คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 467

ฉือหว่านกลับมาที่ห้องของตัวเอง ขณะนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เป็นสายจากรุ่นพี่สาม เซียวอี้

ฉือหว่านกดรับสาย “ฮัลโหล พี่”

“หวานหว่าน ตื่นแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนไปนอนที่ห้องประธานฮั่ว สบายดีไหม?” เซียวอี้แซวขึ้น

ฉือหว่านขมวดคิ้ว “พี่ ฉันไปนอนที่ห้องฮั่วซือหานได้ยังไง?”

“เมื่อคืนประธานฮั่วอุ้มเธอกลับมาเลย เขาอุ้มเข้าไปที่ห้องตัวเอง ฉันยื่นมือจะรับตัวเธอ เขาไม่ให้เลยสักนิด ฉันจะไปแย่งเขาได้ยังไง”

ฉือหว่าน “……”

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนเธอเผลอหลับไปในรถของฮั่วซือหาน แล้วเขาก็เลยอุ้มเธอกลับมา

แต่ทำไมเขาต้องอุ้มเธอเข้าไปในห้องของเขาด้วย?

“หวานหว่าน เธอกับประธานฮั่วมีอะไรใหม่ๆ หรือเปล่า?”

“ไม่มี เราหย่ากันแล้ว เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก”

เธอกับฮั่วซือหานหย่ากันแล้ว ต่อไปเธอจะรักษาระยะห่างให้ดี

“โอเค งั้นเจอกันคืนนี้ที่โรงแรมหาวถิงนะ กินข้าวกับผู้อำนวยการหลิวหน่อย บอสใหญ่แบบเธอเมื่อคืนจู่ๆ ก็โผล่ไปที่องค์กรถงเหรินถัง ทำเอาผู้อำนวยการหลิวตกใจแทบแย่เลย”

ฉือหว่านพยักหน้า “โอเค เจอกันคืนนี้”

…………

ฮั่วซื่อกรุ๊ป

ในห้องทำงานของประธาน ฮั่วซือหานนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน เลขาจ้าวยืนอยู่ข้างเขา รายงานว่า “ประธาน ผมให้คนไปสืบแล้วครับ แต่ถ้ำที่เกิดเหตุเมื่อก่อนนั้นค่อนข้างลับมาก เลยยังหาเบาะแสอะไรไม่ได้เลย ว่าแท้จริงแล้วเป็นคุณฉือหว่านหรือคุณฉือเจียวที่ช่วยคุณไว้ ต้องสืบจากตัวพวกเธอเองเท่านั้นครับ”

ฮั่วซือหานไม่แปลกใจเลย ถ้าเรื่องนี้สามารถสืบได้จริง ป่านนี้เขาคงรู้ไปนานแล้ว และเพราะเหตุนี้ เขาถึงเชื่อคำพูดของฉือเจียวมาตลอด

ตอนค่ำ ฉือเจียวแต่งตัวสวยจัดเต็ม แต่งหน้าประณีต ใส่ชุดเดรสยาวสีขาว สวมรองเท้าส้นสูงไปตามนัด

ฉือเจียวดีใจสุดๆ ที่ฮั่วซือหานนัดเธอไปกินข้าวเย็น เพราะช่วงหลังมานี้เขาเย็นชาใส่เธอตลอด วันนี้เขาเป็นฝ่ายชวนก่อน เป็นครั้งแรกเลย

ฮั่วซือหานและฉือเจียวมาถึงโต๊ะติดหน้าต่างในโรงแรมหาวถิง พนักงานเปิดเก้าอี้ให้ ทั้งสองคนนั่งลงตรงข้ามกัน

ฉือเจียวมองฮั่วซือหานอย่างมีความสุข “ซือหาน วันนี้คุณว่างมานัดฉันออกเดตได้ยังไงคะ?”

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยแววตานุ่มนวล “ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นมากมาย ฉือเจียว ฉันละเลยความรู้สึกของเธอไป ฉันอยากใช้เวลานี้ชดเชยให้เธอ”

เวลาที่ฮั่วซือหานยอมแสดงความอ่อนโยน ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ตกหลุมรัก และฉือเจียวก็เช่นกัน

เธอลืมความไม่สบายใจทั้งหมดทันที รีบคว้ามือของฮั่วซือหานที่วางอยู่บนโต๊ะ “ซือหาน แค่ได้ยินคำนี้ฉันก็พอใจแล้ว ฉันนึกว่าคุณไม่รักฉันแล้วซะอีก”

ฮั่วซือหานจับมือของฉือเจียวกลับ “เป็นไปได้ยังไงล่ะ?”