พ่อฮะ หนูจับได้หม่ามี๊คนหนึ่ง

บทที่177ทวงคืนความยุติธรรม1

บทที่177 ทวงคืนความยุติธรรม1

Maxไปพบเฉียวอวี่ถงพร้อมฉินลี่เยี่ย

“คุณเฉียว”

“อาจารย์Max”เฉียวอวี่ถงรีบหันมา ปรมาจารย์นักออกแบบต้องให้ความสำคัญ

ฉินลี่เยี่ยแนะนำ “ถงถง ผมกับMaxเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี คุณไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น”เขาตัดสินใจบอกความที่มีสัมพันธ์กันกับเฉียวอวี่ถง มีบทเรียนมาแล้ว จะทำผิดอีกไม่ได้

“พวกคุณเป็นเพื่อนกัน?”เฉียวอวี่ถงสีหน้าไม่ดี สายตาที่มองฉินลี่เยี่ยก็ไม่เหมือนเดิม “พวกคุณเป็นเพื่อนกัน?”เรื่องนี้ต้องรู้ให้แน่ชัด

ฉินลี่เยี่ยพยักหน้า รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ค่อยถูกใจ “ภรรยา คุณอย่าเข้าใจผิด ที่พวกเรารู้จักกันกับการแข่งขันของคุณไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย”ให้คำอธิบายกับเฉียวอวี่ถงไว้ก่อน

เฉียวอวี่ถงยังแคลงใจ “คุณอย่าโกหกฉันนะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า น้องสะใภ้ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเลยนะ”Maxรู้สึกว่าเฉียวอวี่ถงความสามารถไม่เลว ไม่เพียงเท่านั้น ยังบอกว่าอยากเชิญเธอไปงานเปิดตัวเสื้อผ้าของตัวเองด้วยความจริงใจ

เฉียวอวี่ถงไม่ค่อยมั่นใจจริงๆ และบางครั้งฉินลี่เยี่ยช่วยเหลือเธอบางเรื่องเธอยังยอมรับไม่ได้อีกด้วย

ฉินลี่เยี่ยเปลี่ยนเรื่องจากการแข่งขัน “ไม่กลับประเทศมานานกี่ปีแล้วเนี่ย หวินอี้ไม่รู้ใช่ไหมว่าคุณกลับมาแล้ว?”ไม่เช่นนั้นเขาต้องบอกเขาแน่นอน หวินอี้เป็นคนที่เก็บอะไรไว้ในใจไม่ได้

Maxพยักหน้า

ตั้งกี่ปีแล้ว แม้เพื่อนฝูงจะติดต่อกันบ้างแต่โอกาสที่จะได้เจอกันนั้นมีน้อยแล้วน้อยอีก “วันนี้เขาก็มาใช่ไหม? ทำไมไม่เห็นเขามาหาฉัน?”

หวินอี้เห็นเขาแล้วแน่ๆ

“น่าจะแต่งหล่ออยู่มั้ง”

“ใครพูดอยู่น่ะ?”พูดถึงหวินอี้ หวินอี้ก็มาจริงๆ “พอฉันไม่อยู่ พวกนายก็พูดถึงความหล่อของฉันใช่ไหม?”บางครั้งหวินอี้ก็หลุดกรอบ พวกล้อพูดเล่น

ฉินลี่เยี่ยและMaxที่กำลังคุยกันอยู่

หันมาอย่างจนใจ “นายส่องกระจกดูสภาพตัวเองหน่อยได้ไหม?”

“ฉันดูตลอด ฉันรู้สึกว่าตัวเองโคตรหล่อเลย หล่อลากไส้ ตอนนี้ที่เสียดายที่สุดคือขาดแฟนสักคน” หวินอี้อ้อยอิ่ง ไม่เคยคิดจะวางแผนจริงๆจังๆ

“นายพอได้แล้วมั้ง”

“นายไม่มีแฟน แต่ก็ใช้ชีวิตมาความสุขดีหนิ!”

เพื่อนสนิทสามคนที่ไม่ได้เจอกันนานรวมตัวกัน เฉียวอวี่ถงพาอาจิ่นไปหาพวกโม่หวน

คำที่อาจิ่นเรียกซือฉีเปลี่ยนไปแล้วอย่างรวดเร็ว

ซือฉีก็ไม่สามารถจุกจิกจู้จี้กับเด็กได้ ตอนนี้เฉียวอวี่ถงเป็นเพื่อนสนิท ยังมีอะไรต้องพูดอีก……

“สามีเธอล่ะ?”

“คุยกับเพื่อนอยู่น่ะ”

เฉียวอวี่ถงชี้ไปที่ที่นั่งของพวกฉินลี่เยี่ย

“ว้าว สามีเธอรู้จักMaxด้วย?”

