ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 181

ตอนที่ 181 การรวมทีมครั้งแรก (1)

มณฑลตงหลิน

ซู่เฉิง

ตงหลินอยู่ติดกับทะเลหวง เศรษฐกิจถือว่ายังรุ่งเรือง

ซู่เฉิงไม่ได้ติดกับทะเล แต่เป็นเมืองหน้าด่านที่หันเข้าสู่ทางตะวันตกของตงหลิน

—

โรงแรมใหญ่ของซู่เฉิง

ทุกคนวางสัมภาระแล้วก็ไปรวมตัวที่ห้องของฟางผิง

ฟางผิงรอคนมาครบ เวลานี้จึงเอ่ยว่า “ก่อนทำภารกิจบอกพวกนายแล้วว่าจะกวาดล้างฐานทัพของลัทธินอกรีตบางส่วนในซู่เฉิง ตอนนี้สมาชิกของลัทธิเคลื่อนไหวผิดปกติในตงหลิน ลัทธิสร้างโลก ลัทธิพระผู้เป็นเจ้า ลัทธิครอบจักรวาล…ลัทธิพวกนี้ล้วนมีรอยร่องปรากฏให้เห็น พูดถึงเรื่องนี้อยากจะเตือนทุกคน อย่าได้เชื่อข้อมูลจากภารกิจเกินไป ในข้อมูลบอกว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองสูงสุดคนหนึ่ง ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งอีกเล็กน้อย…อาจจะเกิดความผิดพลาดได้ เป็นไปได้ที่จะมีสาวกลัทธิระดับสูงซ่อนเร้นอยู่เช่นกัน ฉันจะบอกไว้อย่างหนึ่ง เจอกับสถานการณ์ที่ต้านไม่ไหว ทุกคนต้องถอนตัวทันที ผู้ฝึกยุทธ์ต่ำกว่าขั้นสามสามารถถอนทัพตามระเบียบได้ เจอกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสาม วิ่งเร็วได้เท่าไหร่ให้วิ่งเร็วเท่านั้น ผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางไม่ใช่คนที่พวกเราจะสู้ได้”

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลาง นอกจากกะโหลก กระดูกทั้งร่างต่างหลอมเสร็จสิ้น ถึงขั้นที่หลอมเข้าไปถึงอวัยวะภายในแล้ว

เวลานี้ปราณของพวกเขาจะอยู่ที่หนึ่งพันแคลเป็นอย่างต่ำ

ขอแค่มีพลังในร่างกาย ก็สามารถระเบิดกระบวนท่าออกมากว่าร้อยแคลได้สบายๆ สูงกว่าหนึ่งร้อยไม่ใช่เรื่องยากเช่นกัน

พบกับผู้ฝึกยุทธ์เช่นนี้ คุณไม่อาจทลายการป้องกันได้ พวกเขาอาศัยแค่ปราณยังสามารถฆ่าคุณได้

“เข้าใจแล้ว”

หยางเสี่ยวม่านขานรับอย่างเกียจคร้าน

ฟางผิงชำเลืองตามองเธอ เอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “ตอนที่รับภารกิจ หวังว่าทุกคนจะสามารถฟังคำสั่งของฉัน อย่าได้ทำอะไรโดยพลการ ไม่งั้นถ้าเจออันตราย พวกเราทำได้เพียงเลือกละทิ้งเท่านั้น เพราะการไม่ฟังคำสั่งจะทำให้สมาชิกทีมเกิดอันตราย”

หยางเสี่ยวม่านเห็นเขาจ้องตัวเอง ก็หงุดหงิดอยู่บ้าง ทว่ากลับไม่โต้ตอบอะไร

“หวังเฉิง พวกนายติดต่อกับหน่วยทหารของซู่เฉิง ค้นหาเป้าหมายภารกิจ มีข่าวคราวให้แจ้งพวกเรา ส่วนคนอื่นๆ พยายามอย่าออกไปข้างนอก!”

“ได้!”

หวังเฉิงตอบรับ พวกเขาล้วนเป็นสมาชิกในสมาคมที่ถูกฟางผิงชวนมาเข้าร่วมภารกิจครั้งนี้

เพราะยังไม่ได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ ฟางผิงเลยไม่ให้พวกเขาลงสนาม หลักๆ ให้ทำงานอยู่เบื้องหลัง

ค่าตอบแทนของฟางผิงสำหรับทั้งสี่คนคือเดือนมีนาคม เมื่อภารกิจสิ้นสุด จะให้ยาบำรุงเลือดและปราณธรรมดาคนละหนึ่งเม็ด สี่เม็ดรวมเป็นสิบสองคะแนน

คะแนนพวกนี้ สำหรับพวกฟางผิงคงไม่เยอะ ทำภารกิจขั้นหนึ่งคนเดียว แทบจะได้มาอย่างง่ายๆ แล้ว

แต่สำหรับพวกหวังเฉิง หนึ่งเดือนได้ยาบำรุงเลือดและปราณธรรมดาหนึ่งเม็ด ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่สูงค่าแล้ว

พวกเขาไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ ไม่อาจรับภารกิจได้ แม้จะรับภารกิจ ก็ไม่มีความสามารถพอให้ทำ

