พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

ตอนที่105 สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ1

ตอนที่105 สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ1

ในที่สุดเสียงโทรศัพท์ของเฉียวอวี่ถงก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกโทรมา

เธอรับโทรศัพท์ด้วยความตื่นเต้น ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนซื้อประกัน........

เธอรู้สึกผิดหวังอย่างมาก

ผิดหวังมากจริงๆ

เก้าโมงเช้าของวันที่สอง เสี่ยวจิ่นถูกลักพาตัวไปจะถึงหนึ่งวันเต็มแล้ว เธอคิดไม่ออกว่ามีเหตุผลอะไรที่โจรลักพาตัวถึงยังไม่ติดต่อเธอกลับมาเสียที

สิบโมงเช้า

โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง เฉียวอวี่ถงก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมา

“ทำดีมาก ที่ไม่แจ้งตำรวจ” ก่อนหน้านี้ที่โจรลักพาตัวไม่ได้ติดต่อเฉียวอวี่ถงมาก็เพื่อจะทดสอบเธอ “เงิน เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม”

“เรียบร้อยแล้ว ลูกชายของฉันอยู่ที่ไหน ฉันต้องการเห็นเขาก่อนถึงจะวางใจ”

“เหอะๆ วางใจได้ เดี๋ยวพวกคุณก็จะได้เจอกันแล้ว”

“ตอนนี้คุณเดินออกจากบ้านมา คนของเรารอคุณอยู่ข้างล่าง” โจรลักพาตัวจัดการทั้งหมดเอาไว้ทุกอย่างแล้ว

เฉียวอวี่ถงรีบถือโทรศัพท์มือถือกับเงินจำนวนสิบล้านออกไป

“คุณเฉียว จะมีรถโฟล์คจอดอยู่ทางทิศเก้านาฬิกาของคุณ”

ขึ้นรถได้สำเร็จ คนขับรถดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย

บนรถยังมีอีกคนหนึ่งนั่งร่วมด้วยกับพวกโจรลักพาตัว

เฉียวอวี่ถงอยู่เงียบๆ ไม่ส่งเสียงอะไร

จนพวกเขาลงจากรถบนถนนในย่านที่คนพลุกพล่านที่สุด

คนขับรถก็ขับรถออกไป

เฉียวอวี่ถงถูกคนนั้นพาไปขึ้นรถอีกคัน

หลอกซับซ้อนหลายครั้งมาก และก็ขับอ้อมอีก เฉียวอวี่ถงไม่ได้ซาบซึ้งใจเลยสักนิดที่ตัวเองจะต้องไปที่ไหน

“คุณเฉียว ถึงแล้ว”

หลังจากลงรถ เป้าหมายที่ต้องเดินเข้าไปคือตึกร้างที่อยู่ในเขตอุตสาหกรรมเก่า

“เดินเข้าไป”

เฉียวอวี่ถงถือกระเป๋าเดินทางไว้ แล้วก้าวเดินเข้าไปข้างใน รอบๆดูเงียบสงบและน่ากลัว

“คุณเฉียว”

โจรลักพาตัวที่นั่งอยู่กลางห้องเรียกเธอ เสียงที่เฉียวอวี่ถงได้ยินนั้นคือคนเดียวกับที่โทรหาเธอนั่นเอง

“ลูกชายของฉันล่ะ”

“อย่ารีบร้อนนักสิ เรามาเช็คของก่อนดีกว่า”

เฉียวอวี่ถงทำตามที่พวกมันพูด เปิดกระเป๋าเดินทางออก

“ดูสิ คงไม่มีปัญหาอะไรนะ”

“ฮ่าๆๆ ทำดีมาก” โจรลักพาตัวหัวเราะอย่างพอใจ

ลูกน้องเดินมายื่นมือไปรับกระเป๋าเดินทางจากเฉียวอวี่ถง “ฉันยังไม่เห็นลูกชายของฉันเลยนะ”

“เดี๋ยวพวกคุณก็จะได้เจอกันแล้ว ไม่ต้องกังวลไป”

คำพูดของโจรลักพาตัวทำให้เฉียวอวี่ถงรู้สึกแปลกใจ ดังนั้นเธอจึงฉุกคิดว่าเธอตกหลุมพรางพวกมันแล้วใช่ไหม

“พวกคุณบอกว่า ให้เงินพวกคุณแล้ว พวกคุณจะปล่อยลูกชายของฉัน”

พวกโจรลักพาตัวหัวเราะออกมาดังๆ “ตอนนี้พวกเราเปลี่ยนใจแล้ว เงินก็จะเก็บไว้ ส่วนคุณเราก็จะเก็บไว้ด้วย ”

เฉียวอวี่ถงก็รู้สึกว่าตัวเองน่าขำมาก ที่รู้ว่าเจรจากับโจรลักพาตัวแล้วผลลัพธ์ออกมาเป็นยังไง

ครั้งนี้เธอสร้างปัญหาใหญ่ให้กับฉินลี่เยี่ยแล้ว

……

บ้านตระกูลฉิน

“เอ๋” คุณแม่ฉินจู่ๆก็ส่งเสียงแปลกใจขึ้นมา “สามี คุณดูนี่สิ”

