คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 387

อะไรนะ?

ฉือหว่านสูดหายใจแรง ดวงตาเบิกกว้าง “แบบนั้น? แบบไหนกันแน่?”

เย่ฮวนเอ่อร์ยกสองนิ้วขึ้นมาชนกันเบาๆ “ก็จูบน่ะสิ”

ฉือหว่านถึงได้โล่งอก นึกว่าเย่ฮวนเอ่อร์กับเฉินจิ้นเกิดเรื่องแบบผู้ชายผู้หญิงไปแล้วเสียอีก

ฉือหว่าน “ฮวนเอ่อร์ เธอชอบเฉินจิ้นจริงๆ เหรอ?”

ในหัวของเย่ฮวนเอ่อร์ลอยขึ้นมาเป็นใบหน้าหล่อเหลาดุเย็นของเฉินจิ้น หัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้นทันที ควบคุมไม่ได้เลย แบบนี้สินะที่เรียกว่าความรัก

เย่ฮวนเอ่อร์หน้าแดงพยักหน้า “ใช่”

ฉือหว่านอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่พูดออกมา ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน คนอื่นเป็นแค่คนนอก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเธอก็มาถึงบ้านตระกูลหลิน ฉือหว่านกับเย่ฮวนเอ่อร์เดินเข้าไป

เพราะฉือหว่านยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเย่ฮวนเอ่อร์ เย่ฮวนเอ่อร์เลยตั้งใจว่าจะหาจังหวะอธิบายให้ฟังดีๆ ดังนั้นวันนี้เธอจึงได้แจ้งล่วงหน้าไว้แล้วว่า ห้ามใครเปิดเผยตัวตนของเธอ

“คุณหนูใหญ่...เอ๊ย คุณเย่ คุณฉือ พวกคุณมาแล้วเหรอ?” แม่บ้านหลินรีบออกมาต้อนรับด้วยท่าทีอบอุ่น

ฉือหว่านกับเย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มตอบ ขณะนั้นท่านหลินก็เดินลงมาจากบันได “ฉือหว่าน เธอมาแล้ว”

ฉือหว่านมองไปที่ท่านหลินด้วยดวงตาใสแจ่ม พลางพยักหน้า “ค่ะ ได้ยินว่าคุณมีเรื่องจะคุยกับฉัน?”

ท่านหลิน “ไปคุยกันที่ห้องหนังสือเถอะ”

ฉือหว่าน “ได้ค่ะ”

ทันใดนั้นเอง เสียงทุ้มนุ่มนวลก็ดังขึ้น “เดี๋ยวก่อน”

ฉือหว่านหันไปมอง ก็เห็นฮั่วซือหานยืนอยู่ตรงประตู

ฮั่วซือหานก็มาด้วย

เย่ฮวนเอ่อร์กระพริบตา “ประธานฮั่ว มาหาหวานหว่านเหรอคะ?”

ฮั่วซือหานมองฉือหว่าน เขาส่งข้อความวีแชทไปแต่เธอไม่ตอบ เขาเลยตามมาถึงที่

“ฉือหว่าน ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ”

ท่านหลินมองไปที่ฮั่วซือหาน “ซือหาน เรื่องของเธอไว้ทีหลังนะ ฉันเป็นคนติดต่อฉือหว่านมาก่อน ฉือหว่าน ขึ้นไปคุยกันเถอะ”

เขารู้สึกเสมอว่าฉือหว่านมีความลับบางอย่าง

ท่านหลินก้าวเข้ามาในห้องหนังสือ แล้วก็ชะงักไปทันที เพราะเห็นฉือหว่านนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขา กำลังถือสมุดบันทึกงานวิชาการของเขาอ่านอยู่

ได้ยินเสียง เขาเงยหน้ามองเธอ

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้นเช่นกัน “หลินจื้อหยวน คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันเหรอ?”

คำว่า "หลินจื้อหยวน" ที่เธอเรียก ทำให้ขาของท่านหลินแทบทรุดลงทันที เพราะเขาเดาออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ท่านหลินเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง พูดตะกุกตะกักว่า “คุณคือ...เทพ C?”

ฉือหว่านยกยิ้มบาง เสียงใส “ใช่”

ท่านหลินทรุดตัวคุกเข่าลงตรงนั้นทันที

“คุณท่าน!” พ่อบ้านรีบเข้ามาพยุงท่านหลินไว้ “คุณท่าน เป็นอะไรไปครับ!”

ท่านหลินส่ายหน้า “ฉัน...ฉันไม่เป็นไร”