กระบี่จงมา Sword of Coming กระบี่จงมา! นิยาย บท 1127

บทที่ 1127.1 ยี่สิบคนกับเหล่าตัวสำรอง (เจ็ด)

ฟ้าดินประหนึ่งคู่รักที่ครองคู่กันยาวนานตลอดกาล และหากมองในมุมกลับ ธารดวงดาวพร่างพราย ครัวเรือนนับหมื่นจุดตะเกียงส่องแสง ภูเขาสายน้ำบนแผ่นดินประหนึ่งฝ้าเพดาน

แสงกระบี่เปล่งวาบหนึ่งครั้ง เฉินผิงอันยื่นมือไปรับกระบี่บินที่ส่งข่าวมา อ่านเนื้อหาแล้วก็ยิ้มเอ่ยว่า ”มาเร็วไม่สู้มาได้จังหวะบังเอิญ”

เซี่ยอันดับรองเข้าใจเจ้าขุนเขาของตัวเองได้เป็นอย่างดี ”เก็บเงินได้หรือ?”

เฉินผิงอันยื่นจดหมายส่งให้เซี่ยโก่ว พยักหน้ายิ้มรับ “ถือว่าใช่กระมัง เรื่องดีมาเป็นคู่”

ที่แท้ทางฝั่งศาลบรรพจารย์ที่สร้างขึ้นชั่วคราวที่แคว้นอวิ่นเหยียน ในที่สุดก็มีข่าวดีที่ไม่เล็กข่าวหนึ่งแจ้งมา

ลำน้ำใหญ่ที่ขุดเจาะกันอย่างยากลำบาก กองกำลังของแต่ละฝ่ายช่วยกันขนย้ายภูเขาชักนำสายน้ำตลอดทาง แคว้นเล็กใต้อาณัติแห่งหนึ่งของราชวงศ์สกุลอวี่เมื่อไม่กี่วันมานี้ถึงกับขุดเจอซากปรักวังมังกรบนบกที่สร้างขึ้นอย่างเกินฐานะโดยบังเอิญ มีบรรยากาศที่ยิ่งใหญ่งดงาม แทบจะทัดเทียมกับวังมังกรของสี่มหาสมุทรสามพันปีได้

และในบรรดานั้นก็มีกลุ่มปะการังหมื่นปีซึ่งหาได้ยากอย่างยิ่งซุกซ่อนอยู่ด้วย วัตถุประเภทนี้เรียกได้ว่ามีมูลค่าควรเมือง คือหอร้อยสมบัติธรรมชาติแห่งหนึ่ง

สามารถนำไปห้อยประดับสมบัติวิเศษได้หลายต่อหลายชิ้น แล้วยังเอามาหลอมเป็นชั้นวางกระบี่ได้อีกด้วย มีประโยชน์มากมายอย่างน่าเหลือเชื่อ

ในเมื่อไม่ได้มีมูลค่าธรรมดา ถ้าอย่างนั้นวังมังกรบนบกแห่งนี้จะตกเป็นของใครในท้ายที่สุดก็เป็นเรื่องที่คู่ควรให้ครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งแล้ว

เซี่ยโก่วอ่านจดหมายที่อาจารย์จางเขียนด้วยมือตัวเองแล้วหัวเราะร่าเอ่ยว่า “ไม่มีไม้กวนอาจมอย่างพวกชิงหร่างแล้ว โชคชะตาของใบถงทวีปก็เปลี่ยนมาดีขึ้นได้ทันทีเลยนะ”

จากนั้นนางก็ถามคำถามที่เป็นกุญแจสำคัญ “ก่อนหน้านี้ในสัญญาที่ลงนามกับพวกสำนักกุยหยก มีวิธีการจัดการกับสถานการณ์ทำนองนี้ระบุไว้ล่วงหน้าอย่างชัดเจนก่อนไหม?”

