คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 724

ลี่มั่วเฉียนเคาะประตูอยู่ด้านนอก “เจียงยิ่งเสวี่ย ฉันเอง เปิดประตูหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ!”

เจียงยิ่งเสวี่ยนั่งอยู่บนเตียง ไม่อยากสนใจเขา

“เจียงยิ่งเสวี่ย ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน เปิดเดี๋ยวนี้! ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าไม่เปิด ฉันจะถีบประตูเข้าไปแล้วนะ!”

แม่บ้านที่อยู่ข้างนอกรีบพูด “คุณลี่ อย่าถีบประตูนะคะ มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันเถอะค่ะ!”

ลี่มั่วเฉียนเริ่มนับแล้ว “หนึ่ง สอง...”

เจียงยิ่งเสวี่ยลุกขึ้น เปิดประตูออก

เธอเห็นร่างสูงสง่าของลี่มั่วเฉียนยืนอยู่หน้าห้อง เขารีบออกมาจากบ้าน เสื้อคลุมเป็นชุดนอนผ้าไหมสีดำ ทับด้วยโค้ทสีดำอีกชั้น สวมแค่รองเท้าแตะสีน้ำเงินเข้ม ดูลนลานและเหนื่อยล้า

เจียงยิ่งเสวี่ยมองลี่มั่วเฉียน “คุณลี่ มาที่นี่ทำไม ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ ไปหาเสี่ยวอวี้ของคุณเถอะ”

ลี่มั่วเฉียนขมวดคิ้ว “เจียงยิ่งเสวี่ย ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันกับเสี่ยวอวี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย...”

“ลี่มั่วเฉียน ประโยคนี้คุณพูดมากี่ร้อยรอบแล้ว คุณกับหวงเสี่ยวอวี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ แล้วสิ่งที่ฉันเห็นเมื่อกี้คืออะไร ฉันเห็นกับตาว่าคุณสองคนอยู่บนเตียงกัน คุณยังจะมาเถียงอีกเหรอ ลี่มั่วเฉียน ถ้าคิดจะนอกใจ ก็ต้องกล้ารับผิดชอบ อย่าให้ฉันดูถูกคุณไปมากกว่านี้เลย!”

พูดจบ เจียงยิ่งเสวี่ยก็จะปิดประตู

แต่ลี่มั่วเฉียนยื่นมือมาดันบานประตูไว้ ไม่ยอมให้เธอปิด

“ปล่อยนะ!”

เจียงยิ่งเสวี่ยพยายามปิดประตู แต่แรงของเธอเทียบกับลี่มั่วเฉียนไม่ได้เลย ลี่มั่วเฉียนกดบานประตูไว้อย่างเด็ดขาด

“ลี่มั่วเฉียน คุณจะทำอะไร?”

ลี่มั่วเฉียนมองเธอก่อนจะหัวเราะเย็น “เจียงยิ่งเสวี่ย เธอพูดถูก กล้าทำก็ต้องกล้ารับ ถ้าฉันลี่มั่วเฉียนเคยทำจริง ฉันไม่มีทางปฏิเสธ แต่ฉันกับเสี่ยวอวี้ไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ!”

เจียงยิ่งเสวี่ยรีบคลานหนีบนเตียง พยายามจะหนี แต่ลี่มั่วเฉียนมองออกแล้วว่าเธอจะหนี เขาจับข้อเท้าเธอลากกลับมา

เขาคุกเข่าข้างหนึ่งบนเตียง มองเจียงยิ่งเสวี่ยจากด้านบน “ว่าฉันใช้การได้หรือเปล่า เธอก็น่าจะรู้นะ?”

เจียงยิ่งเสวี่ยเห็นเปลวไฟอันตรายในดวงตาของเขา “ฉันไม่รู้...”

“งั้นฉันจะให้เธอรู้เดี๋ยวนี้แหละ!”

ลี่มั่วเฉียนโน้มตัวลงจูบเธอทันที

ดวงตาเจียงยิ่งเสวี่ยเบิกกว้าง รีบใช้มือเท้าดันเขาออก ทั้งดิ้นทั้งผลักเต็มแรง

“ลี่มั่วเฉียน ปล่อยฉันนะ! คุณสกปรกมากเลยนะ เพิ่งลงมาจากตัวหวงเสี่ยวอวี้ก็จะปีนขึ้นตัวฉันแล้ว คุณไม่กลัวติดโรคเหรอ ฉันน่ะกลัวนะ! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย!”

ลี่มั่วเฉียนกดข้อมือที่ดิ้นรนของเธอลงบนเตียง “ฉันพูดอีกครั้ง ฉันกับเสี่ยวอวี้ไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันแค่อยาก...ทำกับเธอเท่านั้น!”