กระบี่จงมา Sword of Coming กระบี่จงมา! นิยาย บท 1178

น่าหลันอวี๋เตี้ยชอบเดินทางไปพร้อมกับเรือข้ามฟาก มีห้องอยู่ติดกับจางเจียเจิน นักบัญชีน้อย จึงกลายเป็นนักบัญชีน้อยน้อยคนหนึ่ง เรื่องของการหลอมกระบี่มีหรือจะถูกถ่วงรั้งเอาไว้?

อาจารย์ของตนให้เงินฝนธัญพืชมาหลายถุง ตำราลับก็มอบให้กองใหญ่ สมบัติอาคมก็ยิ่งมีอยู่หลายชิ้นแล้ว ยังมีสถานที่ฝึกบำเพ็ญตนขนาดจิ๋วอีกแห่งหนึ่งที่ทำให้นางสามารถหลอมลมปราณได้รวดเร็วยิ่งขึ้น

ซุนชุนหวังปิดด่านฝึกตนอีกแล้ว แม้กระทั่งในฝันนางก็ยังอยากจะเป็นขอบเขตหยกดิบ ไม่ใช่ว่าจะเปรียบเทียบอะไรกับไฉอู๋สหายรัก เพียงแค่เพราะหนิงเหยาเคยรับปากนางว่าขอแค่เลื่อนเป็นห้าขอบเขตบนก็จะกลายเป็นลูกศิษย์ที่ได้รับการบันทึกชื่อของหนิงเหยาได้!

ส่วนป๋ายเสวียนที่เวลานี้นั่งดื่มชาโกว่ฉี่อยู่ข้างโต๊ะ ก็ไม่อาจพูดได้ว่าเขาสามวันตกปลาสองวันตากแห เรื่องของการหลอมกระบี่ก็ถือว่าขยันหมั่นเพียรอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ว่าสิ่งของกลัวการเปรียบเทียบกันมากที่สุด

มีซุนชุนหวังอยู่ที่หอบูชากระบี่ ช่วงนี้ยังมีไฉอู๋ที่ฝ่าทะลุขอบเขตติดต่อกันเปรี้ยงปร้างเหมือนจุดประทัด ถึงได้ทำให้เขาดูเหมือนเศษสวะมากเป็นพิเศษ

ก่อนหน้านี้ได้ยินห่านขาวใหญ่บอกว่าที่ยอดเขาจี๋หลิงมีผู้ฝึกยุทธแซ่เจียงคนหนึ่งมาเยือน หมัดเท้าร้ายกาจอย่างยิ่ง แค่มองก็รู้แล้วว่าเป็นยอดฝีมือ ป๋ายเสวียนได้ยินก็ฮึกเหิมทันใด ไปสืบข่าวที่นั่นตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะถึงอย่างไรเขาก็ทำอะไรรอบคอบ จึงไม่ได้พูดถึงตำราวีรบุรุษเล่มนั้นง่ายๆ

รอกระทั่งรู้สึกว่าถึงเวลาอันเหมาะสมแล้ว ป๋ายเสวียนจึงสอบถามไปว่ามีความคิดอยากจะร่วมสร้างวีรกรรมยิ่งใหญ่ ร่วมมือกันสั่งสอนเผยเฉียนสักรอบไหม ผลคือถูกชายร่างกายกำยำมองด้วยสายตามองคนโง่ ยื่นมือมากดหัวเจ้าลูกกระต่ายน้อย หันหน้าเข้าไปทางประตูใหญ่ แล้วเตะจนเขาลอยออกมาจากห้อง

ต่อให้การกรีธาทัพไม่ราบรืน แต่ป๋ายเสวียนก็ไม่ท้อถอย ระหว่างที่ทะยานลมก็บีบนวดกันกลับมาที่หอบูชากระบี่

เซียโก่ว ไฉอู๋ ป๋ายเสวียน ผู้ฝึกกระบี่เด็กสาวคนหนึ่งชื่อว่าอู๋เฉิน เวลานี้นั่งล้อมโต๊ะกัน

แผ่นหยกนี้เป็นสหายปี้เซียวที่มอบให้ เนื้อหาที่บันทึกอยู่ในแผ่นหยกก็คือเนื้อหาการถ่ายทอดมรรคาครั้งสุดท้ายของเกากูแห่งภูเขาตี้เฝ่ยที่ตำหนักหัวหยาง มีการอธิบายสามเรื่อง

อธิบายเรื่องความต่างระหว่างจิตและวิญญาณของมนุษย์ธรรมดา

อธิบายว่าควรจะสร้างช่องโพรงลมปราณสามร้อยหกสิบห้าแห่งขึ้นมาเป็นสะพานอมตะได้อย่างไร

