พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

ตอนที่67 เฉลิมฉลองวันครบรอบ1

ตอนที่67 เฉลิมฉลองวันครบรอบ1

“ลี่เยี่ย พวกเราก็เป็นพี่น้องกัน มีอะไรก็คอยช่วยเหลือกันและกันมาตลอด” ถังสิงยิ้ม “ฉันช่วยนาย นายจะไม่ช่วยหน่อยเหรอ”

“โอเคๆ” แต่ตอนนี้ฉันลี่เยี่ยก็ทั้งเชื่อทั้งสงสัยไปด้วย “นายก็อย่าก่อกวนละกัน”

“ทำไมฉันต้องทำแบบนี้นั้น ฉันเป็นคนพูดเองนิ ว่าให้เราช่วยกัน”

ตอนเย็นฉินลี่เยี่ยไปรับเฉียวอวี่ถังที่บริษัท เขาไปเปลี่ยนเอารถพังๆ นี้ออกมาจากไหนก็ไม่รู้ แต่มันก็ช่างเหมาะสมกันสถานะของเขาตอนนี้ซะเหลือเกิน ดูๆ ไปแล้วรถนี้ก็แข็งกว่าบ้านหลังเล็กๆ ของเขานิดหนึ่ง

“ถงถง ผมอยู่นี่!”

เฉียวอวี่ถงออกมาพร้อมกันกับเพื่อนที่ทำงาน แถมยังถือดอกไม้ที่ตู้โป๋เหวินให้ออกมาด้วย

ทุกคนเห็นฉินลี่เยี่ยส่งยิ้มมาให้ แต่สิ่งที่จอดอยู่ข้างๆ เขาคือรถจริงๆ เหรอ...

“งั้นฉันไปก่อนนะ”

ฉินลี่เยี่ยไปรับดอกไม้มาจากเฉียวอวี่ถงอย่างว่องไว เพราะดอกกุหลาบของตัวเองที่เตรียมมาให้เฉียวอวี่ถงอยู่บนรถแล้ว

“ให้คุณ”

“ไม่เป็นไร ให้ดอกไม้ฉันทำไม”

“ก็พวกเรารู้จักกันครบร้อยวันแล้วไง”

“ห่ะ?” นี่คือวันครบรอบงั้นเหรอ “คุณยังปกติดีใช่ไหม?”

“ไหนๆ วันนี้ก็เป็นวันครบรอบ พวกเราไปฉลองกันสักหน่อยดีกว่า” ฉินลี่เยี่ยยิ้มเบาๆ “เดี๋ยวผมเลี้ยง”

“ถึงละ” ฉินเยี่ยหยุดที่ประตูบานใหญ่ เมื่อมองขึ้นไปก็จะเห็นร้านอาหารสุดหรูตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

“คุณคงไม่คิดว่าจะขับรถคันนี้เข้าไปในนั้นใช่ไหม” เฉียวอวี่ถงอยากจะให้ฟ้าผ่าตายลงตรงนี้เสียจริงๆ

“มีอะไร ไม่ได้เหรอ? ผมได้ยินมาว่าร้านอาหารนี้ไม่เลวเลยนะ”

เฉียวอวี่ถงมองไปข้างหน้า “พวกคุณนี่รวยจริงๆ”

ดูเหมือนว่าฉินลี่เยี่ยจะไม่ได้ฟังความหมายที่เธอต้องการจะสื่อออกมา “ไม่มีอะไรหรอก คุณไม่ต้องคิดว่าเพื่อนร่วมงานของคุณจะรู้ตัวตนจริงๆ ของผมหรอกนะ ผมจะแสดงละครเป็นเพื่อนคุณไปเรื่อยๆ”

“...”

ถังสิงพยายามเกลี่ยกล่อมให้เถียนซิน ไปข้างนอกกับเขา และไม่ต้องพูดเลยว่าเขาจะถูกถังจิงทำลายร่างกายไปมากแค่ไหน และเถียนซินเองก็เคยคุยเงื่อนไขนี้กับเขาไปตั้งนานแล้ว อันนี้ก็ไม่อนุญาต อันนั้นก็ไม่อนุญาต เขาไม่สิทธิ์ออกเสียงอะไรเลย

“คุณอย่ามาโกหกฉันซะให้ยากเลย ยังไงซะฉันก็จะไปหาคุณปู่ที่อเมริกา”

“ไม่มีทาง คุณวางใจไปได้เลย” แค่คิดที่อยากจะยืมความกล้าหาญของเขาสักร้อยหนึ่ง แต่เขาก็ไม่กล้า “พวกเราก็แค่ไปกินข้าวเท่านั้นเอง ลี่เยี่ยก็อยู่ ถึงคุณจะไม่เชื่อผมแต่คุณก็ควรที่จะเชื่อเขานะ”

เขาไม่เข้าใจเอามากๆ ทำไมความน่าเชื่อถือของฉินลี่เยี่ยถึงมีมากกว่าเขา

ตอนอยู่ที่นั้นถังจิงก็เป็นแบบนี้ พออยู่ที่นี่เถียนซินก็เป็นด้วยเหมือนกัน

“ฉันเชื่อพี่ลี่เยี่ยแน่ๆ แต่ฉันไม่เชื่อคุณ สำหรับฉันคุณมันไม่มีอะไรให้น่าเชื่อถือเลยสักนิด”

“โอเคๆ รู้แล้ว”

จู่ๆ ถังสิงก็รู้สึกหึงขึ้นมาแปลกๆ

ลินลี่เยี่ยต้องป้องกันเฉียวอวี่ถงไว้ก่อน “รอสักครู่ ถังสิงก็คงมา”