ในมหาวิทยาลัยพวกเขาทำได้เพียงพึ่งการสอบในวันปกติ เพื่อคะแนนเล็กน้อยเท่านั้น

ตอนนี้ออกมาข้างนอกหนึ่งเดือน ไม่ต้องทำเรื่องอันตรายอะไรก็ได้ยาบำรุงเลือดและปราณธรรมดาหนึ่งเม็ดแล้ว พวกเขาจึงพอใจกันอย่างมาก

ความแตกต่างของผู้ฝึกยุทธ์สองขั้นถูกแบ่งแยกให้เห็นชัดเจน

พวกฟางผิงไม่เห็นค่าของเล็กน้อยพวกนี้ตั้งนานแล้ว

เดือนหนึ่งกับยาบำรุงเลือดและปราณหนึ่งเม็ด คิดจะใช้ประคองปราณในตอนนี้ยังถือเป็นเรื่องยาก

—

ส่งทุกคนออกไปแล้ว ฟางผิงก็ยืนมองอยู่ข้างหน้าต่างพักใหญ่

ซู่เฉิง เป็นเมืองหน้าด่านที่ทะลุหาทางตะวันตกของตงหลิน

เวลานี้มีลัทธินอกรีตจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา ก็ไม่รู้ว่าตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่

ตงหลิน ตงอู่ ตงหู สามมณฑลตะวันออกนี้รวมกับหนานเจียง หนานเจ๋อ หนานหูของทางใต้ ประกอบกันเป็นพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน

มณฑลทั้งสามทางตะวันออกและมณฑลทั้งสามทางใต้อยู่ติดกัน หากสามมณฑลทางตะวันออกเกิดความโกลาหล ไม่นานก็จะกระทบถึงสามมณฑลทางใต้

“ศัตรูอยู่ข้างหน้า ผู้ฝึกยุทธ์ลัทธินอกรีตพวกนี้ยังมีใจคิดจะเป็นไส้ศึก…สมควรตายทั้งหมด!”

ฟางผิงอดด่าไม่ได้ เขาเองเคยถูกอีกฝ่ายโจมตีมาก่อนเช่นกัน จึงไม่มีความรู้สึกดีๆ กับลัทธินอกรีตพวกนี้แม้แต่น้อย ไม่ว่าพวกเขาจะพูดคำสวยหรูอะไรก็ตาม

—

“แต่ว่า…”

“ไม่ต้องแต่แล้ว ทำตามคำสั่ง!”

ฟางผิงคร้านจะพูดมากกับเธอ จึงใช้วิธีบังคับตรงๆ

สุดท้ายยังกำชับอีกครั้ง “เจอสถานการณ์คับขัน อย่างเช่นจู่ๆ มีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองหรือขั้นสามเพิ่มขึ้นมา ฉันจะต้านคนที่แข็งแกร่งที่สุด จ้าวเหล่ยรับผิดชอบคนรองลงมา ถ้าสู้ได้ก็สู้ สู้ไม่ได้ก็หนี เข้าใจหรือเปล่า?”

“เข้าใจแล้ว!”

ทุกคนขานรับ ฟู่ชางติ่งหัวเราะว่า “นายอย่าปากไม่เป็นมงคลสิ ถ้าเจอผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางจริงๆ คงจบเห่แล้ว”

“เตรียมตัวให้พร้อมดีกว่าไม่ได้เตรียมอะไรเลย เวลานี้บาดเจ็บมาไม่คุ้มค่า จะถ่วงรั้งการฝึกวิชา เป้าหมายของพวกเราคือหาคะแนน หาเงิน ไม่ใช่เพื่อตายในสนามรบ”

—

ช่วงบ่าย พวกฟางผิงไม่ได้ออกจากห้อง เริ่มวางแผนเตรียมพร้อม

รอจนกลางดึก พวกเขาจึงถือกระเป๋าเดินทางออกมาจากโรงแรม

บนรถฟางผิงประกอบดาบเฟิ่งจุ่ยให้พร้อมใช้งาน

เมืองซู่เฉิงยามค่ำคืนไม่ได้คึกคักขนาดนั้น เสาไฟข้างทางเปล่งแสงอย่างริบหรี่อยู่บ้าง

“ฟางผิง นายว่าจะมีวันหนึ่งที่พวกเราตายกันหมดหรือเปล่า?”

จู่ๆ หยางเสี่ยวม่านก็ถามขึ้นมา ฟางผิงเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “คนไม่ตายได้หรือไง? ปรมาจารย์ยังตายได้ ถามอะไรไร้สาระ”

“ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น ฉันหมายความว่าจะมีวันหนึ่งที่พวกเราตายในภารกิจ ตายในถ้ำใต้ดิน…”

“ไม่รู้ เธอกลัวเหรอไง?”

“ฉันกลัว?”

หยางเสี่ยวม่านแค่นเสียง พึมพำว่า “ฉันแค่คิดเท่านั้น ใช้ชีวิตแบบนี้ไม่เหมือนกับที่ฉันจินตนาการเลยจริงๆ”

——————