กระบี่จงมา Sword of Coming กระบี่จงมา! นิยาย บท 1124

บทที่ 1124.4 ยี่สิบคนกับเหล่าตัวสำรอง (สี่)

ถูกนายท่านเทพภูเขาของศาลเถื่อนท่านหนึ่งยึดครองแล้ว ทั้งไม่ใช่ภูตที่ยึดครองภูเขาตั้งตัวเป็นราชา สร้างศาลกินควันธูปในโลกมนุษย์

แล้วก็ไม่ใช่วีรบุรุษผู้กล้าของราชวงศ์ก่อนอย่างไป๋เหมาแห่งยอดเขาเซี่ยจื่อ แต่เป็นผู้ฝึกตนอิสระคนหนึ่งที่กลายมาเป็นผี

ปีก่อนก็เริ่มแจกจ่ายเทียบวีรบุรุษ เชื้อเชิญให้เหล่าผู้กล้าทั้งหลายมาพำนักที่นี่เพื่อสร้างพลังอำนาจให้ยิ่งใหญ่

แน่นอนว่าจวนเทพภูเขาไม่มีทางป่าวประกาศแก่ภายนอกว่าตัวเองคือศาลเถื่อนที่ยังไม่ได้รับการแต่งตั้งอย่างถูกต้องจากราชสำนักแคว้นอวิ่นเหยียน

เป็นเหตุให้ผีหญิงและชายฉกรรจ์หน้าขาวที่อยู่ในวัดร้าง เดิมทีก็ตั้งใจจะมาสวามิภักดิ์ต่อสถานที่แห่งนี้ มาช่วงชิงตำแหน่งขุนนางหญิงหรือไม่ก็แม่ทัพบู๊มาเป็น ถือชามข้าวเหล็กไว้ในมือ จะดีจะชั่วก็ได้กินข้าวหลวง

พื้นที่น้อยนิดเพียงเท่านี้ ยามที่ออกเดินทางตอนกลางคืนก็ชอบจัดขบวนเกียรติยศเหมือนยามที่จักรพรรดิเสด็จประพาสไปตามสถานที่ต่างๆ

ถือพัดใหญ่ด้ามยาว ตีกลองตีฆ้อง ธงหลากหลายประเภทที่ไม่รู้ว่าไปหามาจากไหนปะปนกันอยู่ในขบวน ทำมั่วซั่วกันทั้งนั้น ไม่มีกฎระเบียบใดๆ ให้กล่าวถึง แค่เพื่อความครึกครื้นอย่างเดียว

คาดว่าน่าจะเพราะอ่านตำราประวัติศาสตร์ของทางการมาหลายเล่ม ได้อ่านบันทึกขบวนเสด็จของราชสำนักมาแค่คร่าวๆ เลยเอามาผสมกันมั่วๆ

จวนเทพภูเขาที่ปลาและมังกรปะปนกันมีเสียงร้องรำทำเพลงทุกคืน มีแขกมาเยือนงานเลี้ยงใหญ่ไม่ขาดสาย ช่วยเพิ่มบรรยากาศให้ครึกครื้น

ผู้ฝึกลมปราณกลุ่มนี้ก็แค่บังเอิญผ่านสถานที่แห่งนี้มาเท่านั้น อย่างน้อยก็ไม่เหมือนว่าจะมาหาเรื่องหรือมาเพื่อปล้นที่นี่โดยเฉพาะ

ทหารที่ทำงานอยู่ในจวนเทพภูเขาซึ่งรับผิดชอบลาดตระเวนพื้นที่เห็นว่าอีกฝ่ายมากคนมากอำนาจ ไม่กล้าหาเรื่องจึงตั้งท่าว่าจะเป็นน้ำบ่อที่ไม่ยุ่งกับน้ำคลอง

นายท่านเทพภูเขาได้ยินรายงาน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ใช้คาถาคำว่าหลบเลี่ยง แต่กลับให้เหตุผลที่ฟังดูยิ่งใหญ่ บอกว่าทุกวันนี้ที่จวนกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการ “ขอการแต่งตั้ง” มาจากราชสำนักแคว้นอวิ่นเหยียน ไม่สะดวกจะให้เกิดเรื่องแทรกซ้อน

