ผู้กล้าเหนือกาลเวลา นิยาย บท 1151

บทที่ 1151 สามกำยานสามกรรม

“เจ้าเหนือหัวขั้นสูงสุด!”

สีหน้าสวี่ชิงเหมือนปกติ ไม่แปลกออกไป

สอดคล้องกับท่าทางเดิมของนายน้อย แม้ว่าเขาถูกผู้บำเพ็ญมากมายสบประมาทเพราะตัณหาจัด แต่แทบทุกคนต้องยอมรับเรื่องหนึ่ง

ด้านพลังบำเพ็ญ พลังต่อสู้ คุณสมบัติ เขาไม่ทำให้ฐานะบุตรแห่งจี๋กวงเสื่อมเสีย

พลังบำเพ็ญเขาห่างจากระดับกึ่งเซียนเพียงครึ่งก้าว ส่วนพลังต่อสู้… ยิ่งน่าทึ่ง

หลายปีก่อนมีผลงานประมือกับกึ่งเซียน

มีเพียงความพยายาม ทว่ายังบกพร่อง ปัจจุบันพลังบำเพ็ญถึงขั้นนี้ แต่ชะงักมานานแล้ว

แต่สวี่ชิงรู้อยู่แก่ใจ ในสายตาคนนอกกับความเข้าใจของเขาที่มีต่อนายน้อยคนนี้ถือว่าต่างกันเล็กน้อย

แม้ว่าสำหรับคนนอกนายน้อยคนนี้ท่าทางเกียจคร้านตลอด แต่ความจริงแล้วเคยแอบพยายามรวมถึงทุ่มเทกายใจ กระทั่งเหนือกว่าผู้บำเพ็ญมากมาย

แต่ด้วยเหตุไม่คาดฝันซึ่งไม่มีใครรู้ ทำให้เขาเสียโอกาสบนทางข้างหน้า

ดังนั้นท่าทีภายนอกจึงกลายเป็นหนึ่งเดียวกับภาวะแท้จริงช้าๆ

ทว่าอย่างไรด้วยฐานะเขา แม้ว่าชะงักไป แต่พลังต่อสู้กลับไม่อาจดูถูก ตอนนี้เมื่อก้าวเดินพลันสะเทือนเวิ้งฟ้าดังสนั่น ก่อคลื่นลมกระเทือนผืนดิน

เสียงกลองศึกทั่วสังเวียนต่อสู้ถูกกำราบ

คลื่นชวนประหวั่นสะท้อนร่างสวี่ชิง ก่อตัวเป็นอานุภาพย้ายเขาคว่ำสมุทร กลายเป็นเพลิงดำไร้สิ้นสุดปกคลุมฟ้าดิน

เพลิงนี้มีสภาพต่างจากเพลิงทั่วไป

ต่อให้เป็นเพลิงเซียน เมื่อเปรียบเทียบแล้วก็เช่นกัน

กล่าวอย่างถูกต้องคือไม่ใช่เพลิง แต่อาศัยสภาพเพลิงก่อตัวตามความเข้าใจของผู้คนเท่านั้น

ชื่อแท้จริงของมันคือเพลิงกรรม!

ตอนนี้เพลิงกรรมอบอวล ปกคลุมรอบตัวอัจฉริยะหลี่ เมื่อเห็นว่ากำลังจะแผดเผา สายตาผู้ชมโดยรอบต่างจับจ้อง

พากันมองไม่วางตา

ภายใต้สายตาที่จับจ้อง นัยน์ตาอัจฉริยะหลี่ฉายแววประหลาด มือขวาพลันยกขึ้นชี้ฟ้า

ดรรชนีนี้ทำให้ฟ้ามืดสลัวชั่วพริบตา ฟ้าดินดำสนิททั้งแถบ

ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตะวันส่องแสงแรก ก่อตัวเป็นพลังอรุณวิกาลฉับพลัน กลายเป็นอานุภาพแห่งฟ้าดิน ระเบิดพลังแหวกแสงเพลิงกับแสงนภาทั่วทิศดังครั่นครื้น

โดยเฉพาะดวงตะวันเด่นห้วงนภานั่นยิ่งงามตระการถึงขีดสุด อานุภาพล้นฟ้า กำราบเพลิงกรรม

ภาพนี้สำแดงอานุภาพน่าทึ่ง

ไม่ว่าเป็นเพลิงกรรมของนายน้อยหรือดวงตะวันของอัจฉริยะหลี่ ทั้งหมดล้วนชวนสั่นสะท้านหาใดเปรียบ

หากไม่ทราบพลังบำเพ็ญของทั้งสอง เพียงมองปราดเดียว… ถือว่ามีอานุภาพระดับกึ่งเซียน

ตอนนี้เสียงอึกทึกสนั่นหูดังต่อเนื่องราวอสนีบาต

เพลิงกรรมกับดวงตะวันปะทะกัน แรงกรรมกับแสงอาทิตย์ตัดสลับ

ความตระการตาเปลี่ยนเป็นพายุ ท่ามกลางเสียงกึกก้องกัมปนาท เสียงหัวเราะของอัจฉริยะหลี่แผ่ดังข่มสรรพเสียง

“น่าสนใจอยู่บ้าง ดูท่าว่าเจ้าไม่ได้ถูกสุรานารีสูบพลังจนหมด”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้ากับข้าไม่ต้องหยั่งเชิงกันแล้ว พวกเรา… เร่งรบเร่งจบดีกว่า!”