เฉินผิงอันพยักหน้า ”แน่นอนว่าต้องมี จำเป็นต้องกำหนดกรอบคร่าวๆ ที่ทุกคนให้การยอมรับไว้ล่วงหน้าก่อน ไม่อย่างนั้นทรัพย์สินทำให้จิตใจคนหวั่นไหว ตอนที่ควรจะพูดคุยเรื่องเงินกลับคุยเรื่องความรู้สึก แบบนั้นจะไม่ทำร้ายความรู้สึกกันหรอกหรือ

แคว้นทั้งหลายที่เป็นที่ตั้งของซากปรักพื้นที่ประกอบพิธีกรรม ซากปรักจวนเซียนหรือแม้กระทั่งถ้ำสวรรค์พื้นที่มงคล จะได้ครอบครองผลประโยชน์ไปสองส่วน เท่ากับว่าเป็นกิจการบรรพบุรุษของพวกเขา

หากอยู่ในอาณาเขตของจวนเซียนหรือพรรคแห่งใดที่มีโฉนดที่ดินอย่างชัดเจนก็สามารถเอาส่วนแบ่งไปสองส่วนได้ อันที่จริงตอนแรกเจ้าสำนักชุยของพวกเราคิดว่าได้ส่วนแบ่งไปสองส่วนก็ถือว่ามีน้ำใจมากพอแล้ว ให้แคว้นในท้องถิ่นและพรรคบนภูเขาไปปรึกษาเรื่องการแบ่งส่วนแบ่งกันเอง

ทว่าสกุลเหยาต้าเฉวียนกับสกุลเย่ผูซานต่างก็ไม่เห็นด้วย สำนักกุยหยกก็อยากจะโต้เถียงสักหน่อย แต่พอเห็นว่าสำนักกระบี่ชิงผิงของพวกเราไม่มีความเห็นต่างก็เลยปล่อยไป

ส่วนที่เหลือก็ให้อิงตามการทุ่มเงินของกองกำลังต่างๆ อย่างสำนักกระบี่ชิงผิง สำนักกุยหยกและสกุลเหยาต้าเฉวียน เป็นต้น ให้แบ่งส่วนแบ่งตามสัดส่วนของผู้ถือสิทธิแต่ละฝ่าย แน่นอนว่าบางแคว้นและจวนเซียนบางแห่งสามารถนำผลกำไรสองส่วนที่ตัวเองได้รับไปเปลี่ยนมือขายต่อ หาผู้ซื้อเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงินสดกลับมาได้”

เซี่ยโก่วยิ้มกว้าง พอพูดถึงเรื่องเงิน สีหน้าท่าทางของเจ้าขุนเขาของพวกเราก็ดีเป็นพิเศษเลยนะ

เซี่ยโก่วถูมือถาม “วังมังกรมีตราผนึกหนาชั้น หากให้ฝ่ายของพวกเราเป็นคนเปิดประตูจะได้ส่วนแบ่งมาเพิ่มอีกหน่อยหรือไม่?”

เฉินผิงอันยิ้มอย่างเข้าใจ เรื่องของการหาเงิน ผู้ถวายงานอันดับรองบ้านตนค่อนข้างจะใส่ใจอยู่มากจริงๆ

เนื่องจากตราผนึกภูเขาสายน้ำของวังมังกร แต่ไหนแต่ไรมาก็คลายออกได้ยากที่สุดในบรรดาซากปรักและพื้นที่ลับทั้งหลาย

ดังนั้นทางฝั่งของราชวงศ์สกุลอวี่จึงไม่กล้าลงมือบุ่มบ่าม ”เปิดประตู” ออกอย่างส่งเดช เพราะกลัวว่าหากไม่ทันระวังจะทำให้รากดินสั่นสะเทือนเป็นระลอก กลายเป็นพิบัติภัย ดังนั้นตอนนี้จึงยังไม่อาจประเมินราคาที่แม่นยำออกมาได้

ผู้บรรลุมรรคาที่เร้นตัวอยู่ในโลก บุกเบิกพื้นที่ประกอบพิธีกรรม แต่กลับจำต้องยอมรับว่าชีวิตนี้หมดหวังบนมหามรรคาแล้ว เพราะไม่ยินดีจะปล่อยให้ระบบสืบทอดต้องขาดสะบั้นไปนับแต่นั้น

