กระบี่จงมา Sword of Coming กระบี่จงมา! นิยาย บท 1139

บทที่ 1139.2 เหมือนตำรำ เหมือนเครื่องหมำยวรรคตอน
เฉินผิงอันครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยว่ำ “เวลำที่แน่ชัดก็จำไม่ได้แล้ว แล้วก็ไม่ได้เสพติดอะไร

หลิวเสี้ยนหยำงเอ่ย “ทั้งชอบดื่มเหล้ำทั้งสูบยำสูบ ทั่วร่ำงเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้ำบวกกับกลิ่นยำ หนิงเหยำไม่ขมวดคิ้วบ้ำงหรือ?”

เฉินผิงอันยิ้มกล่ำว “นำงไม่สนเรื่องพวกนี้หรอก”

หลิวเสี้ยนหยำงหัวเรำะร่วน “คิดว่ำข้ำไม่เคยไปเยือนกำแพงเมืองปรำณกระบี่หรือไร?”

เฉินผิงอันพูดหน้ำไม่เปลี่ยนสี “คำพูดของคนเมำที่ออกมำจำกถังหมักเหล้ำ ไม่อำจคิดเป็ นจริงเป็ นจังได้ สำมำรถมองเป็ นคำที่มีควำมหมำยตรงกันข้ำมได้เลย”

หลิวเสี้ยนหยำงตบแก้มตัวเอง “เซียนกระบี่ใหญ่เฉิน ให้ไวเลย ฉวยโอกำสตอนที่สำนักฝูเหยำยังไม่ได้สร้ำงค่ำยกลใหญ่พิทักษ์ภูเขำ รีบมอบของขวัญร่วมแสดงควำมยินดีเพิ่มไปให้อีกชิ้นสิ”

หลิ่วชื่อเฉิงรู้สึกประหลำดใจ แต่ไฉป๋ อฝูกลับฟังควำมนัยนอกเหนือจำกประโยคนี้ออกอยู่ที่นครจักรพรรดิขำว คำว่ำฝึกตนก็คือนอกจำกจะขอบเขตถดถอย ฝ่ ำทะลุขอบเขต แล้วขอบเขตถดถอยใหม่อีกครั้ง ก็ไม่มีเรื่องอะไรเป็ นกำรเป็ นงำนให้ทำอีกแล้ว อยู่ว่ำงๆ ก็เลยเปิดรำยงำนภูเขำสำยน้ำและรำยงำนข่ำวขององค์กรลับที่ได้มำจำกช่องทำงพิเศษบำงอย่ำง ทำให้รู้ว่ำที่กำแพงเมืองปรำณกระบี่มีคำพูดน่ำสนใจมำกมำยเล่ำลือกันแพร่หลำย ยกตัวอย่ำงเช่น อะไรที่บอกว่ำเถ้ำแก่รองผสำนมรรคำกับหนังหน้ำ หนำยิ่งกว่ำกำแพงเมืองของกำแพงเมืองปรำณกระบี่ ในเมื่อหมัดเดียวก็ต่อยให้เถ้ำแก่รองล้มคว่ำได้ ถ้ำอย่ำงนั้นขอแค่เอำหน้ำแนบติดพื้นของหัวกำแพงเมือง ปีศาจใหญ่บัลลังก์รำชำทุกตนของเปลี่ยวร้ำงมำโจมตีพร้อมกัน คำดว่ำก็ยังคงได้แต่มองตำค้ำงเท่ำนั้น

แต่ไหนแต่ไรมำหลิ่วชื่อเฉิงก็ยึดถือคำพูดของศิษย์พี่เป็ นหลักในกำรปฏิบัติมำโดยตลอดอยู่แล้ว เพียงแต่ว่ำศิษย์พี่ผู้นี้กลับแทบจะไม่เคยเอ่ยหลักกำรเหตุผลอะไรกับหลิ่วชื่อเฉิงมำก่อนเลย ดังนั้นเมื่อเจิ้งจวีจงเตือนเขำว่ำอย่ำได้ไปเดินเตร็ดเตร่อยู่ที่กำแพงเมืองปรำณกระบี่ หลิ่วชื่อเฉิงจึงเห็นเป็ นดั่งพระรำชโองกำร อย่ำว่ำแต่ไม่เคยมีควำมคิดที่จะไปเที่ยวเยือนกำแพงเมืองปรำณกระบี่เลย แม้กระทั่งภูเขำห้อยหัว สำนักอวี่หลง เขำก็ยังไม่ไป! ดังนั้นหลิ่วชื่อเฉิงจึงไปเยือนอำณำเขตของภูเขำมังกรพยัคฆ์ จำกนั้นก็มีกำร “ลงจำกภูเขำไปก ำจัดปีศาจ’ ของเทียนซือใหญ่คนปัจจุบัน

สำหรับคำพูดหยอกล้อของหลิวเสี้ยนหยำง เฉินผิงอันเพียงยิ้มไม่ได้เอ่ยอะไร เอำกระบอกยำสูบขึ้นมำสูบยำพ่นควันขโมงอีกครั้ง

หลิวเสี้ยนหยำงกล่ำว “น่ำสงสำรเทพภูเขำฟู่ ”