แต่แท้จริงแล้วเขาหรือจะกล้าไปขอดูเอกสารผ่านด่านจากเทพเซียนบนภูเขากลุ่มนั้น อีกฝ่ายไม่ได้บุกขึ้นมาที่ศาลบนยอดเขาเพื่อซักไซ้เอาผิดก็ถือว่าเกรงใจกันแล้ว

ยามค่ำคืนดวงจันทร์งามจับใจ แสงจันทร์ส่องประกายดุจเครื่องประดับมรกต ดวงจันทร์และสาวงามคือสองสิ่งงดงาม อยู่บนฟ้ากับอยู่ในโลกมนุษย์

มีผู้ฝึกตนหญิงที่ทั้งบุคลิกและหน้าตาล้วนดีเยี่ยมที่สุด หยิบเอาเสื่อเย็นสีหยกมาคลี่กางลงบนพื้นแล้วนั่งลง

ผู้ฝึกตนชายหญิงของพรรคอื่นที่มีอายุขัยในการฝึกตนใกล้เคียงกันจึงแวะมาพูดคุยกับนาง

สตรีกระซิบกระซาบชวนนางคุย บุรุษที่ไม่รู้จะคุยอะไรก็หาเรื่องมาชวนคุย พูดคุยถึงสิ่งที่ตนเองประสบพบเจอในช่วงเวลาที่ผ่านมากับพวกนาง

พวกเขาไม่ได้จับกลุ่มกันออกไปหาประสบการณ์บ่อยๆ ส่วนใหญ่มีพบมีแยกจาก นัดหมายกันว่าจะมารวมตัวกันอีกครั้งที่ไหนเวลาใดก็เท่านั้น

ผู้ฝึกบำเพ็ญตนที่ลงจากภูเขาเข้าสู่ทางโลก บางทีคนที่มีรูปโฉมงดงามดุจสาวสะพรั่งก็อาจอายุมากเป็นร้อยปีแล้ว

อยู่ท่ามกลางธุลีแดงคละคลุ้ง ไม่ว่าจะเป็นการขัดเกลาจิตแห่งมรรคาหรือว่าจะเป็นการสร้างสัมพันธ์และชักจูงขุนนางชั้นสูงในราชสำนักล้วนเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป

เห็นบุคคลเรื่องราวและทัศนียภาพมาเยอะเข้าก็ราวกับว่านอกจากความเป็นอมตะแล้วล้วนเป็นดั่งก้อนเมฆดั่งหมอกควันที่ลอยผ่านตาง่ายที่จะกลายเป็นคนใจดำ นี่ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

เหมือนอย่างชายฉกรรจ์ที่เป็นผู้คุมกฎในพรรคบ้านตัวเอง ตอนนี้ก็ได้นำพาลูกศิษย์ที่เป็นผู้เยาว์สองคนทำการบ้านวิชาหลอมลมปราณฝึกหายใจเข้าออก

เพียงแต่ว่าความคิดของพวกเขาล้วนไม่ได้อยู่กับเรื่องเป็นการเป็นงาน ชายฉกรรจ์เองก็จนใจเหมือนกัน

ผู้ฝึกบำเพ็ญตนไม่ค่อยเห็นความงามเย้ายวน ความน่ารักสดใสอย่างที่มนุษย์ธรรมดามองเห็น อันที่จริงเหตุผลก็เรียบง่ายมาก เพียงแค่เพราะสายตาดีเกินไป

ข้อบกพร่องบางอย่างเมื่อปรากฏอยู่ในสายตาของผู้ฝึกลมปราณก็มิอาจปิดบังได้แม้แต่น้อย อะไรที่บอกว่าความขาวสามารถบดบังร้อยอัปลักษณ์ล้วนใช้ไม่ได้กับผู้ฝึกลมปราณ เพราะพอจ้องมองก็จะเห็นได้ทันทีว่าสวยหรือขี้เหร่

