ฮั่วซือหานถึงกับรู้สึกขนลุกซู่ ฉือหว่านก็เหมือนกับดอกฝิ่น แตะต้องแล้วจะเสพติด ความรู้สึกที่ไม่อาจหักห้ามใจได้มันร้อนแรงจนเลือดลมพลุ่งพล่าน ทำเอาเขาแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
ฮั่วซือหานซุกใบหน้าอันหล่อเหลาไว้ในเส้นผมยาวของเธอ เสียงทุ้มแหบพร่าพูดว่า “ร้องทำไม?”
ฮั่วซือหานหายใจหอบถี่
ขนตายาวของฉือหว่านสั่นระริกไม่หยุด ใบหน้าสะสวยของเธอแดงระเรื่อด้วยสีแดงน่าหลงใหล “ฮั่วซือหาน ปล่อยฉัน!”
ฮั่วซือหานจูบเส้นผมยาวของเธอ “แต่ร่างกายเธอไม่ได้พูดแบบนั้นนะ ฉือหว่าน เทียบกับปากของเธอแล้ว ร่างกายเธอซื่อตรงกว่าตั้งเยอะ!”
ฉือหว่านรู้สึกว่าตอนนี้เรื่องทุกอย่างมันไม่อยู่ในการควบคุมของเธออีกแล้ว เธอพยายามจะผลักฮั่วซือหานออก “ฮั่วซือหาน!”
ฮั่วซือหานอ้าปากกัดติ่งหูขาวเนียนของเธอเบาๆ “ยังไม่เคยนอนกับเซียวอี้เลยเหรอ?”
ดวงตาของฉือหว่านหดแคบทันที อยากจะเอามือไปปิดปากเขา
ฮั่วซือหาน “เขาทำให้เธอพอใจบนเตียงไม่ได้ใช่ไหม? ฉันรู้สึกว่าเธอยังไม่ได้รับการเติมเต็มเลยนะ”
ไอ้บ้าคนนี้!
ฉือหว่านถลึงตาใส่เขา “ประธานฮั่ว กรุณาให้เกียรติด้วย!”
ขณะนั้นเอง เสียงเรียกเข้ามือถือก็ดังขึ้น เป็นสายโทรเข้า
“มือถือฉันดังแล้ว! ปล่อยฉัน!”
ฉือหว่านหยิบมือถือขึ้นมา หน้าจอแสดงชื่อ “เซียวอี้”
เซียวอี้หาเธอที่สนามบินอยู่นานก็ยังไม่เจอทั้งเธอกับลั่วเป่าเอ่อร์ จึงโทรมาสอบถาม
ฉือหว่านกดรับสาย “ฮัลโหล”
เสียงห่วงใยของเซียวอี้ดังผ่านสายมา “หวานหว่าน เธออยู่ที่ไหน ฉันมาถึงสนามบินแล้ว ทำไมไม่เห็นเธอกับเป่าเอ่อร์เลย?”
เซียวอี้ยังไม่รู้เรื่องที่ลั่วเป่าเอ่อร์กับคุณหญิงฮั่วเกิดเรื่อง
VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
ขอบคุณที่ให้อ่านเพลิน ๆ ค่ะ แต่จะเติมเงินไม่ได้ เพราะซื้อได้แค่บัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น...