ฟูเต๋อชงแห่งภูเขำผูซำนภูเขำทำยำทของมหำบรรพตกลำง ในอดีตมีชื่อเสียงบนภูเขำที่ไม่เลว เพียงแต่ว่ำเมื่อกำรประชุมในวังหลวงต้ำหลีครั้งหนึ่งผ่ำนไป ทุกวันนี้คำประเมินก็เปลี่ยนมำเป็ นธรรมดำ ธรรมดำอย่ำงมำกแล้ว

เฉินผิงอันกล่ำว “ภำพลักษณ์ภำยนอกสู้ควำมจริงภำยในไม่ได้”

หลิวเสี้ยนหยำงนวดปลำยคำง ไพล่นึกไปถึงนักพรตหนุ่มที่มำตั้งแผงดูดวงที่บ้ำนเกิดคนนั้น

ควำมคิดในทะเลสำบหัวใจของเฉินผิงอันพุ่งผ่ำนว่องไวเหมือนนกบินโฉบไปตำมกิ่งไม้

หลิวเสี่ยงแห่งไพศำล ซินขู่แห่งมืดสลัว กุ่ยเค่อแห่งเปลี่ยวร้ำง หยวนเซียวแห่งห้ำสี…

ตนกับหนิงเหยำ หลิวเสี้ยนหยำงกับเซอเยว่ เฝ่ ยหรำนกับกุ่ยเค่อ สวีเจจี้ยนกับเจำเกอและยังมีเสี่ยวโม่กับเซี่ยโก่ว…

นอกประตูยังมีคู่รักอำยุน้อยคู่หนึ่งที่มำจำกโฮ่วซำน พวกเขำขอบเขตต่ำที่สุดในบรรดำคนที่อยู่ในศำลบรรพจำรย์ของสำนักฝูเหยำวันนี้ ยังไม่สร้ำงโอสถทอง แต่อันดับที่นั่งของเก้ำอี้กลับจะต้องไม่ต่ำ

ล้วนเป็ นเค่อชิงคนสำคัญที่กู้ช่ำนเชิญตัวมำด้วยตัวเอง ตอนนี้พวกเขำยังไม่มีที่นั่งอยู่ในศำลบรรพจำรย์ ต ำแหน่งคร่ำวๆ ก็น่ำจะเป็ นรองจ้ำวจูเค่อชิงของภูเขำลั่วพั่ว หรือไม่ก็ชิงถงของสำนักกระบี่ชิงผิงอยู่แค่เล็กน้อย

ผู้ฝึ กตนบนท ำเนียบของส ำนักอักษรจงสองคนล้วนเป็ นผีวิญญำณวีรบุรุษ มีล ำดับรุ่นห่ำงจำกหยำงเชียนกู่ที่เป็ นบรรพจำรย์บุกเบิกภูเขำเจ็ดแปดรุ่น

ทุกวันนี้โฮ่วซำนมีควันธูปกระจัดกระจำยร่วงโรยจริงๆ หำไม่แล้วเรื่องอย่ำงกำรเข้ำร่วมงำนพิธีของสำนัก พื้นที่ประกอบพิธีกรรมแห่งหนึ่งมีหรือจะให้ผู้ฝึกตนห้ำขอบเขตกลำงสองคนที่ไม่ใช่แม้แต่เซียนดินมำร่วมแสดงควำมยินดี?

แต่หยำงเชียนกู่ที่เป็ นบรรพจำรย์ขอบเขตบินทะยำน ทุกวันนี้ได้ออกมำจำกสวนกงเต๋อแล้ว โฮ่วซำนในวันนี้ไม่เหมือนวันวำน ได้กลำยมำเป็ นผู้น ำบนภูเขำของฝูเหยำทวีปแล้ว

ภำยใต้กำรให้กำลังใจของคนรัก ในที่สุดผู้ฝึ กตนหญิงก็ปลุกควำมกล้ำเดินมำหำเฉินผิงอัน ขณะที่นำงกำลังลังเลว่ำควรจะสนทนำกับอีกฝ่ ำยอย่ำงไร เฉินผิงอันกลับลุกขึ้นยืนแล้ว เอำกระบอกยำสูบไปไว้ด้ำนหลัง

ผู้ฝึกตนหญิงผ่อนลมหำยใจโล่งอก บอกชื่อสำนักและฉำยำกำรฝึกตนของตัวเองไปก่อน ก่อนจะถำมเสียงเบำว่ำ “เจ้ำขุนเขำเฉินรู้จักเฉำสือหรือไม่?”

หลิ่วชื่อเฉิงอำรมณ์ดีอย่ำงยิ่ง คำถำมนี้นี่นะ สองสุดยอดของผู้ฝึกยุทธรุ่นเยำว์แห่งไพศำล เฉำชุดขำว เฉินชุดเขียว ใครจะไม่รู้จักใครกันเล่ำ?

คำพูดที่ตรงเข้ำประเด็นนี้เป็ นแค่คำโอภำปรำศรัย ไม่ใช่กำรท้ำทำยต่อหน้ำจริงๆ หรือ?

คงเพรำะตื่นเต้นเกินไป พอคำพูดนี้หลุดออกจำกปำก ผู้ฝึกตนหญิงก็รู้สึกว่ำไม่เข้ำท่ำเหมือนกัน นำงหน้ำแดงน้อยๆ ค ำพูดประโยคที่สองที่คิดร่ำงอยู่นำนก็ถูกทำให้ตกใจจนเผ่นหนีไปแล้ว