ขณะกล่าวอัจฉริยะหลี่เดินมาก้าวหนึ่ง เงาร่างพ้นเขตปกคลุมของเพลิงกรรมชั่วพริบตา ปรากฏตัวตรงตำแหน่งสูงกว่า ยามก้มมองลงมาเบื้องล่าง มือขวาเขาพลันทำมุทรา สัมผัสหว่างคิ้วคราหนึ่ง

หว่างคิ้วเขาสร้างผืนทะเลสาบ ก่อเกิดคลื่นชั่วพริบตา คลื่นสะเทือนส่งผลต่อห้วงอากาศด้านหลัง

ความว่างเปล่าเปลี่ยนเป็นทะเลสาบ บริเวณกว้างใหญ่จนกลายเป็นทะเล

ตอนนี้ผิวทะเลเกิดฟองคลื่นม้วนซัด แท่บูชาสิบสามแห่งก่อเกิด!

แต่ละแท่นบูชาแฝงการเคลื่อนคล้อยของเวลา แผ่กลิ่นอายโบราณ ทั้งมีสภาพเก่าแก่ ต่างจากสิ่งปลูกสร้างสมัยใหม่อย่างชัดเจน

ทั้งแผ่ประกายทอง

มีคนทราบความเป็นมาชั่วพริบตา

ส่วนสวี่ชิงคุ้นเคยกับแท่นบูชาที่มีกลิ่นอายและรูปทรงเช่นนี้

นั่นคือ… แท่นบูชาของเทพเจ้า

แค่ชั่วขณะทะเลมายาแห่งนี้มีแท่นบูชาสิบสามแท่น ทั้งหมดล้วนสั่นสะเทือน เมื่อแสงทองส่องประกาย กลิ่นอายจากเทพเจ้าพลันล้นฟ้า

เพียงขณะเดียวไอพลังประหลาดอบอวล เวิ้งฟ้าพร่าเลือน พื้นดินบิดเบี้ยว

เทพมากมายออกมาจากแท่น ร่างสะท้อนทั่วทิศ ยึดครองเวิ้งฟ้า

ทำให้คนหวาดหวั่น

เหล่าองค์ท่านล้วนผุดผ่อง!

ไม่อาจพรรณนา!

ทั้งหลังจากมาเยือน แต่ละฝ่ายต่างหันหน้ามาทางอัจฉริยะหลี่ ทำการคารวะเขา…!

เทพสิบสามองค์พากันคารวะเขา!

เทพเหล่านี้ล้วนถูกอัจฉริยะหลี่สังหารด้วยตัวเองตลอดช่วงหลายปีนี้ มีกฎกรรมยิ่งใหญ่ร่วมกับเขา

เทพเจ้าเกิดมาเพื่อรับการคารวะจากคนบนโลก แต่ตอนนี้กลับคารวะคนอื่น

ดังนั้นคนที่เหล่าเทพคารวะ ด้วยอาศัยการยอมรับจากเหล่าเทพเป็นพื้นฐาน ระดับพลันเพิ่มขึ้นเป็นเทพปณต

ผู้ซึ่งเทพปณต แน่นอนว่าคือขั้นเหนือเทพ

ดังนั้นเมื่อเทพทั้งสิบสามคารวะ พลังยิ่งใหญ่ซึ่งทำให้คนที่นี่จิตวิญญาณสั่นคลอน ทั้งสะท้านฟ้าสะเทือนดินพลันเกิดขึ้นกับตัวอัจฉริยะหลี่กระทั่งล้นฟ้าทันที

นั่นคือบัญญัติของอัจฉริยะหลี่!

เทพปณตเพิ่มระดับของเขา ทั้งการคารวะเหมือนสาวกยังมีเพลิงศรัทธาด้วย

ดังนั้นบัญญัติของอัจฉริยะหลี่ พลังแท้จริงคืออาศัยเทพเป็นผู้ศรัทธา รวบรวมเพลิงศรัทธาแห่งเทพ!

ตามหลักการคือเทพที่เขาสังหารยิ่งมาก ให้เทพคารวะเขามากขึ้น บัญญัติของเขายิ่งทรงอานุภาพ

การบรรลุบัญญัติเช่นนี้… ทำให้เขาควรค่ากับคำว่าอัจฉริยะแห่งยุค

สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงพื้นฐานบัญญัติ ความสามารถของอัจฉริยะหลี่กลับไม่ได้มีแค่นี้ เขายังสร้างสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์… วิชาบัญญัติเฉพาะตัว!

“บัญญัติเผยยี่สิบสี่ลักษณ์กำยาน บ่งบอกเคราะห์ดีร้าย!”

“กำยานแรก ธูปปลิดชีพ!”

“ผู้สิ้นอายุขัยอยู่ตรงหน้า!”