หรือหวังว่าจะมีผู้ที่มีคุณธรรม ผู้ที่มีวาสนาบนโลกมาได้ไปครอง ช่วยถ่ายทอดระบบสืบทอดต่อไป

หรือไม่ก็หวังว่าจะโชคดี อยากให้ชาติหน้าหลังจากที่ตัวเองสละร่างไปเกิดใหม่ได้หวนกลับคืนมายังสถานที่เดิมอีกครั้ง แล้วสืบทอดวาสนาบนมรรคาต่อไป เดินขึ้นเขากลับไปฝึกตนอีกครั้ง ขอแค่ทำสำเร็จ บนเส้นทางการฝึกตนของ ”ชาตินี้” ก็จะสามารถลดทอนปัญหาไปได้มากมาย

ดังนั้นพื้นที่ประกอบพิธีกรรมประเภทนี้จึงมักจะทิ้งเบาะแสเส้นสองเส้นเอาไว้ ไม่ถึงขั้นเป็นทางตันอย่างแน่นอน

ย้อนกลับมามองสถานที่ซ่อนสมบัติที่ผู้คนให้การยอมรับอย่างวังมังกรน้อยใหญ่ กลิ่นอายของการถูกฝังร่วมกับศพกลับมีเข้มข้นยิ่งกว่า

ในประวัติศาสตร์ผู้ที่เปิดวังมังกรซึ่งถูกละทิ้งไว้เองโดยพลการ ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมที่รากภูเขาสายน้ำสั่นสะเทือน สร้างหายนะให้กับพื้นที่แถบนั้น มีให้เห็นอยู่มากมาย

พูดถึงแค่วังมังกรที่ป่ายเติงซ่อนตัวอยู่ หากไม่เป็นเพราะเฉินผิงอันบังเอิญอยู่ใกล้เคียงพอดี อีกทั้งตอนนั้นยังมีลู่เฉินช่วยเปิดทางให้ ขนาดราชสำนักต้าหลีที่มีกองกำลังแคว้นแข็งแกร่งก็ยังไม่กล้าประมาท

เฉินผิงอันกล่าว ”คาดว่าคงไม่ถึงคราวที่พวกเราต้องลงมือหรอก ทุกวันนี้เฝิงเซวี่ยเทาและนักพรตเนิ่นต่างก็อยู่ในเมืองหลวง”

คนหนึ่งคือผู้ถวายงานที่ได้รับการบันทึกชื่อของสำนักกุยหยก อีกคนหนึ่งชอบโอ้อวดตัวเอง บินทะยานสองคนนี้จึงกลายมาเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการเปิดบานประตูหนาชั้นของวังมังกร

อันที่จริงบินทะยานบางคนเหมาะสมยิ่งกว่า เพียงแต่ว่าหยางจื่อที่ใช้นามแฝงว่าจิ่งชิงรับหน้าที่เป็นผู้ถวายงานของเชื้อพระวงศ์สกุลเหยากลับออกไปจากเมืองหลวงแล้ว เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้ที่เซี่ยโก่วปรากฏตัวที่ริมชายแดนของแคว้นอวิ่นเหยียนได้ทำให้ปีศาจใหญ่ตนนี้ตกใจจึงเลือกที่จะหลบเลี่ยงไม่ออกมาพบเจอ

บัญชีนี้คิดได้ง่ายมาก เสี่ยวโม่บวกกับไป๋จิ่ง ต่อให้หยางจื่อจะมีจูเยี่ยนคอยให้การช่วยเหลืออยู่ข้างกาย ก็ได้แต่หนีอย่างเดียวเท่านั้น ถึงขั้นที่ว่ายังต้องกังวลว่าจะหนีไม่รอดด้วย