“อื้ม ฉันก็เพิ่งจะรู้”

ซือฉีชิมเค้กชาเขียวไปหนึ่งคำ ก็รีบดันไปให้เฉียวอวี่ถงทันที

“อร่อยมาก เธอลองสิ อาหารของโรงแรมใหญ่ ยากที่จะได้กิน”พอคบกันแล้วซือฉีเปลี่ยนไปมาก ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอต้องไม่มีทางพูดคำพูดพวกนี้แน่โดยเฉพาะต่อหน้าเฉียวอวี่ถง

“โอเค”เฉียวอวี่ถงเอาเค้กชิ้นเล็กๆให้อาจิ่นก่อน แล้วตัวเองก็เอามาอีกชิ้น “อาจิ่นถือเค้กไปเองนะ มองทางด้วย”

เดินไปไม่ถึงสองก้าวก็เกิดเรื่องแล้ว

เฉินเหม่ยลี่กำลังทักทายเพื่อนฝูงอย่างสนุกสนาน สุดท้ายเลยชนเข้ากับอาจิ่น เค้กชาเขียวหนึ่งชิ้นหล่นจากกระโปรงของเธอลงมา

“อ๊าย!”เฉินเหม่ยลี่lสีหน้าบูดเบี้ยว โกรธเป็นอย่างมาก “ลูกใครเนี่ย!”

อาจิ่นขอโทษไปแล้วแต่ไม่เข้าหูเฉินเหม่ยลี่เลยสักประโยค……

พวกเฉียวอวี่ถงทั้งสามคนรีบมาที่ที่เกิดเหตุ ที่จริงก็ห่างไปแค่ไม่กี่ก้าว

พอเห็นว่าเป็นเฉินเหม่ยลี่ ทั้งสามคนก็อึ้งกิมกี่

เฉินเหม่ยลี่เห็นพวกเขาก็ยิ่งโมโห ใบหน้าเต็มไปด้วยความต้องการที่จะจัดการ

“พวกเธอตั้งในใช่ไหม? สั่งให้เด็กเดินมาแกล้งฉัน!”เฉินเหม่ยลี่หัวเราะพลางพูด “อ่อนหัดกินไปแล้ว! โม่หวนฉันคิดไม่ถึงจริงๆนะว่าเธอจะใช้วิธีนี้!”

เฉินเหม่ยลี่อารมณ์รุนแรงมาก แค่เสื้อผ้าเปื้อน คนที่ไม่รู้คงคิดว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้น!

เฉียวอวี่ถงตัดสินใจว่าจะถามอาจิ่นให้รู้เรื่องก่อน

“เกิดอะไรขึ้น?”

อาจิ่นบรรยายเรื่องราวทุกขั้นตอน

พูดอย่างยุติธรรมเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของใครคนใดคนหนึ่ง ทั้งสองไม่มองทางเลยเกิดเรื่องขึ้น

พูดในแง่ที่สมเหตุสมผล เฉินเหม่ยลี่ไม่ควรจะโกรธเด็กเลย

“หม่ามี๊ คุณป้าคนนี้ดุจัง”

อาจิ่นเรียกผู้หญิงที่ตัวเองเกลียดทุกคนว่าป้า ซือฉีเองก็เคยถูกเรียกแบบนี้

“คุณเฉินพวกคุณทั้งสองคนต่างไม่ระวังเลยชนกัน จะให้เด็กรับผิดชอบคนเดียวคุณรู้สึกดีเหรอ? ที่นี่เป็นที่สาธารณะ ทะเลาะกันใหญ่โตคงไม่ดีนะ”ภายหลังได้ยินว่าเฉินเหม่ยลี่เป็นมือทองของ‘การออกแบบสวยสง่า’ยโสโอหังมาก

“เหอะ! เด็กตั้งใจจะชนฉัน! เสื้อผ้าฉันสกปรกหมดแล้ว!”

“อาจิ่นไม่ไดตั้งใจ คุณทำให้หนูสิ้นเปลืองเค้กด้วย!”ตัวเองยังไม่ได้กินสักคำเลย! “หม่ามี๊!”

“โอเค อาจิ่นเด็กดีนะ” เฉียวอวี่ถงเผชิญหน้ากับเฉินเหม่ยลี่ต่อไป ลงสนามแล้วแพ้ไม่ได้ แม้จะไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรก็เถอะ?

ชดใช้ค่าเสื้อผ้าไม่ใช่ปัญหา แต่แบบนี้ไม่ใช่การยอมรับว่าตัวเองแพ้หรอกเหรอ?

Bình Luận ()

0/255