คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 546

ลี่มั่วเฉียนมองฉือเจียวด้วยสายตาเอ็นดู แล้วเงยหน้าขึ้นมองฉือหว่านอีกครั้ง

เขาได้เจอฉือหว่านอีกแล้ว

ฉือหว่านเพิ่งร้องไห้มา แต่ดวงตาใสกระจ่างของเธอที่ผ่านการหลั่งน้ำตากลับดูยิ่งชัดเจนแจ่มใสขึ้น เธอก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน

ตอนนั้นเอง ฉือถังพูดขึ้น “ประธานลี่ คุณมาถึงก็ดีเลย เมื่อกี้ฉือหว่านรังแกเจียวเจียวอีกแล้วค่ะ”

ฉือเจียวรีบแสดงความเข้าใจ “พ่อคะ ไม่ต้องไปถือสาเธอก็ได้ ตอนนี้หนูกลายเป็นลูกสาวของพ่อแล้ว ฉือหว่านคงอิจฉา และรู้สึกไม่พอใจในใจ ก็ปล่อยให้เธอระบายใส่หนูหน่อยเถอะค่ะ”

ลี่มั่วเฉียนหันมามองฉือหว่าน “ผมไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรถึงทำให้คุณเกลียดลูกสาวของผมขนาดนี้ และผมก็ไม่อยากรู้ด้วย สิ่งเดียวที่ผมหวังคือ คุณอย่ารังแกเจียวเจียวอีก”

นี่คือคำเตือนของลี่มั่วเฉียนต่อฉือหว่าน

ฉือหว่านมองเขา “ประธานลี่ คุณควรห่วงเรื่องโรคหัวใจของฉือเจียวก่อนเถอะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคุณเพิ่งจะเจอลูกสาวก็ต้องแยกจากกันอีกแล้ว”

พอได้ยินเรื่องนี้ ฉือเจียวก็รีบแสดงอาการป่วย “พ่อคะ หนูรู้สึกเจ็บหัวใจขึ้นมาอีกแล้ว ตอนนี้มีแค่ฉือหว่านเท่านั้นที่สามารถผ่าตัดหัวใจให้หนูได้”

ลี่มั่วเฉียนหันมาทางฉือหว่าน “บอกมาเถอะ คุณอยากได้อะไร ถึงจะยอมผ่าตัดให้ลูกสาวผม”

ฉือหว่านก้าวไปข้างหน้า “ประธานลี่ คุณเก่งมากไม่ใช่เหรอคะ? ปกป้องฉือเจียวได้ ปกป้องตระกูลฉือทั้งตระกูลได้ งั้นคุณก็หาวิธีรักษาโรคหัวใจของฉือเจียวด้วยตัวเองเถอะค่ะ”

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกไป

ลี่มั่วเฉียนถึงกับหัวเราะขึ้นมาด้วยความโมโห คนรอบตัวเขาล้วนเกรงกลัวเขา แม้แต่ฉือเจียวก็ยังทั้งเกรงทั้งเคารพ แต่ฉือหว่านคนนี้ ดูเหมือนจะไม่เคยกลัวเขาเลยสักนิด

เด็กคนนี้ ช่างกล้าดีนัก!

ลี่มั่วเฉียนยื่นมือออกไป คว้าแขนเรียวของฉือหว่านไว้ทันที

ฉือหว่านหยุดเดิน เธอมองเขาตรงๆ ไม่มีความหวาดกลัวใดๆ “ประธานลี่ กรุณาปล่อยค่ะ”

ฮั่วซือหานหันมามองลี่มั่วเฉียน “ลุงลี่ ปล่อยเธอเถอะครับ”

ตอนนี้ ทั้งลี่มั่วเฉียนและฮั่วซือหาน ต่างคนต่างจับแขนคนละข้างของฉือหว่านไว้

ลี่มั่วเฉียนรู้สึกแปลกใจ “ซือหาน ถ้าพูดตามตรง ฉันคือพ่อตาของนาย และนายคือว่าที่ลูกเขยของฉัน แล้วตอนนี้มันหมายความว่าไง นายจะมาแย่งคนจากฉันเหรอ?”

ฮั่วซือหานมองฉือหว่าน แล้วหันไปพูดกับลี่มั่วเฉียนอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ลุงลี่เข้าใจผิดแล้วครับ ไม่ใช่ผมที่แย่งคนจากลุง แต่ลุงต่างหากที่มาแย่งผู้หญิงของผม ฉือหว่านคือคนของผมครับ”

ฮั่วซือหานพูดว่า ฉือหว่านคือผู้หญิงของเขา

ดวงตาใสของฉือหว่านจับจ้องใบหน้าเรียบเฉยและมั่นคงของฮั่วซือหาน

คิ้วของลี่มั่วเฉียนขมวดแน่น “ซือหาน ถ้านายบอกว่าฉือหว่านเป็นคนของนาย แล้วเจียวเจียวล่ะ? นายกับเจียวเจียวมีพันธะหมั้นกันอยู่นะ”