ฮั่วซือหานเอื้อมมือมากดเบาๆ ที่ไหล่หอมของฉือหว่าน “ฉือหว่าน ฉันเข้าใจ…”
“คุณไม่เข้าใจเลย ฮั่วซือหาน ฉันว่าคุณไม่ได้ตั้งใจช่วยฉันจริงๆ ด้วยซ้ำ!”
ฮั่วซือหานขมวดคิ้ว “ฉือหว่าน ทำไมคุณถึงสงสัยผมแบบนี้ หรือเพราะเป่าเอ่อร์ไม่ใช่ลูกของผม? ถ้าคุณคิดแบบนั้นก็ดูถูกผมเกินไปแล้ว ผมไม่มีวันเพิกเฉยต่อเป่าเอ่อร์เพียงเพราะเธอไม่ใช่ลูกผม ผมเองก็ชอบเป่าเอ่อร์มาก”
ฉือหว่านรู้ตัวว่าเธอกำลังใจร้อนเกินไป เป่าเอ่อร์ถูกจับตัวไป ในฐานะแม่ เธอใจสั่นจนควบคุมตัวเองไม่ได้
เธอจะสงสัยฮั่วซือหานได้ยังไงกัน? เพราะคุณหญิงฮั่วเองก็ถูกจับไปด้วย
ตอนนี้ทำได้เพียงรอ แม้ทุกวินาทีที่ผ่านไปจะทรมานเหลือเกิน
“ท่านประธานฮั่ว ขอโทษค่ะ ฉันแค่ร้อนใจเกินไป”
ฮั่วซือหาน “ไม่เป็นไร”
ทันใดนั้นฮั่วซือหานก็เงยหน้าขึ้น เห็นร่างที่คุ้นเคยคนหนึ่ง เซียวอี้
เซียวอี้มาถึงแล้ว
ฮั่วซือหานรีบพูด “ฉือหว่าน ที่นี่คือเมืองตี้ตู คนที่จะช่วยคุณได้มีแค่ผม ผมจะช่วยเป่าเอ่อร์กับแม่ผมกลับมาให้ได้ ตอนนี้คุณกลับไปกับผมก่อน”
ฉือหว่าน “กลับไป? ไปไหน?”
ฮั่วซือหาน “ไปบ้านพักของผม”
ฉือหว่านรู้สึกสะท้านในใจ “ฉันไม่ไป”
ฮั่วซือหาน “ทำไม? กลัวว่าผมจะกินคุณเหรอ?”
ฉือหว่าน “จะเป็นไปได้ยังไงล่ะคะ? ด้วยสถานะของท่านประธานฮั่ว หญิงงามอยู่รอบตัว คู่หมั้นก็เป็นลูกสาวมหาเศรษฐี แต่ฉัน...มีลูกแล้ว เป็นแม่คนแล้ว ท่านประธานฮั่วคงไม่มาสนใจผู้หญิงอย่างฉันหรอกค่ะ”
ฉือหว่านไม่อยากกลับไปที่บ้านพักกับเขา ต่างเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องมีขอบเขตที่ชัดเจน



VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
ขอบคุณที่ให้อ่านเพลิน ๆ ค่ะ แต่จะเติมเงินไม่ได้ เพราะซื้อได้แค่บัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น...