ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 228

ตอนที่ 228 คำแนะนำของอาจารย์ (1)

บ้านพักหมายเลขแปด

ตอนที่ฟางผิงมาถึง เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าในบ้านพักแน่นขนัดไปอยู่บ้าง

มีคนไม่น้อย นอกจากจ้าวเสวี่ยเหมยและเฉินอวิ๋นซีแล้วยังมีผู้ชายอีกสามคน ผู้หญิงหนึ่งคน เป็นเด็กวัยรุ่นเหมือนกันทั้งหมด ฟางผิงไม่คุ้นหน้าเท่าไหร่

หลู่เฟิ่งโหรวนั่งพิงโซฟา ดูเหมือนกำลังงีบหลับอยู่

ฟางผิงก้าวผ่านประตูมา หลู่เฟิ่งโหรวก็เอ่ยขึ้นทั้งที่หลับตา “มาแล้วเหรอ”

“ครับ”

“ทำความรู้จักกันไว้สิ”

สิ้นเสียงของหลู่เฟิ่งโหรว กลุ่มชายหญิงนั้นก็มองไปยังฟางผิงอย่างพร้อมเพรียงกัน

“เย่ฉิง ปีสามสาขายุทโธปกรณ์ ขั้นสามตอนปลาย”

“เหลียงเฟิงหวา ปีสามสาขายุทโธปกรณ์ ขั้นสามสูงสุด”

“เหลียงหวาเป่า ปีสองสาขายุทโธปกรณ์ ขั้นสามตอนกลาง เหลียงเฟิงหวาคือพี่ชายของฉัน”

“หลิวเมิ่งเหยา ปีสองสาขาศึกษาวิจัย ขั้นสามตอนกลาง”

พวกเขาต่างแนะนำตัวเองออกมา

เย่ฉิงมีสีหน้าเย็นชา ผมตั้งตรง มองดูแล้วก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่คนรับมือง่ายๆ ในความทรงจำของฟางผิง คนที่มีทรงผมประเภทนี้มักจะให้ความรู้สึกกระด้างกระเดื่อง

สองพี่น้องตระกูลเหลียงดูห้าวหาญขึ้นมาหน่อย ทั้งสองคนต่างสอบเข้าเซี่ยงไฮ้ได้ คนหนึ่งอยู่ขั้นสามสูงสุด อีกคนอยู่ขั้นสามตอนกลาง ฝีมือไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

ส่วนหลิวเมิ่งเหยา ดูอ่อนโยนอยู่บ้าง บางทีอาจเป็นเพราะมาจากสาขาศึกษาวิจัย จึงไม่ได้ดุดันเหมือนกับผู้หญิงในสาขายุทโธปกรณ์

ฟางผิงรีบแนะนำตัว “ฟางผิง ปีหนึ่ง ขั้นสามตอนปลาย”

ทุกคนฟังจบต่างพากันมองเขาซ้ำไปซ้ำมา รวมถึงจ้าวเสวี่ยเหมยและเฉินอวิ๋นซีด้วย

นึกไม่ถึงว่าฟางผิงจะทะลวงขั้นสามตอนปลายแล้ว!

“รุ่นน้องเก่งจริงๆ…”

เหลียงเฟิงหวายังไม่ทันชมดี หลู่เฟิ่งโหรวกลับตัดบทขึ้นมาก่อน “รู้จักกันแล้วก็ดี พวกเธอต่างเป็นลูกศิษย์ที่ฉันรับไว้ในช่วงหลายปีนี้ รวมกับฟางผิง เสวี่ยเหมยและอวิ๋นซี ทั้งหมดมีสิบห้าคนพอดี”

เรื่องนี้ฟางผิงรู้เช่นกัน ก่อนหน้านี้หลู่เฟิ่งโหรวเคยบอกเขามาก่อน

แต่ในช่วงเวลาหนึ่งปี ฟางผิงแทบไม่เคยเจอรุ่นพี่พวกนี้ของตัวเองเลย

หลู่เฟิ่งโหรวเอ่ยต่อ “สิบห้าคน ตายไปแล้วหกคน”

ฟางผิงม่านตาหดเกร็ง ตอนที่เข้าปีหนึ่ง หากเขาจำไม่ผิด เหมือนหลู่เฟิ่งโหรวจะพูดว่าตายไปสี่คน ขั้นสี่หนึ่งคน ขั้นสามสามคน

นี่เวลายังไม่ถึงปีกลับตายไปอีกสองคนแล้ว?

