คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 620

ฉือเจียวเห็นแก่ตัวอย่างยิ่ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉือไห่ผิงทุ่มเททุกอย่างให้เธอ รักและเอาใจเธอเหมือนลูกแท้ๆ แต่ฉือเจียวกลับไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเขา สำหรับเธอ ใครก็ตามที่ขวางทาง ก็ต้องถูกกำจัดให้พ้น

“ตอนแรกฉือไห่ผิงกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้ว แต่คุณนายใหญ่ฉือกลับไปให้ฉือหว่านฝังเข็ม ฉือไห่ผิงถึงได้ฟื้นขึ้นมา เราต้องรีบหาทางหยุดไม่ให้เรื่องชาติกำเนิดของเธอถูกเปิดเผย!”

แววตาของฉือเจียวเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย “งั้นเราจัดการให้ฉือหว่านหายไปจากโลกนี้เลย!”

หลี่หลันชะงักไป

ฉือเจียว “ฉือหว่านนั่นแหละคือต้นตอของปัญหาทั้งหมด ขอแค่เธอตาย ทุกอย่างของเธอก็จะเป็นของฉัน!”

ตอนนี้สิ่งที่ฉือเจียวต้องการคือให้ฉือหว่านตาย

หลี่หลันพยักหน้า แววตาเริ่มเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นเช่นกัน “ฉือหว่านควรตายตั้งนานแล้ว ตอนเด็กส่งไปอยู่บ้านนอกก็ยังดันรอดมาได้ งั้นตอนนี้ก็ส่งเธอกลับไปลงนรกซะ!”

ฉือเจียวมองหลี่หลัน “เรื่องนี้มอบให้แม่จัดการ แม่ต้องลงมือฆ่าฉือหว่านด้วยตัวเอง!”

หลี่หลันชะงัก “เจียวเจียว จะให้แม่ลงมือเองเหรอ?”

“ไม่งั้นจะให้ใครล่ะ? ตอนนี้ไว้ใจใครไม่ได้เลย พ่อฉันกับฮั่วซือหานก็อยู่ด้วย ถ้าเผลอพลาดแม้แต่นิดเดียว เรื่องทั้งหมดก็จะถูกเปิดโปง เรื่องนี้ต้องให้แม่จัดการเอง แม่เป็นแม่แท้ๆ ของฉัน แม่รักฉัน แม่ยอมเสียสละได้ทุกอย่างเพื่อฉันใช่ไหม?”

ก่อนหน้านี้ฉือเจียวยังไม่เรียกหลี่หลันว่าแม่เลย สีหน้าก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ แต่ตอนนี้กลับจับมือหลี่หลันแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยการอ้อนวอนและจริงใจ

หลี่หลันใจอ่อน ยังไงนี่ก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของเธอ “ได้ เจียวเจียว เรื่องนี้แม่จะจัดการเอง”

ฉือเจียวยิ้มกว้าง โผเข้ากอดหลี่หลัน “ดีจังเลย แม่ หนูรู้ว่าแม่รักหนู หนูก็รักแม่เหมือนกัน แม่คือคนที่ดีที่สุดในโลกสำหรับหนู!”

หลี่หลันกอดฉือเจียวกลับ “ลูกแม่ แม่ทำทุกอย่างเพื่อหนูนะ”

แต่รอยยิ้มของฉือเจียวจางหายไป กลับกลายเป็นเย็นชาไร้ความรู้สึกในทันที ฉือหว่านต้องตาย ฉือไห่ผิงก็ต้องตาย แม้แต่หลี่หลัน...ก็ต้องตาย!

ฉือเจียวเริ่มมีใจคิดฆ่าหลี่หลันแล้ว

เพราะหลี่หลันรู้ความลับเรื่องชาติกำเนิดของเธอ ถ้าอยากให้เรื่องนี้เงียบสนิท ก็ต้องทำให้หลี่หลันเงียบไปด้วย!

...

ฉือหว่านกลับมายังห้องพักฟื้นของฉือไห่ผิงอีกครั้ง ตอนนี้ฉือไห่ผิงนั่งอยู่บนรถเข็น เขายังขยับแขนขาไม่ได้ พูดก็ไม่ได้ ร่างกายแทบจะเป็นอัมพาตโดยสิ้นเชิง ข้างๆ มีผู้ดูแลคอยช่วยเหลือ

ฉือไห่ผิงยังคงพยักหน้าแรงๆ อย่างกระตือรือร้น

ฉือหว่าน “เกี่ยวกับเรื่องของฉือเจียวใช่ไหม?”

ฉือไห่ผิงตื่นเต้น พยักหน้าไม่หยุด

ฉือหว่านรู้สึกว่าเรื่องของฉือเจียวกับหลี่หลันดูแปลกๆ บางทีฉือไห่ผิงอาจรู้ความจริงทั้งหมด

ฉือหว่านยื่นฝ่ามือออกมา “ตอนนี้คุณพูดไม่ได้ แต่คุณสามารถเขียนได้นะ ไม่ต้องรีบร้อน ลองเขียนสิ่งที่อยากจะพูดลงบนฝ่ามือของฉัน”

ฉือหว่านยื่นฝ่ามือออกมา ให้ฉือไห่ผิงเขียน

ฉือไห่ผิงค่อยๆ ยื่นมือออกมา ปลายนิ้วของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง ควบคุมได้ไม่ดีนัก แต่เขาก็พยายามควบคุมมือเขียนตัวอักษรลงบนฝ่ามือของฉือหว่านอย่างช้าๆ ทีละเส้น

ฉือหว่านค่อยๆ อ่านออกเสียง “ฉือ...เจียว...เป็น...คน...หลอกลวง...”

สีหน้าฉือหว่านเปลี่ยนไปทันที ทำไมฉือไห่ผิงถึงบอกว่าฉือเจียวเป็นคนหลอกลวง?