ฉีเฟยอวิ๋นเปิดขวดเล็ก ๆ และกินยาลงไปสองเม็ดก่อน
จักรพรรดิวี้ตี้กลับไปนั่งลงที่เก้าอี้
ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าจักรพรรดิวี้ตี้กำลังรออยู่ ถ้าหนานกงเย่ไม่เป็นอะไรและนางก็ยังไม่ตาย เขาจึงจะกิน
สวีกงกงเฝ้ามองหนานกงเย่กินลงไป และรอนานกว่าครึ่งชั่วชาม ก่อนที่จะออกจากห้องโถงด้านข้างแล้วกลับไป
ในเวลานี้ฉีเฟยอวิ๋นยังคงสบายดี จักรพรรดิอวี้ตี้หยิบขวดยาในมือของฉีเฟยอวิ๋น และกินลงไปสองเม็ด
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พระชายาเย่จะมาที่พระที่นั่งบำรุงฤทัยวันละหนึ่งครั้ง เพื่อคลายความกลัดกลุ้มให้ข้า อ๋องเย่สุขภาพไม่ค่อยดี ถ้าพระชายาเย่อยากจะไปดูแลก็สามารถไปที่นั่นได้วันละครั้ง โดยให้เวลาหนึ่งก้านธูป!”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ!”
จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็ออกจากพระที่นั่งบำรุงฤทัยในทันที และไม่ได้ไปที่ห้องโถงด้านข้าง
ทังเหอเห็นฉีเฟยอวิ๋นจากระยะไกล และรีบเดินมาที่ลานหน้าพระที่นั่งบำรุงฤทัยอย่างรวดเร็ว เมื่อตามฉีเฟยอวิ๋นมาทันแล้ว เขาก็ถามนางเรื่องยาที่สวีกงกงนำมาให้
เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเดินไปถึงที่ประตูวัง นางก็ถูกทังเหอขวางไว้:“พระชายาช้าก่อนพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉีเฟยอวิ๋นมองไป:“ข้ามีเรื่องอะไรที่ต้องกลับไป ไม่ต้องมาขวางข้า!”
ฉีเฟยอวิ๋นขึ้นไปบนรถม้า และบอกให้อาหม่านเคลื่อนรถม้าออกไป
ทังเหอไม่มีโอกาสได้พูด และทำได้เพียงเฝ้ามองฉีเฟยอวิ๋นจากไป
ห้องโถงด้านข้าง
“ไปกันแล้วหรือ?”
ในเวลานี้หนานกงเย่มองไปที่ทังเหอด้วยความรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ทังเหอก็รู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน:“พ่ะย่ะค่ะ ไปอย่างสงบเงียบมาก”
ด้วยนิสัยของนางแล้ว นางจะไม่พูดอะไรเลยหรือ?ช่างแปลกจริง ๆ แต่ถ้าพูดก็คงจะไม่สงบเงียบและประหลาดใจจนถึงตอนนี้
ร่างกายของหนานกงเย่ไม่ได้ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะใช้ยาขนานวิเศษของฉีเฟยอวิ๋น แต่ร่างกายของเขาก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นมากนัก
“ไปแล้วก็ดี ข้าเห็นแล้วก็หงุดหงิดใจ”
หนานกงเย่ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มและไม่นอนก็หลับไป
ทังเหอถอยออกไป และยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยความกลัดกลุ้ม
ฝ่าบาทส่งยามาและบอกว่าเป็นยาบำรุง แต่ในเวลานี้ท่านอ๋องเย่ป่วยหนัก ไม่ว่ายาใด ๆ ก็ไม่ดี
ไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงคิดอย่างไร?
ฉีเฟยอวิ๋นกลับไปพักผ่อนที่บ้านสักพัก และงีบหลับตอนกลางวัน ในช่วงตอนเย็นนางวางแผนที่จะลุกขึ้นและไปน้อมทักทายแม่ทัพฉี เพื่อดูว่าพ่อของนางกำลังทำอะไรอยู่ มีเงาของคนคนหนึ่งเดินเข้ามาจากประตูจากด้านนอก แล้วพุ่งมาตรงหน้านาง ฉีเฟยอวิ๋นหลบไม่ทัน นางกำลังจะถูกแทง
มีเสียงตะโกนที่หน้าประตูด้วยความโกรธที่ประตู:“ให้ตายเถอะ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
ร่างของแม่ทัพฉีปรากฏอยู่ที่ประตู เขาคว้าแขนของฉีเฟยอวิ๋นไว้ และเอามืออีกข้างเหวี่ยงพวกอันธพาลออกจากประตูไป ฉีเฟยอวิ๋นยืนนิ่งและได้รับการคุ้มกันจากคนสี่ห้าคน และมีการต่อสู้กันข้างใน
ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้กังวลเกี่ยวกับแม่ทัพฉี ในเมื่อสามารถพานางออกมาได้ เขาต้องมีฝีมือที่จะต่อสู้กับคนคนนั้นได้อย่างง่ายดาย ซึ่งบ่งบอกได้ว่าไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน
คนในจวนมากันไม่น้อย พ่อบ้านสั่งให้คนคุ้มกันฉีเฟยอวิ๋น และไม่นานคนคนนั้นก็ถูกโยนออกไป แม่ทัพฉีเดินตามออกไปและตีจนล้มลง คนคนนั้นเบิกตากว้างและร่างของเขาก็หงายหลังล้มลงที่พื้นและไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ
“ฮึ กล้าที่จะลอบสังหารบุตรสาวของข้า ไปตายซะ!” แม่ทัพฉีพูดโดยไม่หันหลังว่า:“ทหาร เอามันไปเก็บ แล้วรอให้ข้าไปหาขอคำวินิจฉัยจากฝ่าบาทก่อน”
ฉีเฟยอวิ๋นไม่สนใจเรื่องนี้ เพียงแต่ใครที่เป็นคนลอบสังหารนาง
ไอ้สวะ!
“ท่านพ่อ ลำบากท่านแล้ว ดีที่ได้ท่านช่วยไว้ มิเช่นนั้นลูกคงจะตายด้วยน้ำมือของผู้ที่ลอบสังหาร” ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปตรงหน้าแม่ทัพฉี
เมื่อพ่อลูกเดินไปที่มุมอื่น แม่ทัพฉีจึงจับมือฉีเฟยอวิ๋นด้วยสีหน้ากังวล และเดินไปที่ห้องฝึกซ้อมของตัวเอง
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: องค์ชายวายร้ายอยากเป็นพ่อ