และเวลานี้เอง ทิศทางของทักษิณาบถทวีปก็มีปราณแห่งมรรคาที่ยิ่งใหญ่ไพศาลขุมหนึ่งพุ่งทะยานไปในชั้นเมฆ แสงเรืองรองเปล่งประกายหมื่นทิศ กลางอากาศมีน้ำวนสีม่วงทองลูกหนึ่งปรากฏ ก่อนที่จุดแสงสีทองจุดหนึ่งจะค่อยๆ ลอยขึ้นมา

มีภาพบรรยากาศของนิมิตมงคลที่ดนตรีแห่งเซียนดังแว่ว เสียงซิงหยุกทอดยาวนางฟ้าโปรยดอกไม้ เทพธิดาลงมาบันดาลความโชคดี

มีผู้ที่ได้บรรลุมรรคาบินทะยานอีกคนหนึ่งแล้ว

ที่ตั้งพื้นที่ประกอบพิธีกรรมของคนผู้นี้ ลูกศิษย์หลายพันคนเงยหน้ามองภาพเหตุการณ์ที่งดงามตระการตานั้นด้วยสายตาหลงใหลเหมือนเพ้อฝันเหมือนเคลิบเคลิ้ม

รอกระทั่งผู้ที่บรรลุมรรคากลับคืนมายังพื้นที่ประกอบพิธีกรรมในภูเขาอีกครั้ง ในที่สุดพวกเขาก็คืนสติ พากันร้องเสียงดังกังวาน แสดงความยินดีที่บรรพจารย์บินทะยาน….

เฉินผิงอันเพียงแค่อาศัยศาสตร์การมองลมปราณพอจะมองเห็นภาพบรรยากาศได้คร่าวๆ

เซี่ยโก่วไม่ต้องใช้เวทลับอะไรก็สามารถมองดูได้อย่างเพลิดเพลิน

ความประหลาดอัศจรรย์นับร้อยนับพันพากันปรากฏ นิมิตหมายมงคลเค้าลางแห่งเทพ สมบัติวิเศษโชควาสนา การถือกำเนิดขึ้นตามโชคชะตา มากมายเหมือนหน่อไม้ที่ผุดหลังฝนฤดูใบไม้ผลิ

เทียนจวินเซี่ยฉือแห่งอุตรกุรุทวีปขี่นกหลวนบินทะยาน

ในฐานะลูกศิษย์ผู้สืบทอดของลู่เฉิน เฉาหรงบินทะยานเหนือมหาสมุทรยามทิวา

ฝูฉีแห่งนครมังกรเฒ่าเพิ่งจะออกจากด่าน กลายเป็นเซียนเหริน

ทางฝั่งของใบถงทวีปนี้ก็มีนักพรตหญิงหวงถิงที่เพิ่งกลับไพศาลมาได้ไม่นาน ไม่มีคอขวดในการฝึกตนอะไร อยู่ดีๆ นางก็เลื่อนขั้นกลายเป็นหยวนจวินลัทธิเต๋าท่านหนึ่งแล้ว

อยู่ดีๆ เซี่ยโก่วก็พึมพำขึ้นมาว่า “รักเขาข้างเดียวเหมือนคนปวดฟัน”

เฉินผิงอันถาม “พ่อครัวเฒ่าเป็นคนพูดอีกแล้วหรือ?”

เซี่ยโก่วบ่น “อย่าเอาแต่เรียกว่าพ่อครัวเฒ่าสิ ให้ความเคารพอาจารย์ผู้เฒ่าจูหน่อย”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “เจ้าไม่ต้องอ้อมไปอ้อมมา พูดกระทบกระเทียบข้าเป็นนัยหรอก เจ้ากับเสี่ยวโม่ผูกสมัครเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกัน แน่นอนว่าข้าย่อมยินดีที่จะได้เห็น หากช่วยได้ก็ต้องช่วยอย่างแน่นอน””

เซี่ยโก่วยิ้มหน้าบาน คลี่ยิ้มประจบเอาใจเหมือนสุนัขรับใช้อย่างไรอย่างนั้น นางยกแขนขึ้นทำท่ากางมือแล้วก็หุบมือ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน