คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 597

คำพูดเมื่อครู่ของหัวหน้าหม่า ถูกเฉินหยวนหยวนได้ยินทั้งหมด เธอยังไม่รู้เลยว่าเรื่องของแม่จะร้ายแรงขนาดนี้ และตอนนี้เธอกำลังเสียหลัก

เย่ฮวนเอ่อร์รีบเดินเข้าไปหา “หยวนหยวน อย่าตกใจไปนะ ที่จริงสุขภาพของคุณน้าเริ่มมีปัญหามานานแล้ว…”

ตอนนั้นแม่ของเฉินจิ้นไม่ยอมให้เย่ฮวนเอ่อร์บอกความจริงกับเฉินจิ้นและเฉินหยวนหยวน โดยเฉพาะตอนนี้ที่หยวนหยวนกำลังใกล้สอบเข้าเรียนระดับมัธยมปลาย การบอกข่าวร้ายจะยิ่งส่งผลเสีย

เฉินหยวนหยวนร้องไห้อย่างหนัก นี่เป็นเรื่องที่กระแทกใจเธออย่างแรง “ทำไมถึงเป็นแบบนี้…แม่หนูแข็งแรงมาตลอด หนูไม่เชื่อ…หนูไม่ยอมรับ…แม่จะอยู่ได้อีกแค่สองวันได้ยังไง…”

เย่ฮวนเอ่อร์ยื่นแขนไปกอดร่างบางของเด็กสาวไว้ “หยวนหยวน อย่าร้องไห้นะ คุณน้าไม่อยากเห็นเธอเสียใจเลย ถึงไม่ยอมบอกอะไรเธอ”

“พี่ฮวนเอ่อร์…ตั้งแต่เด็กหนูกับพี่จิ้นก็ไม่มีพ่อ แม่เป็นคนเดียวที่เลี้ยงพวกเรามา แม่มองไม่เห็นแต่แม่ก็ยังดูแลเราดีมาก เพื่อนหลายคนเคยพูดว่าหนูโตมากับครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยว ไม่มีพ่อ…แต่หนูไม่เคยรู้สึกว่าหนูขาดอะไรเลย เพราะหนูมีพี่ชายที่ปกป้องหนู…มีแม่ที่รักหนู…แต่ตอนนี้แม่จะจากหนูไปแล้วเหรอ…” หยวนหยวนเต็มไปด้วยน้ำตา

ในเวลานี้ คำปลอบใจใดๆ ก็ล้วนดูจางจืด เย่ฮวนเอ่อร์ทำได้เพียงกอดเธอแน่นๆ และลูบหลังอย่างแผ่วเบา ให้ความอบอุ่นแทนคำพูด

หัวหน้าหม่าพูดเสียงเบา “คุณเย่ ตอนนี้ทางเราก็ใช้ยาที่ดีที่สุดแล้ว คุณไข้คงเหลือเวลาอีกไม่มาก สองวันนี้ พวกคุณอยู่เป็นเพื่อนเธอให้มากที่สุดเถอะครับ”

พูดจบ หัวหน้าหม่าก็เดินจากไป

เฉินหยวนหยวนพยายามกลั้นน้ำตา ไม่อยากให้แม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ

เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็ง

“พี่ฮวนเอ่อร์ ขอบคุณนะคะ…ทุกครั้งที่บ้านหนูมีเรื่อง พี่ก็มาช่วยหนูเสมอเลย…”

เย่ฮวนเอ่อร์จับมือของเธอไว้แน่น เธอรู้ว่าพี่น้องเฉินจิ้นและเฉินหยวนหยวนต่างก็มีความเข้มแข็งในตัวเอง ความลำบากย่อมทำให้พวกเขาเติบโตเร็วกว่าคนอื่น “หยวนหยวน แล้วพี่จิ้นล่ะ? เขายังไม่มาเหรอ?”

ดวงตาของเย่ฮวนเอ่อร์เริ่มคลอไปด้วยน้ำใสๆ เธอพยักหน้า “ค่ะคุณน้า หนูมาแล้ว ไม่ต้องห่วงอะไรนะคะ หนูจัดการเรื่องโรงพยาบาลให้เรียบร้อยแล้ว แล้วก็จะพาหยวนหยวนไปอยู่บ้านหนูด้วย ตอนนี้หยวนหยวนใกล้จะสอบเข้าแล้วค่ะ”

เฉินหยวนหยวนเองก็พยักหน้า “อีกแค่ห้าวัน หนูก็สอบเข้าแล้วค่ะ”

เย่ฮวนเอ่อร์เสริม “ใช่ค่ะ หยวนหยวนจะสอบเข้าโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของเมือง ที่จริงโรงเรียนอยู่ใกล้บ้านหนูมาก พอถึงเวลานั้น หยวนหยวนจะได้พักอยู่กับหนู หนูจะดูแลเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ เลยค่ะ”

แม่เฉินน้ำตาคลอโดยไม่ต้องพูดอะไรเพิ่มเติม เธอรู้ว่าเย่ฮวนเอ่อร์เข้าใจทุกความกังวลของเธอ โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องเอ่ยปาก

เย่ฮวนเอ่อร์อยากให้เธอปล่อยวาง

แม่เฉินกุมมือเย่ฮวนเอ่อร์แน่นขึ้น “ฮวนเอ่อร์ ขอบใจนะ การได้พบหนู คือพรของครอบครัวเราเลยจริงๆ…”