คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 554

คุณนายฮั่วถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอเคยคิดไว้แล้วว่า ถ้าฉือหว่านไม่ยอม เธอจะต้องใช้มาตรการบางอย่าง แต่ฉือหว่านที่ยืนอยู่ตรงหน้าในเวลานี้ ทำให้เธอทั้งตกใจและคาดไม่ถึง

“ฉือหว่าน ฉันหวังว่าสิ่งที่เธอพูดมาจะเป็นความจริง เพราะการแต่งงานระหว่างตระกูลฮั่วกับตระกูลลี่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” พูดมาถึงตรงนี้ คุณนายฮั่วเว้นไปเล็กน้อย “สามีของฉันมีลูกนอกสมรสอยู่คนหนึ่ง ดังนั้นฉือหว่าน ซือหานต้องแต่งกับคุณหนูลี่”

ฮั่วซือหานมีน้องชายต่างแม่ เรื่องนี้ไม่เคยมีใครพูดออกมา แต่คุณนายฮั่วกลับบอกกับเธอ

ฉือหว่านพยักหน้า “ฉันเข้าใจค่ะ คุณนายฮั่ว ฉันขอตัวก่อน ไว้มีวาสนาคงได้พบกันใหม่”

พูดจบ ฉือหว่านก็หันหลังเดินจากไป

ร่างอรชรของฉือหว่านค่อยๆ ลับหายไปจากสายตา แม่อู๋เดินเข้ามา พูดเสียงเบา “คุณนาย ไม่อยากเชื่อเลยค่ะว่าการพูดคุยครั้งนี้จะราบรื่นขนาดนี้ คุณฉือหว่านคนนี้ไม่เหมือนกับที่เราคิดไว้เลยสักนิด”

แม่อู๋พูดต่อ “ตอนที่ฉันพาคนไปที่ดิเอ็มเพอเรอร์สตาร์เรสซิเดนซ์เพื่อเชิญคุณฉือหว่านมา เธอนิ่งมาก พลังออร่ารอบตัวนั้นเจิดจ้าจริงๆ ค่ะ”

แม่อู๋คือสาวใช้อาวุโสที่ติดตามคุณนายฮั่วมาตั้งแต่สมัยแต่งงาน ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันตลอดหลายปี

คุณนายฮั่วมองไปยังทิศทางที่ฉือหว่านหายลับไป “เธอไม่เหมือนกับที่ฉันจินตนาการไว้เลยจริงๆ”

ขณะนั้นประตูห้องด้านในก็เปิดออก ร่างสูงสง่าสวมสูทเดินออกมา

คุณนายฮั่วหันไป “ประธานลี่”

ชายผู้นั้นคือ ลี่มั่วเฉียน

ที่แท้ลี่มั่วเฉียนก็อยู่ที่นี่ด้วย เพิ่งจะออกมาจากห้องเมื่อครู่ เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดระหว่างฉือหว่านกับคุณนายฮั่ว

ลี่มั่วเฉียนมองไปยังทางที่ฉือหว่านหายไป “เธอไปแล้วเหรอ?”

คุณนายฮั่วพยักหน้า “อืม ไปแล้ว”

ลี่มั่วเฉียน “ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ สายตาของซือหานไม่ผิดเลย”

คุณนายฮั่วพึมพำเบาๆ “ก็คงต้องบอกว่า มีวาสนา แต่ไร้คู่แท้”

ฮั่วซือหานนิ่งไปทันที

ฉือหว่านดันมือเขาออกอย่างเย็นชา “ฮั่วซือหาน พรุ่งนี้ฉันกับเซียวอี้จะออกจากไห่เฉิงแล้ว ฉันจะไม่กลับมาอีก”

อะไรนะ?

ฮั่วซือหานถึงกับช็อก “เธอจะไปพรุ่งนี้เลยเหรอ?”

ฉือหว่านพยักหน้า “ใช่ พรุ่งนี้เลย ตอนนี้ท้องฉันโตขึ้นทุกวัน ฉันต้องคลอดลูก ฮั่วซือหาน อย่ามาตามหาฉันอีกเลย ฉันอยากมีชีวิตที่สงบกับเซียวอี้และลูก”

พูดจบ ฉือหว่านก็หันหลังเดินจากไป

ฮั่วซือหานยื่นมือออกไป โอบร่างเธอจากข้างหลัง เขาซบใบหน้าลงบนเส้นผมของฉือหว่าน พูดด้วยเสียงแหบพร่า “ฉันไม่เชื่อ หวานหว่าน อย่าไป”

ฮั่วซือหานกอดเธอแน่น ราวกับอยากฝังเธอไว้ในเลือดเนื้อของเขา “หวานหว่าน เราเพิ่งกลับมาพบกันอีกครั้ง ทำไมต้องแยกจากกันด้วย เธอจำไม่ได้หรือไง ว่าเราเคยสัญญากันไว้ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”