คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 885

ขณะนั้นเอง หมอเรียกอยู่ด้านนอกว่า “ผู้ช่วยหลี่ ช่วยมารับผลตรวจหน่อยครับ”

“ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”

ผู้ช่วยหลี่เดินออกจากห้องไป

ในห้องพักผู้ป่วยจึงเหลือเพียงฟู่อวิ๋นเซิน เขานอนหลับหมดสติอยู่บนเตียง

ในเวลานั้นเอง “แอ๊ด” ประตูห้องถูกผลักเปิดออก มีใครบางคนเดินเข้ามา

เป็นเย่ฮวนเอ่อร์

เย่ฮวนเอ่อร์มาแล้ว

เย่ฮวนเอ่อร์เดินอย่างแผ่วเบามาจนถึงข้างเตียง เธอมองดูฟู่อวิ๋นเซินที่ยังไม่ได้สติ

ใบหน้าของฟู่อวิ๋นเซินซีดเผือด หลายวันไม่ได้โกนหนวด ทำให้ใบหน้าเต็มไปด้วยเคราสีดำบางๆ ดูซูบเซียวสิ้นดี

เฉินจิ้นในอดีตแม้จะเป็นเพียงชายหนุ่มยากจน แต่ก็ดูสง่างามและหล่อเหลามีออร่า

ส่วนฟู่อวิ๋นเซินในภายหลัง ยิ่งเป็นดาวรุ่งแห่งวงการธุรกิจ เป็นที่จับตามองของผู้คนมากมาย

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่เคยเห็นเขาในสภาพที่ซูบเซียวเช่นนี้มาก่อน เขานอนเงียบอยู่ที่นี่

เย่ฮวนเอ่อร์รู้ดีว่าเธอไม่ควรมาหาเขา แต่สุดท้ายเธอก็ใจแข็งไม่ลง เธอจะไม่ให้ใครรู้หรอก เธอแค่อยากแอบมาดูเขาเงียบๆ สักครั้ง

แต่พอได้เห็นเขาในสภาพแบบนี้ ดวงตาของเย่ฮวนเอ่อร์ก็แดงก่ำ น้ำตาหยดโตเท่าถั่วไหลร่วงลงมา

ฟู่อวิ๋นเซิน คนโง่เอ๊ย

เย่ฮวนเอ่อร์ค่อยๆ ยื่นมือออกไป นิ้วเรียวขาวนวลแตะเบาๆ บนใบหน้าของเขา ฟู่อวิ๋นเซิน หายไวๆ นะ

เห็นคุณเป็นแบบนี้ ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน

ในขณะนั้น ฟู่อวิ๋นเซินบนเตียงก็ลืมตาขึ้นทันใด เขาคว้ามือของเย่ฮวนเอ่อร์เอาไว้

เย่ฮวนเอ่อร์สะดุ้ง เธอไม่คิดว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาในตอนนี้

ฟู่อวิ๋นเซินมองเธอด้วยความยินดีอย่างยิ่ง “ฮวนเอ่อร์ เธอมาหาฉันแล้วจริงๆ ฉันรู้ว่าเธอต้องมา!”

เย่ฮวนเอ่อร์วิ่งไปตามทางเดินในโรงพยาบาล ฟู่อวิ๋นเซินคว้ามือข้อมือเธอเอาไว้ “ฮวนเอ่อร์ อย่าไป!”

“ฟู่อวิ๋นเซิน นายรีบกลับไปซะ! วันนั้นฉันพูดชัดเจนแล้ว เราเลิกกันแล้ว!”

ฟู่อวิ๋นเซินส่ายหน้า “ฮวนเอ่อร์ ฉันไม่อยากเลิก ขอร้องล่ะ ให้โอกาสฉันอีกครั้ง ฉันไม่อยากเสียเธอไป ฮวนเอ่อร์ ฉันรักเธอมาก รักเธอมากจริงๆ”

เขาพูดว่าเขารักเธอมาก รักมากจริงๆ

หัวใจของเย่ฮวนเอ่อร์เจ็บจนแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ แต่เธอต้องไม่แสดงออกเลยแม้แต่น้อย “ฟู่อวิ๋นเซิน ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกนายให้ชัดๆ เลยก็ได้ ฉันไม่ได้รักนายแล้ว”

ฟู่อวิ๋นเซินชะงัก “เธอว่าอะไรนะ?”

“ฟู่อวิ๋นเซิน ถ้านายยังฟังไม่ชัด ฉันจะพูดอีกครั้ง ฟังให้ดีนะ ฉันบอกว่า... ตอนนี้ฉันไม่ได้รักนายแล้ว!”

เย่ฮวนเอ่อร์ยื่นมือไป แกะนิ้วของฟู่อวิ๋นเซินที่กำข้อมือเธอไว้ทีละนิ้ว ทีละนิ้ว

แล้วเย่ฮวนเอ่อร์ก็หันหลังเดินจากไป

“เย่ฮวนเอ่อร์!”