คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 512

เย่ฮวนเอ่อร์ขาอ่อนแรง ถึงจะยังโอบคอเขาไว้ แต่ร่างกายบอบบางของเด็กสาวก็นุ่มแนบลงบนตัวของเฉินจิ้น

เฉินจิ้นใช้แขนโอบรอบเอวบางของเธอ ดึงเธอเข้าหาตัวแน่นยิ่งขึ้น

เย่ฮวนเอ่อร์หน้าแดงจัด ผลักเขาออกเบาๆ

ริมฝีปากของทั้งสองแยกออก เฉินจิ้นมองริมฝีปากของเธอที่เปียกชุ่มจนเป็นสีแดงระเรื่อจากจูบเมื่อครู่ เสียงของเขาแหบพร่า “เป็นอะไร?”

เย่ฮวนเอ่อร์ก้มหน้ามองเป้ากางเกงเขาอย่างเขินอาย แล้วกระซิบเบาๆ “มันชนฉันแล้วน่ะสิ”

เฉินจิ้น “...”

เย่ฮวนเอ่อร์มองออกว่าเขาเหมือนจะหน้าแดง

ไม่น่าเชื่อว่าคนเย็นชาแบบเขาก็เขินเป็น

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มกรุ้มกริ่ม “เฉินจิ้น นายหน้าแดงเหรอ?”

เฉินจิ้น “เปล่า”

“ยังจะบอกว่าไม่อีก ฉันเห็นนะ แดงชัดเลย” เย่ฮวนเอ่อร์ยื่นมือจะไปแตะแก้มเขา

เฉินจิ้นเบี่ยงหน้าหลบ “อย่าซนน่า”

เย่ฮวนเอ่อร์โน้มหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูเขา “เฉินจิ้น นายอยากให้ฉันช่วยเหมือนคราวก่อนมั้ย?”

เฉินจิ้นนึกถึงภาพวันนั้นในหัว ในห้องของเขา บนเตียงของเขา เธอรบเร้าให้ดูด้วยกัน แล้วก็…

ตอนนี้เธอกำลังถามว่าอยากให้ช่วยอีกไหม?

เฉินจิ้นอยากจะปฏิเสธ แต่พอเห็นดวงตากลมโตคู่นั้นของเธอมองเขาปริบๆ เขายังไม่ทันจะพูด เธอก็แนบตัวเข้ามาอีกครั้ง

“เย่ฮวนเอ่อร์…” เขาเรียกชื่อเธอ

เย่ฮวนเอ่อร์ก็เขิน แต่เธอกล้ากว่า เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบเขา “เรียกฉันทำไมเหรอ?”

มือเล็กของเธอก็เริ่มลูบไล้จากอกเขาลงไปข้างล่าง

เย่ฮวนเอ่อร์ชอบเวลาที่เห็นเขาเป็นแบบนี้ คนที่ปกติแล้วเย็นชา จริงจัง ตอนนี้กำลังดูสั่นไหว ดวงตาแดงก่ำ หายใจถี่ ร้อนแรงจนแทบทนไม่ไหว และโดนเธอควบคุมอยู่

เฉินจิ้นแบบนี้ มีแค่เธอที่เคยเห็น

ทุกครั้งที่เห็น เธอก็ใจสั่น เธอชอบเขา

“เฉินจิ้น นายชอบฉันไหม?” เย่ฮวนเอ่อร์ถาม

ท่านหลินเริ่มแปลกใจ เสี่ยวเยาไปไหนคนเดียว?

ท่านหลิน “เสี่ยวเยา? เสี่ยวเยา?”

ก็ยังไม่มีใครตอบ

ท่านหลินเริ่มร้อนใจ คิดจะสั่งให้คนไปตามหา

แต่ตอนนั้นเอง เสียงของเย่ฮวนเอ่อร์ก็ดังขึ้น “พ่อคะ”

ท่านหลินหันกลับมา เห็นเฉินจิ้นกับเย่ฮวนเอ่อร์

ทั้งสองออกมาพร้อมกัน เฉินจิ้นกลับมามีท่าทีปกติอีกครั้ง ทั้งเย็นชาและสุขุม ไม่มีสีหน้าอะไรนอกจากหางตาที่ยังแดงอยู่เล็กน้อย

บนใบหน้าเล็กๆ ของเย่ฮวนเอ่อร์ก็ยังมีรอยแดงไม่จางหาย ดวงตาคู่งามยังมีแววตื่นเต้นอยู่

ท่านหลินขมวดคิ้ว “เสี่ยวเยา ลูกไปไหนมา?”

เย่ฮวนเอ่อร์พูดเสียงเบาอย่างรู้สึกผิด “นะ…หนูไปคุยกับนักเรียนเฉินจิ้นมาค่ะ”

ท่านหลินหันไปมองเฉินจิ้น “นักเรียนเฉินจิ้น”