มีข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านจากโทรศัพท์มือถือของคุณแม่ฉินที่เข้ามาเมื่อวานนี้

“คุณดูสิ เมื่อวานถงถงถอนเงินไปทั้งหมดสิบล้านจากธนาคาร”

“ลูกอาจจะเจอเรื่องอะไรแล้วต้องใช้เงินเยอะขึ้นก็เป็นเรื่องปกติ คุณให้เธอไว้ก็เพื่อให้เธอเอาไว้ใช้ไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องสนใจอะไรมากหรอก” คุณพ่อฉินไม่ได้สนใจอะไร และยังปลอบให้คุณแม่ฉินหายห่วง

คุณแม่ฉินส่ายหน้า “ไม่ใช่ ฉันให้บัตรเธอไปตั้งนานแล้ว แต่เธอไม่เคยใช้เลยสักครั้ง แสดงว่าครั้งนี้ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่นอน ฉันโทรไปถามก่อน”

คุณพ่อฉินก็เริ่มเอ๊ะใจขึ้นมา

“ก็ใช่ ถ้าถงถงใช้เงิน ลี่เยี่ยก็น่าจะต้องเป็นคนรับผิดชอบ และอีกอย่างหนึ่งเงินจำนวนสิบล้านก็ไม่ใช่น้อยๆ”

“โทรศัพท์ปิดเครื่อง……”

“งั้นโทรหาลี่เยี่ย”

“ฮัลโหล ครับ” ฉินลี่เยี่ยที่เพิ่งทำงานเสร็จ กำลังจะโทรกลับหาเฉียวอวี่ถง แต่กลับมีสายโทรเข้ามาของคุณแม่ฉินเสียก่อน “ครับคุณแม่ โทรมามีอะไรครับ”

“แม่จะถามว่าพวกลูกมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า ถงถงถอนเงินออกไปสิบล้าน แม่โทรหาเธอก็ปิดเครื่อง พวกลูกอยู่ด้วยกันใช่ไหม บริษัทลูกเกิดปัญหาอะไรหรือเปล่า” คุณแม่ฉินรู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อย จึงต้องถามสถานการณ์ให้แน่ชัด

“ผมมาทำงานที่ประเทศฝรั่งเศส” เขาเห็นว่าสายโทรเข้าของเฉียวอวี่ถงที่ไม่ได้รับก็คือเมื่อวาน

ในใจรู้สึกกังวลใจและไม่สบายใจมาก

“คุณแม่ครับ ถึงบ้านแล้วเข้าไปดูให้ผมหน่อยครับ วันหยุดสุดสัปดาห์เธอกับเสี่ยวจิ่นน่าจะอยู่บ้าน”

“ได้ เดี๋ยวแม่ไปดูให้ ลูกรีบวางงานแล้วก็รีบกลับมานะ” ที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ งานสำคัญอะไร แต่ครอบครัวก็สำคัญมากเช่นกัน

หาเสี่ยวจิ่นไม่เจอ และก็หาเฉียวอวี่ถงไม่เจอ

คุณแม่ฉินเปิดประตูห้องเพื่อหาคน บนโต๊ะน้ำชายังมีสิ่งของที่เฉียวอวี่ถงถือกลับมาเมื่อวานจากอาคารจัดนิทรรศการนั้นวางอยู่

มีบัตรเข้าชมนิทรรศการภาพประกอบโบโลญญาสองใบ วันที่คือเมื่อวาน

“พวกเราไปถามที่อาคารจัดนิทรรศการกันเถอะ”

คุณพ่อฉินและคุณแม่ฉินตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

โดยที่ไม่ได้ติดต่อกับฉินลี่เยี่ยเลย

คุณแม่ฉินหยิบรูปครอบครัวของพวกเขาทั้งสามคนมาจากบ้านของเฉียวอวี่ถง เพื่อถามหากับพนักงานที่ทำงานในอาคารจัดนิทรรศการ อีกฝ่ายพอเห็นเฉียวอวี่ถงก็นึกออก

“เมื่อวานนี้คุณเฉียวท่านนี้มาที่นี่จริงค่ะ แต่ลูกของเธอไปเข้าห้องน้ำ หลังจากนั้นเธอก็หาลูกของเธอไม่เจอค่ะ

หน่วยรักษาความปลอดภัยของเราก็ช่วยเธอตามหาอยู่นาน จากนั้นเธอก็บอกว่าลูกของเธอคงจะถูกลักพาตัวไปแล้ว พวกเราจึงถามเธอต่อ แต่เธอก็ไม่ตอบอะไร และก็ไม่แน่ใจด้วย เลยไม่ได้แจ้งตำรวจค่ะ”

เรื่องความช่วยเหลือนี้ก็เป็นเรื่องความประทับใจที่ลึกซึ้งมาก

“อะไรนะ เด็กหายไปเหรอคะ”

คุณพ่อฉินและคุณแม่ฉินก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทันที

เฉียวอวี่ถงถอนเงินไปก็น่าจะเอาไปให้พวกโจรลักพาตัว

Bình Luận ()

0/255