คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 438

เตาปาให้ที่อยู่กับฮั่วซือหาน แล้วตัดสายทิ้งทันที

หลี่หลันรีบพูดขึ้น “ประธานฮั่ว คุณต้องช่วยเจียวเจียวให้ได้ เจียวเจียวหัวใจไม่ดี รับอะไรที่กระทบกระเทือนไม่ได้นะคะ”

เซียวอี้มองฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว ตอนนี้หวานหว่านก็อยู่ในมือของพวกเขาเหมือนกัน คุณต้องพาหวานหว่านกลับมาให้ได้”

ฮั่วซือหานไม่พูดอะไร รีบก้าวเดินจากไปทันที

…………

ในโกดัง เตาปามองฉือหว่านกับฉือเจียวแล้ว "อือหือ" สองเสียง “คุณอาจจะสงสัยในคุณธรรมของคนรวยได้ แต่คุณไม่มีทางสงสัยในรสนิยมของพวกเขาได้แน่ ดูอย่างประธานฮั่วสิ ทั้งอดีตภรรยาและแฟนสาวต่างก็สวยกินกันไม่ลง คนธรรมดาเห็นแล้วอิจฉากันทั้งนั้นแหละ”

ลูกน้องในชุดดำหัวเราะกัน “หัวหน้า ไหนๆ ก็มีเวลาเหลือ ลองเล่นกับสาวสวยสองคนนี้หน่อยไหมล่ะ”

เตาปาหมุนข้อมือ เดินเข้ามาหาฉือหว่าน แล้วเอื้อมมือจับปลายคางเล็กของเธอ “งั้นเริ่มจากอดีตภรรยาของประธานฮั่วก็แล้วกัน ฉันอยากรู้ว่าผู้หญิงที่ประธานฮั่วเคยใช้เป็นยังไงบ้าง”

พูดจบ เตาปาก็เอื้อมมือจะฉีกชุดของฉือหว่าน

ฉือหว่านมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน เสียงของเธอใสชัดเจน “ลองแตะฉันดูสิ”

เตาปาชะงัก

เขามองฉือหว่าน ตอนนี้เธอมีรอยฝ่ามือแดงบวมบนแก้ม แม้ดูน่าเวทนา แต่ดวงตาของเธอกลับใสและสงบเต็มไปด้วยความแน่วแน่ “ถ้าโชคดี พวกนายอาจจะได้เงินสิบพันล้านไป แต่ถ้าแตะตัวฉันเมื่อไหร่ พวกนายจะไม่มีทางรอดไปได้แน่นอน”

เตาปาถอนมือกลับทันที

ฉือเจียวมองฉือหว่าน “ฉือหว่าน เธอนี่พูดจาได้เก่งจริงๆ เธอคิดว่าซือหานมาช่วยเธองั้นเหรอ? เปล่าเลย ซือหานมาช่วยฉัน ถ้าฉันไม่ถูกจับมาด้วย ซือหานไม่มีทางสนใจว่าเธอจะตายหรืออยู่!”

ในเวลาขนาดนี้ ฉือเจียวยังพูดแบบนี้อีก ฉือหว่านมองเธอด้วยสายตาเย็นชา... โง่สิ้นดี

ในตอนนั้นเอง เสียงจากด้านนอกก็ดังขึ้น “หัวหน้า! ประธานฮั่วมาแล้ว!”

ฮั่วซือหานมาถึงแล้ว มาอย่างรวดเร็ว

ฉือหว่านไม่พูดอะไรเลย นั่งอยู่บนพื้น ดวงตาใสกระจ่างมองไปยังฮั่วซือหาน

เขามองเห็นรอยฝ่ามือแดงบวมบนแก้มขวาของฉือหว่านทันที

ในตอนนั้นเอง เตาปาเดินเข้ามา “ประธานฮั่ว ตัวคนยังอยู่ดีๆ นะ แล้วเงินที่ผมขอล่ะ เอามารึยัง?”

ฮั่วซือหานมองหน้าเตาปา “รอยตบบนหน้าของเธอ คุณเป็นคนทำ?”

เตาปา “ฉัน...”

ฮั่วซือหานยกมือขึ้น แล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าเตาปาทันที

เตาปาถูกตบจนถอยไปหลายก้าว เขายกมือจับแก้ม มองฮั่วซือหานอย่างเหลือเชื่อ

ฮั่วซือหานยืนตรง ร่างสูงสง่างาม เขายกมุมปากเล็กน้อย “คนของฉัน นายก็กล้าแตะ?”