ตอนที่107 ลูกสาวของผม1

เฉียวอวี่ถงถึงกับไปต่อไม่เป็น

พวกเด็กๆไม่ควรชื่นชมเรื่องราวความรักระหว่างเจ้าหญิงและเจ้าชาย ทำไมต้องถามถึงช่องว่างระหว่างคนรูปร่างหน้าตาดี มีฐานะกับคนเตี้ย จน หน้าตาขี้เหร่ด้วย

“เสี่ยวจิ่น ลูกพูดแบบนี้ก็ไม่ผิด เราควรจะขยัน แต่เป้าหมายนี้ก็เป็นปัญหาอยู่เล็กน้อย” เฉียวอวี่ถงพูดจาสับสน ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง สถานการณ์ที่ต้องเผชิญหน้ากับเด็กพบว่าไม่สามารถสื่อสารด้วยความฉลาดทางสติปัญญาได้

“มามี้ มามี้บอกว่าอยากจะมีหลานไม่ใช่เหรอครับ ถ้าผมเป็นผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาดี มีฐานะ ถึงจะสามารถหาลูกสะใภ้ที่สวยได้ แล้วถึงจะให้กำเนิดหลานที่สวยได้”

ครั้งนี้เฉียวอวี่ถงไม่โต้แย้งอะไร เพียงแค่ยิ้มเท่านั้น

ทั้งสองคนถูกขังเอาไว้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ยังสามารถมองโลกในแง่ดีได้

เสี่ยวจิ่นเป็นเด็กที่รู้เรื่องมากจริงๆ ไม่เสียงดังไม่ซน เฉียวอวี่ถงก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมองโลกในแง่ร้าย

……

ในที่สุดฉินลี่เยี่ยก็กลับมาถึงเมืองจิ่นเฉิง

ทุกคนต่างก็มารวมตัวกันที่บ้านตระกูลถัง

ฉินลี่เยี่ยก็ไม่ได้มีคำถามเจาะลึกอะไรที่ว่าทำไมตู้โป๋เหวินถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เพราะมันก็ชัดเจนอยู่ว่ามีเรื่องสำคัญมากกว่าที่ต้องทำ

“สามารถตรวจสอบได้ไหมว่าเป็นฝีมือของใคร”

กู้เจ๋ออวี่หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมา “เดาว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับฉินซู่ซู่”

“โอเค”

“คาดว่าอีกไม่นาน โจรลักพาตัวคงจะโทรมาหาคุณ”

“อืม”

ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงกำหนดขอบเขตได้คร่าวๆเท่านั้น รังของพวกโจรลักพาตัวที่แน่ชัดว่าอยู่ตรงไหน ก็ยังคงต้องสืบหาต่อไป

“พวกมันน่าจะเตรียมการมาเป็นอย่างดี รถที่พาถงถงไประหว่างทางก็เปลี่ยนไปห้าคัน อีกอย่างทางที่พวกมันไปก็ไม่ได้เป็นจุดหมายปลายทางสุดท้ายด้วย”

“อืม” ฉินลี่เยี่ยต้องการที่จะเข้าใจถึงสถานการณ์ เขาเลยจำเป็นต้องใจเย็น ตอนนี้เขาต้องหยุดพวกมัน “รอโทรศัพท์จากอีกฝ่ายหนึ่งก่อน”

ตอนที่มีสายโทรเข้ามาก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว

“ประธานฉิน”

“พูดมา”

“ฮ่าๆๆ ผมจะบอกว่าตอนนี้ภรรยาและลูกชายของคุณอยู่กับผมที่นี่ พวกเขายังสบายดี คุณไม่ต้องเป็นห่วง” ตัวของโจรที่ลักพาตัวไป ตอนนี้ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นใคร แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ฉินลี่เยี่ยคิดว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่ายๆ

ฉินลี่เยี่ยถามเสียงนิ่ง “คุณคิดจะทำอะไร”

“หยิบเงินมาใช้นิดหน่อย และก็อยากพูดคุยกับประธานฉินด้วย”

“เท่าไหร่”

คนนั้นพูดด้วยเสียงที่ดูไม่จริงจังมากนัก ดูเหมือนว่าจะทำแบบนี้มานาน “เรื่องนี้ผมจะไม่พูดแล้วกัน ต้องดูว่าประธานฉินคิดว่าภรรยาและลูกชายของตัวเองมีค่าเท่าไหร่มากกว่า”

คำพูดดังกล่าวทำให้ฉินลี่เยี่ยรู้สึกกังวลใจมากขึ้น

การลักพาตัวถ้าต้องการแค่เงินก็เป็นวิธีที่ดีที่สุด ให้เงินพวกมันไปเรื่องก็จบ แต่มันก็ไม่ได้บอกจำนวนเงินที่แน่ชัด นั่นก็หมายความว่าสิ่งที่พวกมันต้องการมากที่สุดคงไม่ใช่คน.....