หรือยกตัวอย่างเช่นบนร่างของหญิงสาวชาวบ้านจะมีกลิ่นบางอย่าง สำหรับผู้ฝึกลมปราณที่ประสาทรับสัมผัสทั้งห้าเฉียบคมแล้ว ก็ราวกับกลิ่นเหม็นที่ตลบอบอวล

ดังนั้นการแต่งงานบนภูเขา การผูกสมัครเป็นคู่บำเพ็ญเพียรจึงพิถีพิถันในเรื่อง ”ความเหมาะสม” มากยิ่งกว่าหมู่ชาวบ้าน

ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา สถานะหรือคุณสมบัติของชายหญิงล้วนต้องมีครบถ้วน

เฉินผิงอันยืนอยู่บนยอดเขา มองไปยังผู้ฝึกลมปราณกลุ่มที่อยู่บนภูเขาใกล้เคียงเงียบๆ

เซี่ยโก่วนั่งยองอยู่ด้านข้าง ดึงหมวกขนเตียวเล่น

เฉินผิงอันพลันถามว่า “เซี่ยโก่ว ทำนายชะตาเป็นหรือไม่?”

เซี่ยโก่วแสยะปาก “เจ้าขุนเขาเรียกข้าว่าโก่วจื่อ (เจ้าหมา ไอ้หมาน้อย) ก็พอ”

เฉินผิงอันตะลึง ใครเป็นคนสอนเจ้า? ไอ้หมอนั่นไม่รู้สึกผิดบ้างเลยหรือ?

พ่อครัวเฒ่าไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ได้แน่นอน สรุปแล้วเป็นเทพเซียนจากฝ่ายใดกันแน่ถึงได้ขวัญกล้าเทียมฟ้า กล้าหลอกเซี่ยโก่วเช่นนี้?

หรือจะเป็นเฉินหลิงจวินอีกแล้ว?

เซี่ยโก่วค่อนข้างจะมีคุณธรรม ไม่ได้บอกชื่อคนผู้นั้นออกมา กลับกันยังช่วยพูดให้ด้วยนางหัวเราะร่าเอ่ยว่า ”โจวจื่ออะไรนั่นก็ไม่ใช่ว่าเพิ่มคำว่า ”จื่อ” ต่อท้ายแซ่เหมือนกันไม่ใช่หรือ?”

เฉินผิงอันถามอย่างสงสัย “แล้วทำไมไม่ชื่อเซี่ยจื่อ?”

เซี่ยโก่วกล่าว “ทำนายชะตาไม่เป็นนี่นา ข้าเป็นคนชะตาดีมาโดยตลอดอยู่แล้ว ไม่ต้องศึกษาเรื่องนี้”

เฉินผิงอันพยักหน้า

เรื่องของการทำนายชะตามีสาขาแยกออกไปมากมาย มีวิธีการที่แตกต่างหลากหลายแต่ละอย่างก็มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง

บนยอดเขา วิชาการอนุมานของผู้ฝึกตนใหญ่ หนึ่งในนั้นคือวิธีหายากไม่เป็นที่รู้จักที่บอกว่ามีความแม่นยำมากที่สุด แต่ธรณีประตูก็สูงที่สุดเช่นกัน

ก็คือเอาคำว่า ”ผลักดัน” ซึ่งเป็นตัวอักษรหนึ่งของคำว่าอนุมาน (ภาษาจีนอ่านว่าทุยเยี่ยน คำว่าทุยแปลว่าผลักดัน ขยายความ เยี่ยนแปลว่าแผ่ขยาย สืบต่อ เมื่อเอามารวมกันจึงกลายเป็นการขยายความและต่อยอดหรืออนุมาน) มาเปลี่ยนให้กลายเป็นความหมายตามหน้าตัวอักษรอย่างแท้จริง

เฉินผิงอันแค่เคยได้ยินมาเท่านั้น เคยอ่านเจอในตำราอยู่แค่ไม่กี่ครั้ง แต่ไม่เคยเห็นเรื่องนี้กับตาตัวเองมาก่อน