“หือ...” เฉียวอวี่ถงดื่มน้ำ และเอ่ยตอบกลับมา “พวกเราไม่ได้มาฉลองวันครบรอบอย่างที่คุณบอกไว้งั้นเหรอ คุณกำลังคิดที่จะอะไรไม่ดีอีกแล้วใช่ไหม”

ฉินลี่เยี่ยไม่พูดอะไร ใช้ความเงียบแทนคำตอบของเขา

จะว่าไปแล้วก็ช่างเป็นอะไรที่ประจวบเหมาะกันจริงๆ ถังสิงพาเถียนซินมาปลดล็อคสถานการณ์อันน่าอึดอัดของเขาพอดี

“พี่ลี่เยี่ย” เถียนซิน “พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งนาน พี่คิดถึงฉันไหมคะ”

ฉินลี่เยี่ยกำลังงุนงง

เฉียวอวี่ถงก็งงเช่นกัน

ส่วนถังสิงยิ่งตกใจไปกันใหญ่

บรรยากาศอบอวลไปด้วยรสชาติที่ไม่ค่อยดี

“เถียนซินปล่อมมือก่อนเร็ว ผมต้องแนะนำคุณให้รู้จักกับพี่สะใภ้ของคุณก่อน” ตอนนี้สมองของเขามันอยากจะบินออกไปจากตัวเขาแล้ว

ถังสิงพูดให้เธอคล้อยตาม “อย่าเอะอะไปล่ะ พี่สะใภ้ยังอยู่นี่ เดี๋ยวเธอจะเข้าใจผิด ลี่เยี่ยคงไม่ปล่อยคุณไว้แน่”

เฉียวอวี่ถังจ้องมองฉินลี่เยี่ย และถังสิง

ภายในแววตาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ

“ถงถง นี่คือเถียนซิน เป็นเพื่อนของถังสิงที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก และเป็นว่าที่ภรรยาของเขาด้วย”

ฉินลี่เยี่ยไม่ได้พูดอะไรต่อ เฉียวอวี่ถงเองก็ไม่ได้ถามอะไรกลับไป เถียนซินจึงเลยเริ่มที่จะคัดค้าน “ฉันไม่ใช่ว่าที่ภรรยาของเขาซะหน่อย พี่ลี่เยี่ย พี่อย่าพูดอะไรพล่อยๆ นะ ฉันยังเด็ก จะมาเป็นว่าที่ภรรยงภรรยาได้ที่ไหนกัน”

รู้ได้เลยว่าถังสิงยังไม่ได้จัดการแม่หนูน้อยคนนี้ให้อยู่หมัด เพราะทุกครั้งที่ถึงช่วงเวลาสำคัญมักจะถูกคนอื่นๆ ทำลายลงเสมอ

พวกเขาเป็นพี่น้องที่มองกันออกอย่างทะลุปรุโปร่ง จนชิน

“พี่สะใภ้ ถ้าคุณมีผู้ชายดีๆ สักคนก็แนะนำให้ฉันรู้จักได้นะคะ ฉันชอบคนที่อายุน้อยๆ” เถียนซินดึงแขนเฉียวอวี่ถงให้มาเป็นพวกของตน แล้วจ้องมองไปที่แววตาซื่อบื่อนั้น “เหมือนกับลู่หาน ไม่งั้นก็จางอี้ซิงก็ได้ แต่ฉันไม่ชอบคนแก่”

คำพูดสุดท้ายเธอเน้นน้ำเสียงให้ชัดเจน เพราะตั้งใจพูดให้ถังสิงได้ยิน

เถียนซินกับถังสิงอายุห่างกันแปดปี เธออายุยี่สิบ เขาอายุยี่สิบแปด

ก็ถือว่ายังอยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้นะ

เฉียวอวี่ถงไม่ได้แสดงท่าทีอะไร ผู้ชายที่อายุยังน้อยส่วนมากจะพึ่งพาไม่ได้ ความคิดแบบนี้อยู่ในหัวของเธอมาโดยตลอด

“ทุกคน นั่งลงก่อน”

ตอนที่เถียนซินอยู่ในโรงเรียน เธอเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่าย เธออายุน้อยที่สุดในชั้น แต่งตัวก็ธรรมดา ไม่ค่อยพูด และไม่ได้มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไร เป็นคนที่ถังจิงคอยดูแลปกป้องมาโดยตลอด ในความคิดของเพื่อนร่วมห้องเธอก็เป็นแค่คนใสๆ คนหนึ่งไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร

แต่จริงๆ แล้วทุกอย่างกับตรงกันข้ามกับตอนที่อยู่ในมหาวิทยาลัยอย่างสิ้นเชิง

เธอมันก็แค่ปีศาจคนหนึ่ง ที่คอยทรมานถังสิงจนกว่าจะพึงพอใจ แต่ก็ยังเสียดายจนทิ้งไม่ลง

ส่วนเรื่องของฉินลี่เยี่ยกับเฉียวอวี่ถง เถียนซินก็ได้ยินจากถังจิงมาบ้างแล้ว

“พี่สะใภ้คะ ฉัน ถังจิง และเฉียวเข่อซินเรียนอยู่ห้องเดียวกันค่ะ ครั้งที่แล้วเรื่องที่เธอยืมตัวถังจิงไป เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆ ถังสิง คุณรู้ใช่ไหมคะ” เพราะความสัมพันธ์ที่ไม่อาจอธิบายได้ของตัวเองกับถังสิงดูเปิดเผยออกไป ตอนนี้การดำเนินชีวิตให้ราบรื่นในรั่วมหาวิทยาลัยจึงเป็นเรื่องที่ยากมาก

Bình Luận ()

0/255