“มันพูดว่ายังไงบ้าง”

“ตรวจสอบดูว่าฉินซู่ซู่ติดต่อกับใครบ้าง ผมรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่ายๆ ไม่เหมือนโจรลักพาตัวธรรมดาทั่วไป รู้สึกว่าพวกมันน่าจะมีคนที่มีอำนาจอยู่เบื้องหลัง” ฉินลี่เยี่ยอธิบาย

ก่อนหน้านี้กู้เจ๋ออวี่ได้ทำการตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว

“คุณคิดดูนะ มันก็ไม่แปลกเกินไปหน่อยเหรอ ที่พวกมันทั้งหมดเป็นโจรธรรมดาทั่วไป ” กู้เจ๋ออวี่อ้าปากค้าง “หรือว่ากำลังของอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งเลยสามารถจงใจลบข้อมูลที่สำคัญบางส่วนออกไปได้”

ทั้งห้องเงียบกันหมด

ไม่รู้ตัวตนของอีกฝ่ายว่าเป็นใคร ไม่เข้าใจจุดประสงค์ของการลักพาตัว เรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนกับหาทางออกไม่เจอ

แต่ทว่าสายที่เพิ่งโทรมาก็ไม่มีข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์ได้เลย

“เบอร์โทรศัพท์ล่ะครับ ตรวจสอบดูว่าพอจะมีเบาะแสอะไรเพิ่มเติมได้ไหมครับ” ตู้โป๋เหวินเริ่มพูดทำลายความอึดอัดขึ้นมา

“อืม จะลองตรวจสอบดู”

ทุกคนนั่งอยู่ด้วยกันด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

“ทุกคนกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ มีเรื่องอะไรเราจะโทรติดต่อไป” ฉินลี่เยี่ยก็ไม่อยากให้พี่น้องกังวลตามไปด้วย ตัวเองไม่นอน คนอื่นก็จะไม่สามารถพักผ่อนได้ “คาดว่าคืนนี้จะยังไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอก”

“ช่างเถอะ ยังไงบ้านผมก็มีห้องว่างเยอะ ทุกคนก็พักผ่อนที่บ้านผมแล้วกัน”

“ใช่ พักผ่อนที่นี่กันเถอะ” สงจื่อจินคล้อยตามด้วยอีกคน

อยู่รวมกันดีที่สุด ความกังวลของตู้โป๋เหวินนั้นมีไม่น้อยไปกว่าฉินลี่เยี่ยเลย

กลางคืนนั้นทุกคนก็ขึ้นไปพักผ่อนกัน เหลือเพียงแค่ตู้โป๋เหวินกับฉินลี่เยี่ยเท่านั้น

“ขอบคุณที่คุณเป็นห่วงถงถง”

“ผมชอบเธอ ผมจะเป็นห่วงเธอก็เป็นเรื่องปกติ คุณไม่ต้องขอบคุณผมหรอก” ตู้โป๋เหวินตอบกลับด้วยความเย็นชา

ฉินลี่เยี่ยพยักหน้า ตอนนี้เขากำลังขาดเหตุผล

เฉียวอวี่ถงเป็นภรรยาของเขา ตอนนี้ถูกลักพาตัวไปก็เป็นเพราะเขาปกป้องได้ไม่ดี

“เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ผมจะต้องตามหาถงถงให้เจออย่างสุดความสามารถ หลังจากนี้จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแน่นอน” ฉินลี่เยี่ยพูดกับตู้โป๋เหวินแบบนี้เพราะเฉียวอวี่ถงให้ตู้โป๋เหวินเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด อีกทั้งตู้โป๋เหวินก็มีความรู้สึกจริงใจต่อเฉียวอวี่ถงมาก

เลยอยากพูดให้ตู้โป๋เหวินรู้ว่าตอนนี้เฉียวอวี่ถงแต่งงานแล้ว พวกเขาไม่สามารถเป็นคู่รักกันได้ แต่สามารถเป็นพี่น้องต่อกันได้

ตอนนี้เขาพูดในฐานะพี่ชายคนหนึ่งให้เฉียวอวี่ถง

“หาถงถงเจอแล้วค่อยว่ากัน”

ต่อหน้าเฉียวอวี่ถง พวกเขาจะไม่สูบบุหรี่เพราะเฉียวอวี่ถงจะไม่พอใจมาก

ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่ หนึ่งคนหนึ่งมวน พ่นควันออกมาด้วยความเศร้าเสียใจ

รุ่งเช้า

ฉินลี่เยี่ยรับสายคุณแม่ฉิน “ครับคุณแม่”

“ตอนนี้เรื่องเป็นอย่างไรบ้าง”

สถานการณ์โดยละเอียดในตอนนี้ฉินลี่เยี่ยก็พูดได้ไม่ชัดเจนนัก เพราะเรื่องนี้เขายังไม่เข้าใจทั้งหมด “คุณแม่ครับ พวกคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะรีบช่วยพวกเขาออกมาโดยเร็วที่สุด”

Bình Luận ()

0/255