยเรียกเขาว่า “รุ่นพี่”

หัวใจของฮั่วซือหานพลันว่างเปล่า ราวกับได้สูญเสียอะไรสำคัญบางอย่างไป

“ฉือหว่าน!”

ในตอนนั้นเอง คุณนายใหญ่ฉือ ฉือเจียว ฉือถัง และหลี่หลันก็มาถึง แต่พวกเธอกลับเข้าไปใกล้ไม่ได้ เพราะบริเวณนี้คือโซน VIP สำหรับแขกพิเศษเท่านั้น พวกเธอไม่มีสิทธิ์เข้ามา

เจ้าหน้าที่เข้ามาขวางทันที “ขออภัยค่ะ ทุกท่านไม่สามารถเข้าไปด้านหน้าได้”

หลี่หลันกับฉือเจียวก็ยืนอยู่ข้างหลัง ใบหน้าของสองแม่ลูกเต็มไปด้วยความอึมครึม สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเกลียดชัง

หนีหงพยายามไกล่เกลี่ย “ฉือหว่าน เรื่องก่อนหน้านั้นย่าเธอก็แค่พูดเพราะโมโห ยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันนะ”

ฉือหว่านยืนสง่างามราวกับไร้ฝุ่น เธอกะพริบตายาวเรียวมองไปยังคุณนายใหญ่ฉือ “พูดอย่างนี้ แปลว่าตอนนี้พวกคุณอยากกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกับฉันอีกแล้วสินะคะ?”

คุณนายใหญ่ฉือรีบพูดด้วยความหวัง “หวานหว่าน เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันมาตลอดนะ…”

“แต่…” ฉือหว่านขัดจังหวะคุณนายใหญ่ฉืออย่างตรงไปตรงมา “ครั้งนี้ ฉันไม่อยากเป็นครอบครัวเดียวกับพวกคุณอีกแล้ว!”

คุณนายใหญ่ฉือถึงกับยืนนิ่งค้าง

ดวงตาใสกระจ่างของฉือหว่านกวาดมองคนเหล่านี้ทีละคน เธอเคยถูกพวกเขาทำร้ายอย่างเจ็บแสบ และหลังจากความเจ็บปวดที่ฝังลึก ก็เหลือเพียงแค่ความเย็นชา “ฉันถูกพวกคุณทอดทิ้งตั้งแต่เด็ก คนอื่นมีคุณย่า มีแม่ มีครอบครัว แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเป็นเด็กกำพร้า เหมือนที่พวกคุณเคยพูดไว้ เราตัดขาดกันไปแล้ว ครั้งนี้...เป็นฉันเองที่ไม่ต้องการพวกคุณอีกต่อไป!”

พูดจบ ฉือหว่านหันไปมองเจ้าหน้าที่ข้างๆ แล้วพูดอย่างใจเย็น “ฉันไม่รู้จักพวกเธอ ช่วยเชิญพวกเธอออกไปทีค่ะ”