คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 345

ฮั่วซือหานพาเลขาจ้าวและทีมงานเข้ามาในหมู่บ้านผิงซี เขาเห็นชาวบ้านกลุ่มหนึ่งจึงรีบเดินเข้าไปถาม “สวัสดีครับ ขอถามหน่อย วันนี้มีคนแปลกหน้าเข้ามาในหมู่บ้านสองคนหรือเปล่า?”

ชาวบ้านมองเขาด้วยสายตาระแวดระวัง “พวกคุณเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?”

ฮั่วซือหานตอบอย่างสุภาพ “พวกเรามาตามหาคนครับ”

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ชาวบ้านก็ส่ายหน้าแทบจะพร้อมกัน “ไม่มีใครเข้ามาที่นี่ทั้งนั้น หมู่บ้านเรารับแต่คนใน อย่ามาวุ่นวาย รีบออกไปซะเถอะ”

แล้วชาวบ้านก็เริ่มออกปากไล่ฮั่วซือหาน

เลขาจ้าวกำลังจะอธิบาย “พวก…”

แต่ฮั่วซือหานยกมือห้ามไว้ “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เขาหันหลังกลับอย่างไม่ลังเล

เลขาจ้าวเดินตามอย่างมึนงง “ท่านประธาน ทำไมเราต้องถอยล่ะครับ? ผมรู้สึกว่าคุณฉือหว่านกับคุณชายกู้ต้องอยู่ในนั้นแน่ๆ!”

แววตาเฉียบคมของฮั่วซือหานเหมือนเหยี่ยวล่าเหยื่อ “ไม่ใช่แค่รู้สึก ฉันมั่นใจว่าพวกเขาอยู่ในนั้นแน่นอน”

“แล้วเราจะออกมาทำไมล่ะครับ?”

“เมื่อกี้นายไม่เห็นเหรอ? ชาวบ้านที่นี่ต่อต้านคนนอกอย่างชัดเจน ฉันเห็นมีคนกลับเข้าไปเรียกคนแล้วด้วย ตอนนี้เราคนน้อย อยู่ในพื้นที่ของเขา ถ้าปะทะขึ้นมาจะไม่คุ้ม และฉันก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉือหว่านกับกู้เป่ยเฉินอยู่ตรงไหน”

ที่สำคัญตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าฉือหว่านกับกู้เป่ยเฉินอยู่ที่ไหน ถ้าพุ่งชนเลยมีแต่จะทำร้ายฉือหว่านกับกู้เป่ยเฉิน

ในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่มีทางเสี่ยงได้ เพราะฉือหว่านและกู้เป่ยเฉินคือจุดอ่อนของเขาในตอนนี้

“ผมแจ้งกำลังเสริมให้รีบมาสมทบแล้วครับ”

ฮั่วซือหานพยักหน้า “ตอนนี้เราต้องหาทางเข้าไปให้ได้ก่อน”

ทันใดนั้น เสียงหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “พวกคุณเป็นใคร?”

ฮั่วซือหานหันไป เห็นหลิวชุนฮวา

ฮั่วซือหานรู้ทันทีว่าเธอมีใจให้เขา ผู้หญิงแบบไหนเขาไม่เคยเจอ? สาวสวยทุกรูปแบบต่างพุ่งเข้าหาเขาอยู่ตลอด เขามองออกได้ในแวบเดียวว่าอีกฝ่ายคิดอะไร

แต่ตอนนี้เขาต้องการความช่วยเหลือของหลิวชุนฮวา ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้เสน่ห์

“ผู้หญิงคนนั้นคือน้องสาวผมครับ ส่วนผู้ชายคือน้องชาย พวกเขาตกจากเรือยอชต์ แล้วถูกคลื่นซัดมาถึงที่นี่ ผมเลยรีบมาตามหา”

หลิวชุนฮวายิ้มกว้างขึ้นทันที “แล้วคุณแต่งงานหรือยังคะ?”

ฮั่วซือหานส่ายหน้า “ยังครับ คุณผู้หญิง พอจะช่วยเราได้ไหมครับ?”

พอรู้ว่าเขายังโสด หลิวชุนฮวาก็ยิ่งดีใจเข้าไปอีก “พูดตามตรงเลยนะคะ วันนี้พี่ชายฉันพาคนแปลกหน้าชายหญิงคู่หนึ่งเข้าหมู่บ้านจริง ผู้ชายขาเจ็บหนักมากเลยค่ะ”

ในที่สุดก็มีเบาะแสเสียที ไม่ว่าจะบาดเจ็บหรือไม่ อย่างน้อยพวกเขายังมีชีวิตอยู่!

หินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในอกของฮั่วซือหานมาหลายวันเหมือนถูกยกออกในทันที เขารีบพูดเสียงจริงใจ “น้องชุนฮวา พาพวกเราเข้าไปหาพวกเขาได้ไหมครับ?”