เสียงอัจฉริยะหลี่ดั่งทำนองเต๋า สะท้อนก้องเวิ้งฟ้าทั่วสารทิศ พลังบัญญัติม้วนซัด เพลิงศรัทธารวมตัวอยู่เบื้องหน้า กลายเป็นธูปสามดอก!

สองดอกยาวหนึ่งดอกสั้น!

ธูปปลิดชีพ!

ทั่วทิศพลิกตลบฉับพลัน เสียงสาปแช่งแปลกประหลาดดังก้องรอบตัวสวี่ชิง

ท่าทางเขาอ่อนกำลัง เห็นชัดว่าหน้าแก่ชรา นั่นคือเครื่องหมายแห่งความรุ่งเรืองเสื่อมถอยของสรรพสิ่งบนโลก

นี่คือธูปลางร้าย คิดสังหารเป็นหลัก!

ทั้งเรียกว่าธูปซ้ายขวาขนาบกลาง กำจัดบาปคณาเคราะห์!

ตอนนี้ธูปผลาญระบุตัว บาปฟ้า บาปดิน บาปมนุษย์ กฎระเบียบรวมถึงเจตจำนงทั้งหมด ได้รับผลกระทบหลั่นกันไป ทั้งหมดล้วนมุ่งร้ายสวี่ชิง

เจตนาร้ายเข้มข้น ก่อตัวเป็นลางร้าย ม้วนซัดทั่วสารทิศ

ฟ้าดินเปลี่ยนสี ลมเมฆหอบม้วน บาปนับไม่ถ้วนรวมตัวเป็นพลังปริศนา… กำลังมาเยือน

ความรู้สึกเป็นตายพลันก่อเกิด

สวี่ชิงโคจรพลังบัญญัติโดยไม่ลังเล

มืออัสนีเปลี่ยนรอยประทับ

กรรมที่สองจากสามกรรมมาเยือนสวี่ชิง

นั่นคือผนึกกรรมกายา!

ไม่ทำตัวผิดครรลอง ไม่ทำลายชีวิต ไม่สังหาร ไม่ลักทรัพย์ ไม่หลงกามารมณ์ กรรมกายาผุดผ่อง

เมื่อกายผ่องแผ้ว สรรพสิ่งไม่แปดเปื้อน สิ่งชั่วร้ายไม่กล้ำกราย

คล้ายไม่ขึ้นกับกฎกรรม ลางร้ายยากเพ่งเล็ง

เหมือนไม่อยู่บนโลก ทำให้ลางร้ายยากเกาะเกี่ยว

สิ่งชั่วร้ายไร้ทิศทางขาดที่พึ่ง แต่มาเยือนโลกแล้ว มีเพียง… สะท้อนกลับ!

สีหน้าอัจฉริยะหลี่แปรเปลี่ยนอีกครั้ง

ผิวหนังกระตุก จิตวิญญาณสะท้าน ความเป็นตายมาเยือน เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย สะบัดมือสร้างกำยานที่สามทันที

กำยานนี้ซ้ายขวากลางเท่ากัน

ไม่พรากชีวิต ไม่ก่อเรื่องร้าย แค่คุ้มครองให้ปลอดภัย!

กำยานทั้งสามถึงขีดจำกัดที่เขาสำแดงต่อหน้าคนนอกแล้ว ตอนนี้หลังจากสำแดงเสร็จ ร่างกายพลันถดถอยรวดเร็ว

ด้วยเขาสัมผัสถึงคลื่นชวนประหวั่นที่แผ่ออกมาจากตัวนายน้อยจี๋กวงตรงหน้าได้

คลื่นนี้คือกรรมสุดท้ายจากสามกรรม

นามว่าจิต!

มืออัสนีบนเวิ้งฟ้าแปรเปลี่ยนอีกครั้ง ผนึกกรรมจิตตามาเยือน!

ความคิดก่อเกิดการกระทำ มีทั้งดีร้าย

กรรมดีคือไม่โลภ ไม่โกรธ ไม่เห็นผิด เสริมด้วยตัวตน กลายเป็นความยิ่งใหญ่ไร้สิ้นสุด โชติช่วงชัชวาลเป็นมงคล

กรรมชั่วคือโลภ โกรธ เห็นผิด ตกต่ำเป็นจิตปฏิปักษ์ กลายเป็นความมืดมิดชั่วร้าย ชีวิตไม่ชัดเจน โชคร้ายมาเยือน

ผนึกนี้ไม่ยึดติดกับร่างกาย ไม่ผูกมัดวาจา สิ่งที่พันธนาการคือบัญญัติ!

เมื่อมาเยือน ธูปแคล้วคลาดของอัจฉริยะหลี่พลันไหม้เป็นเถ้าธุลี

การคุ้มกันล้มเหลว!

เลือดแดงสดสาดกระเซ็น ความเป็นตายแขวนบนเส้นด้าย

ช่วงวิกฤติอัจฉริยะหลี่ตะโกนฉับพลัน

“นายน้อย ข้ายอมแพ้!”

“ยินดีมอบจิ้งจอกสาวให้ ทั้งยอมติดตามนายน้อย เป็นสหายศึกษาร้อยปี!”