“แค่อยากเตือนพวกเธอ อย่าเป็นคนตายอีกเลย เฟิงหวาช่วงนี้อย่าลงถ้ำ เตรียมทะลวงขั้นสี่เถอะ เรียนจบแล้วไปรับตำแหน่งขององค์กร อย่าไปหน่วยทหาร หวาเป่า เมิ่งเหยาทั้งสองเตรียมทะลวงขั้นสามตอนปลาย เย่ฉิงพยายามเข้าสู่ขั้นสามสูงสุดให้เร็วที่สุด ช่วงนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดี อย่าเพิ่งลงถ้ำ ส่วนฟางผิงพวกเธอสามคนไม่เคยลงถ้ำมาก่อน ยังคงจำเป็นต้องไป แต่ว่า…จำประโยคนี้ไว้ให้ดี มีชีวิตถึงจะมีอนาคต!”

หลู่เฟิ่งโหรวเอ่ยอย่างครุ่นคิด “ในมหาวิทยาลัย อาจารย์คนอื่นๆ อาจบอกพวกเธอว่าต้องกล้าต่อสู้ อย่ากลัวสงคราม อย่าหนีสงคราม! ไปถ้ำใต้ดินแล้ว หน่วยทหารจะบอกพวกเธอว่ายอมรบจนตัวตาย ดีว่าต้องคุกเข่ามีชีวิตอยู่ แต่ว่าจำที่ฉันพูดไว้ให้ดี เอาชีวิตไปทิ้งเป็นเรื่องของคนโง่ รู้ว่าสู้ไม่ได้ อย่าได้เอาความฮึกเหิมไปต่อสู้เด็ดขาด ฟางผิงฉันไม่กังวล เสวี่ยเหมยพวกเธอสองคนจำไว้ให้ดี หลังจากเข้าถ้ำแล้วต้องทำตามฟางผิง อย่าเชื่อคำพูดฉันที่ว่าสู้ไม่ถอยอะไรนั่น! ตอนที่ฟางผิงวิ่งหนี พวกเธอต้องวิ่งหนีให้เร็วกว่าเขา…”

ฟางผิงฟังจบก็เผยสีหน้าหมดคำพูด เหล่าหลู่นี่กำลังชมฉันหรือหลอกด่าฉันกันแน่?

ฉันไปวิ่งหนีตอนไหน?

ตอนแรกฉันก็สู้กับขั้นสามสูงสุดทั้งที่ตัวเองอยู่ตอนปลาย ความกล้าหาญนั้นพอออกจากปากเธอทำไมถึงกลายเป็นฉันวิ่งหนีไปได้?

จ้าวเสวี่ยเหมยและเฉินอวิ๋นซีมองหน้ากัน หลู่เฟิ่งโหรวไม่สนใจเรื่องนี้แล้ว มองไปทางฟางผิง “คนอื่นฉันไม่สนใจ คนต่างมีความเห็นแก่ตัว ตายไปไม่เป็นไร แต่ศิษย์ร่วมอาจารย์ของตัวเอง ต้องพากลับมาด้วยกันทั้งหมด! หากกระทั่งศิษย์ร่วมอาจารย์ยังทอดทิ้งได้ งั้นก็ไม่ใช่ความฉลาดหลักแหลม แต่แค่ขายผ้าเอาหน้ารอดเท่านั้น! อย่าลืมคำพูดของฉัน แน่นอนว่าหากเจอกับวิกฤตที่ต้องตายจริงๆ หนีรอดให้ได้มากเท่าไหร่ก็เท่านั้น ทำเรื่องตามสถานการณ์เถอะ”

ฟางผิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “อาจารย์ ผมยังไม่ถึงขั้นนั้น”

หลู่เฟิ่งโหรวถูขมับอีกครั้ง ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยว่า “คนอื่นๆ กลับไปก่อน พยายามฝึกวิชากันล่ะ ฟางผิงอย่าเพิ่งไป”

คนอื่นๆ ไม่คิดชักช้า บอกลากันแล้วต่างก็แยกย้ายกันไป

—

พวกเขาไปแล้ว หลู่เฟิ่งโหลวที่นั่งบนโซฟาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “กำหนดการเข้าถ้ำครั้งนี้ออกมาแล้ว วันที่ยี่สิบมิถุนายน เข้าถ้ำอย่างเป็นทางการ ถังเฟิงเป็นคนนำทีม!”

ฟางผิงเอ่ยขึ้นทันที “อาจารย์ อาจารย์ถังคงไม่ใช่ศัตรูเก่าของคุณหรอกนะครับ?”

—————