อธิบายถึงเรื่องเวทกระบี่

เซียโก่วคลายตราผนึกบนแผ่นหยกออก มอบให้กับไฉอู๋ลูกศิษย์ผู้สืบทอดของตนเอง ผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตหยกดิบคนหนึ่งที่อายุยังไม่ถึงสิบขวบ

แม่นางน้อยนั่งอยู่ข้างโต๊ะ มือหนึ่งถือถ้วย มือหนึ่งถือแผ่นหยก ท่าทางตอนดื่มด่ำรสมีชาติกริ่มๆ เล็กน้อยสมกับเป็นผีเหล้าน้อย

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป เซียโก่วก็ยิ้มตาหยีถามว่า

“ไฉอู๋อา ‘สามอธิบาย’ ที่อยู่บนนั้น เจ้าฟังเข้าใจหรือไม่?”

แม่นางน้อยส่งเสียงเรอเพราะฤทธิ์สุรา ก่อนจะรินให้ตัวเองอีกถ้วย พยักหน้าเอ่ยว่า

“ฟังเข้าใจสิ อธิบายได้ตื้นเขินเข้าใจง่ายกว่าการถ่ายทอดมรรคาของเจ้าขุนเขาพวกเราเสียอีก”

เซียโก่วพยักหน้า

“คุณสมบัติของเจ้าธรรมดา อีกทั้งอายุยังน้อย ไม่เข้าใจคำบรรยายบนมหามรรคาที่ลี้ลับลุ่มลึกของเจ้าขุนเขาพวกเราก็ถือเป็นเรื่องปกติ”

ไฉอู๋ทำท่าจะพูดไม่พูด แต่ก็รู้สึกว่านางควรต้องปฏิบัติต่ออาจารย์ด้วยความจริงใจ จึงถามอย่างสงสัยว่า

“เจ้าขุนเขาบอกว่า คุณสมบัติของข้าดีเกินไป เขาสอนไม่ได้”

เซียโก่วปรายตามอง “แล้วเจ้าก็เชื่อหรือ?”

ไฉอู๋ขมวดคิ้ว “หลอกข้าหรือ?”

เซียโก่วหลุดหัวเราะพรืด

“เจ้าคุณสมบัติดีเกินไป? เมื่อก่อนอาจารย์ก็เคยเห็นคนที่มีคุณสมบัติอย่างเจ้ามามากมายก่ายกอง เยอะแยะดารดาษไปหมด ถามกระบี่กับพวกเขา ในคนสิบคนที่โดนฟาด อย่างน้อยก็มีครึ่งหนึ่งที่มีคุณสมบัติอย่างเจ้า ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนั้นก็น่าจะดีกว่าเจ้าหน่อย”

“อีกอย่างนะ คุณสมบัติของเจ้าขุนเขาไม่ดีหรือ? ตอนนี้เจ้าก็ลองออกไปตะโกนนอกประตูดูสิว่าจะโดนซ้อมหรือไม่ จะมีผู้ฝึกตนด่าเจ้าหรือไม่?”

“ไฉอู๋ เจ้าน่ะนะ รับข้าเป็นอาจารย์แล้ว หางคงชี้ขึ้นฟ้าเลยสินะ”

ฟังมาถึงตรงนี้ไฉอู๋กึ่งเชื่อกึ่งกังขา เงยหน้ากระดกเหล้าดื่มอีกใหญ่ แล้วพลันลุกขึ้นยืน

“อาจารย์ ข้าจะไปฝึกตนในห้องแล้ว”

เซียโก่วโบกมือ

“อย่าหยิ่งยโส อย่าใจร้อนวู่วาม พยายามให้มาก สามารถไปที่ภูเขาเที่ยวอวี่ได้ แต่อย่าไปบ่อย”

เจ้าคือลูกศิษย์ผู้สืบทอดของข้า เซียโก่วเชียวนะ ไปภูเขาเที่ยวอวี่เพื่อฟังคำบรรยายการถ่ายทอดมรรคาของเฒ่าหูหนวกที่เป็นผู้ถวายงานธรรมดาน่ะหรือ? ไม่กลัวว่าจะถูกเขาหลอกเข้ารกเข้าพงหรืออย่างไร

แต่บางครั้งไฉอู๋ก็ยังไปนั่งอยู่ที่นั่น หลักๆ แล้วก็เพื่อฟังคำบรรยายของนักพรตทั้งหลายที่มาจากภูเขาเถาฝู เห็นว่านางตัวเล็ก พอถามอายุแล้วรู้ว่ายังไม่ถึงสิบปีก็มีพี่สาวหลายคนที่มาลูบหัวบีบแก้ม ไฉอู๋ไม่ชอบแต่ก็ไม่รำคาญ

คนที่ชอบเอ่ยสัพยอกก็จะถามไฉอู๋ว่าขอบเขตถ้ำสถิตหรือยัง? คนที่จริงจังหน่อยก็จะถามว่าขอบเขตสองหรือขอบเขตสามแล้ว? ทุกวันนี้มีฉายาด้านการฝึกตนแล้วหรือยัง?