ดังนั้นก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในพื้นที่ประกอบพิธีกรรมเนินฝูเหยาจึงได้ขอความรู้จากเจ้าอารามผู้เฒ่า

เจ้าอารามผู้เฒ่าพ่นเสียงออกจากจมูก บอกสหายใหญ่เฉินว่าอย่าได้คิดจะกินข้าวคำเดียวแล้วกลายเป็นคนอ้วนเลย วิชาที่สูงส่งบทนี้ เจ้าถูกกำหนดมาแล้วว่าจะมิอาจเรียนได้ ผู้ที่เกี่ยวพันกับทางโลกลึกซึ้ง ต่อให้โชคดีเข้าใจวิชาอภินิหารบทนี้อย่างผิวเผิน สิ่งที่สายตามองเห็นก็มีแต่จะยิ่งวุ่นวายสับสนทั้งยังมืดมน

ผู้ที่ทำนายอนุมานล่วงรู้ชะตาสวรรค์ล่วงหน้า ยิ่งขอบเขตต่ำเท่าไร ตบะตื้นเขินเท่าไรเส้นสายที่มองเห็นก็จะยิ่งมากเท่านั้น มีทางแยกแยกออกไปมากมายหาที่สิ้นสุดไม่ได้ อีกทั้งทัศนียภาพบนเส้นสายทุกเส้น ยิ่งเป็นช่วงหลังก็จะยิ่งพร่าเลือน ถึงขั้นที่ว่าบนจุดเชื่อมต่อบางจุด ทัศนียภาพนั้นก็ถึงกับสลายหายไปโดยตรงเลย

ตอนนั้นเจ้าอารามผู้เฒ่าเอามือตบลงบนบ่าของเฉินผิงอันแล้วผลักเบาๆ

เวลาปกติก็เป็นคนฉลาดดีอยู่หรอก คิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ มีกลอุบายมีวิชาความรู้แยบยลอยู่ตลอด ทำไมพอเจอกับเรื่องของการฝึกตน สมองก็ไม่เฉียบไวเสียแล้วเล่า

เฉินผิงอันเคี้ยวหญ้าหวานที่ดีดดินที่เกาะอยู่ทิ้งไปแล้วเงียบๆ

เขามักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน

บางทีอาจเป็นเพราะตอนนี้ไม่ค่อยมีกลิ่นอายของคนอายุน้อยสักเท่าไร เขาจึงชอบคนที่มีกลิ่นอายของความอ่อนเยาว์อยู่ทั่วร่างมากเป็นพิเศษ

จำได้ว่าก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนยอดเขาโผโม่ในอาณาเขตของภูเขาเหอฮวาน เฉินผิงอันเจอกับไป๋เหมาแห่งยอดเขาเซี่ยจื่อเป็นครั้งแรก เวลานั้นบนภูเขายังมีพวกคนชั่วที่จิตใจคิดร้ายอยู่

ภายหลังก็มีจางอวี่เจียวผู้ฝึกกระบี่แห่งเขตเทียนเฉา จินหลวี่แห่งยอดเขาฉุยชิงพรรคจินเชวี่ย เด็กหนุ่มเด็กสาวที่เป็นหยกคู่จับมือกันมาเยือน พอพวกเขาปรากฏตัวก็ทำให้เจ้าจวนไป๋ตะลึงพรึงเพริดได้ทันใด

เซียนกระบี่เด็กหนุ่มที่ในสายตาของผู้ฝึกตนอิสระแล้วอยู่สูงเกินกว่าใคร ใช้วิชาอภินิหารร่วมกับของเด็กสาว ฟันกระบี่ครั้งแล้วครั้งเล่า รวดเร็วฉับไว ไม่เคยพลาดสักครั้ง

ผู้ฝึกบำเพ็ญตนกำจัดปีศาจปราบมารอย่างจริงจังก็หนีไม่พ้นเช่นนี้เอง

เด็กหนุ่มผู้นั้นเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาฮึกเหิม ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใด

อย่าเห็นว่าคราวก่อนที่กลับมาพบเจอกันอีกครั้งที่เมืองหลวงแคว้นชิงซิง เฉินผิงอันกับจางอวี่เจียวเหมือนคนแปลกหน้าต่อกัน คาดว่าน่าจะทิ้งภาพจำของคนเย่อหยิ่งเย็นชาไว้ในใจเด็กหนุ่มอย่างเลี่ยงไม่ได้

แต่ตอนที่เล่าเรื่องในยุทธภพให้อวี่เสวียนฟังตอนอยู่ภูเขาบ้านตน เฉินผิงอันได้ตั้งใจพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นพิเศษ อีกทั้งยังไม่เคยขี้เหนียวคำชมต่อผู้ฝึกกระบี่เด็กหนุ่มคนนั้น

ตอนเฉินผิงอันเล่าว่าเด็กหนุ่มที่เกือบจะถือว่านินทาต่อหน้าตนเคยบอกว่าหากวันหน้าได้พบกับเซียนกระบี่เฉินคนนั้น ตัวเองไม่คู่ควรจะถือรองเท้าให้อีกฝ่าย แต่เขาก็เอ่ยเสริมมาอีกประโยคว่า แต่เขาก็ไม่คิดจะถือด้วย

ความนัยนอกเหนือคำพูดก็คือ นับถือส่วนนับถือ แต่จะไม่มีทางขลาดกลัว จงใจทำตัวต่ำต้อยเพื่อประจบเอาใจอีกฝ่ายเด็ดขาด

ได้ฟังเรื่องที่น่าสนใจนี้ เจินเหรินผู้เฒ่าอวี่ก็อดไม่ไหวหัวเราะฮ่าๆ ลูบหนวดพยักหน้าให้คำวิจารณ์ประโยคหนึ่งว่า เด็กหนุ่มควรจะเป็นเช่นนี้

เฉินผิงอันทรุดตัวลงนั่งยอง ตอนที่คิดเรื่องบางอย่าง เขามักจะกัดนิ้วมือโดยไม่รู้ตัว

เซี่ยโก่วพอจะเดาได้ถึงความตั้งใจของเจ้าขุนเขาบ้านตน นางลังเลอยู่พักใหญ่ แต่ก็ยังอดไม่ไหวถามว่า “คิดอะไรอยู่หรือ”

เฉินผิงอันเอ่ยเสียงเบา “คิดถึงเรื่องบางอย่างที่คิดมาหลายปีแล้วก็ยังไม่เข้าใจ”

เซี่ยโก่วถามอย่างประหลาดใจ “ยกตัวอย่างให้ฟังหน่อยสิ”

เฉินผิงอันเอ่ยเนิบช้า “ยกตัวอย่างเช่นผีสาวสวมชุดแต่งงานทะเลสาบซูเจียน ผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งที่ชื่อหวงซือ หลักการเหตุผลบางอย่างที่เทพอภิบาลเมืองบางท่านเป็นคนพูด”

เซี่ยโก่วกล่าว “ในเมื่อคิดให้ตายอย่างไรก็คิดไม่ออกก็อย่าไปคิดมันเลย”

เฉินผิงอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ”เดินอยู่ในตรอกเก่าโทรมตอนกลางคืน มีทางนี้แค่ทางเดียว อ้อมไปทางใดไม่ได้ สองตามืดดำ เจอโจรก็ได้แต่ฆ่าโจร หาไม่แล้วก็ออกไปจากเส้นทางนี้ไม่ได้”

เซี่ยโก่วทอดถอนใจ “บัณฑิตอย่างพวกเจ้านี่นะ ชอบยึดติดจนพาตัวเองไปสู่ทางตัน”

เฉินผิงอันพึมพำกับตัวเอง “เคยมีมือกระบี่พกดาบคนหนึ่งเล่าเรื่องเล็กๆ เรื่องหนึ่งให้เด็กหนุ่มสวมรองเท้าสานฟัง”