แต่กลับไม่มีใครกล้าถามง่ายๆ ว่าอาจารย์ของนางเป็นใคร

ในบรรดาตัวอ่อนผู้ฝึกตนของยอดเขาฮวาอิ่งมีเด็กสาวคนหนึ่งชื่อว่าอู๋เฉิน นิสัยน่ารักซุกซน แต่ชอบทำตัวแก่นแก้ว จึงถูกเพื่อนเรียกว่าเสี่ยวถู่ นางกับไฉอู๋ค่อนข้างจะสนิทสนมกันมักจะนั่งฟังคำสอนด้วยกันบ่อยๆ

บวกกับที่เฒ่าหูหนวกเห็นว่านางเป็นผู้ฝึกกระบี่จึงบอกให้อู๋เฉินไปเดินเล่นที่หอบูชากระบี่ได้ แต่กลับไม่ได้พูดมาตรงๆ ว่าให้นางไป “ตามหาโชควาสนา” หากเป็นเด็กสาวทั่วไป ก็คงคิดว่าเป็นคำพูดตามมารยาทที่ไม่อาจคิดเป็นจริงเป็นจังได้

แต่ทุกครั้งที่มีเวลาว่างอู๋เฉินกลับมานั่งเล่นที่นี่จริงๆ แม้จะซื่อแต่ก็ไม่ได้ขาดไหวพริบ หาไม่แล้วก็คงไม่ได้ไปอยู่ที่ภูเขาเที่ยวอวี่

สิ่งที่นางได้เห็นได้ยินมาจากที่นี่ นางไม่เคยเอาไปแพร่งพรายต่อข้างนอก ยกตัวอย่างเช่น นางรู้ว่าไฉอู๋ถึงกับเป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดของ “ป๋ายจิ่ง” หัวหน้าครูสอน กลับมาถึงภูเขาเที่ยวอวี่นางก็รักษาความลับปิดปากแน่นสนิท

แต่อยู่ที่หอบูชากระบี่ ความเข้าใจจากการฝึกตนที่บางครั้งตระหนักรู้ได้จากการฟังคำบรรยาย จากการสอบถาม นางกลับไม่เคยเก็บไว้เป็นความลับ แต่พูดคุยให้เหล่าสหายฟังไปด้วยกัน

ความน่าหงุดหงิดเพียงหนึ่งเดียวก็คืออาจารย์ใหญ่ป๋ายจิ่งมักจะชอบถามนางต่อหน้า ว่าเจิงต้าเฟิงเป็นอย่างไร รูปโฉมหล่อเหลา องอาจหรือไม่

ในที่สุดป๋ายเสวียนก็อดทนไม่ไหว ขมวดคิ้วถามข้อสงสัยในใจออกมา

“ฟัง? ไม่ใช่ว่าอ่านหรอกหรือ? ฟังกะผายลมอะไร?”

ไฉอู๋หยุดเดิน แล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอย่างไร ตัวอักษรบนแผ่นหยก มองร้อยรอบก็ไม่เบื่อ แล้วก็เพราะนางอ่านหลายครั้งแล้ว จึงเกิดการขานรับที่น่าประหลาดบางอย่าง ทำให้ข้างหูหรือไม่ก็ในใจ คล้ายจะมีคนมาพูดให้ฟัง ไฉอู๋เองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่คิดว่าเป็นความหมายที่ชัดเจนในตัวเองจากการอ่านตำราเป็นร้อยรอบ

เซียโก่วแทะเมล็ดแตง หัวเราะร่วนเอ่ยว่า

“ป๋ายเสวียนอา เจ้าต้องไปฟังการสอนของกานธรรมดาบ่อยๆ นะ การถ่ายทอดมรรคาของเขา เจ้าฟังเข้าใจแน่”

ป๋ายเสวียนเอ่ยอย่างมีโทสะ “ป๋ายจิ่ง เจ้าเลิกพูดจาเหน็บแนมในเรื่องไม่เป็นเรื่องกับข้าเสียที พวกเราสองคนต่างก็แซ่ป๋าย ทำไมถึงเข้าข้างคนนอกนักเล่า”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน