ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 311

ตอนที่ 311 บรรยากาศครึกครื้น (2)

ระหว่างที่ซ่งอิ๋งจี๋คาดเดา

ภายในห้องฝึกวิชา

ฟางผิงเหงื่อชุ่มหน้าผาก รวบรวมสมาธิเคลื่อนย้ายหลอดเลือดภายในหัวใจอย่างระมัดระวัง

นี่ใช้เวลาไปไม่น้อยเหมือนกัน ทุกครั้งที่ปรับเปลี่ยนหัวใจต้องตั้งสมาธิให้ดีเป็นพิเศษ

การสิ้นเปลืองปราณกลับไม่ได้ร้ายแรงมากมาย

รวมถึงอยู่ในห้องแหล่งพลังงาน หลายวันมานี้ฟางผิงไม่จำเป็นต้องใช้ปราณฟื้นฟูด้วยซ้ำ อาศัยร่างกายก็ฟื้นฟูได้แล้ว

แต่การสิ้นเปลืองของพลังจิตใจกลับไม่น้อย

ทั้งเป็นเพราะพลังจิตใจแข็งแกร่ง ฟางผิงจึงฝึกวิชาหลายวันต่อเนื่องได้ในครั้งเดียว

“ลิ้นหัวใจห้องบนซ้ายและห้องล่างซ้ายถูกฉันหลวมรวมไปแล้ว รู้สึกว่าตัวเองไม่นับเป็นมนุษย์แล้วยังไงไม่รู้…”

ฟางผิงเช็ดเหงื่อเล็กน้อย พึมพำเสียงเบา

เคยเห็นหัวใจมนุษย์คนไหนเป็นแบบนี้มาก่อนหรือเปล่าล่ะ?

คนเขาต่างมีหัวใจห้องบนสองห้อง ห้องล่างอีกสองห้อง ตอนนี้หัวใจห้องบนและห้องล่างซ้ายของเขากลายเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว

ทะลวงผนังกั้นหัวใจบนซ้ายและล่างซ้าย ฟางผิงก็รับรู้ได้ว่าปราณของตัวเองไหลเวียนอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น พลังพุ่งชนเช่นนี้ มนุษย์ทั่วไปรับไม่ไหวอยู่แล้ว

ทั้งหากเป็นคนทั่วไป แค่ปราณไหลย้อนกลับก็ทำให้คนตายได้อย่างง่ายดายแล้ว

แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ ไม่มีการจำกัดการไหลเวียนของปราณ กลับจะเป็นประโยชน์ต่อการฝึกวิชามากกว่า

“ต่อไปต้องทะลวงผนังหัวใจห้องบนขวาและล่างขวา เปลี่ยนจากสี่ห้องเป็นสองห้อง จากนั้นค่อยหลอมทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวอีกที เปลี่ยนหัวใจให้กลายเป็นสภาวะกลวง สุดท้ายก็สร้างทางเดินลำเลียงขนาดใหญ่ขึ้นมาอีกหนึ่งสาย”

ตอนนี้ฟางผิงทะลวงหัวใจห้องบนซ้ายและล่างซ้ายแล้ว อันที่จริงถือว่าก้าวหน้าไวอย่างมาก เส้นทางของขั้นสี่ตอนปลาย เขาเดินมาถึงหนึ่งในสี่ส่วนแล้ว

แต่ระยะห่างจากขั้นสี่ตอนปลาย หัวใจหลอมเสร็จสิ้นแล้ว ยังเหลืออีกช่วงใหญ่

“ไม่น่าล่ะพวกหวังจินหยางจึงหยุดในขั้นนี้อยู่นาน”

“หลอมหัวใจเสร็จสิ้นแล้ว บางทีอีกไม่นานฉันก็อาจเข้าสู่ขั้นสี่สูงสุด ตามทันเหล่าหวังแล้ว”

ตอนนี้ฟางผิงรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ไกลจากหวังจินหยางเท่าไหร่

คนหนึ่งขั้นสี่สูงสุด อีกคนขั้นสี่ตอนกลาง ระยะห่างไม่ได้เยอะอย่างที่คิดขนาดนั้นแล้ว

“ต่อเลยแล้วกัน ครั้งนี้อย่างน้อยต้องรวมสี่ห้องเป็นหนึ่งให้ได้ ไม่งั้นไม่ออกไป!”

ฟางผิงตัดสินใจแล้ว พยายามทำให้สำเร็จในครั้งเดียวไปเลย

ส่วนการใช้ห้องแหล่งพลังงานที่เหมือนจะเกินไปเยอะอยู่บ้าง ตอนนี้ฟางผิงไม่นึกถึงอีกแล้ว ออกไปค่อยว่ากัน เหล่าซ่งยังติดเงินตัวเองอยู่ไม่น้อย ถึงเวลานั้นให้เขาชดใช้บ้างแล้วกัน

—

ในเวลาเดียวกัน

มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้หนานเจียง

นักศึกษาขั้นหนึ่งนับร้อยจัดเก็บสัมภาระ แต่งตัวเต็มยศเตรียมมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้

หวังจินหยางเอ่ยด้วยใบหน้าหนักแน่นว่า “แม้จะเป็นแค่การแข่งขันครั้งเดียว มหาวิทยาลัยหนานเจียงก็ต้องทุ่มสุดกำลัง ทุกคนเวลาที่เหลืออยู่ของพวกเรามีไม่เยอะแล้ว เวลาที่เหลือให้พวกนายก็ไม่เยอะเหมือนกัน! ถึงขั้นสาม นั่นยังดี โอกาสทุกคนมีอีกมาก แต่ไม่ถึงขั้นสาม โอกาสของพวกนายก็จะมีน้อยแล้ว หนานเจียงไม่ใช่มหาวิทยาลัยชื่อดัง พวกเราขาดแคลนหลายสิ่ง ครั้งนี้ในเมื่อมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ยินดีทุ่มทุน มีรางวัลจำนวนมากให้กับร้อยอันดับแรกทุกคน งั้นพวกเราก็ต้องคว้าทุกโอกาสที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้นทั้งหมด!”

การแข่งขันผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งทั่วประเทศของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ ตอนนี้กลายเป็นการแข่งขันที่ใหญ่ที่สุดทั้งประเทศ ทั้งเป็นการแข่งขันที่ได้รับการจับตามองมากที่สุดอีกด้วย

ตั้งแต่โบราณมีคำกล่าวที่ว่าเก่งในตำราหรือวิทยายุทธ์ต่างไม่มีใครเป็นหนึ่งในใต้หล้า

การแข่งขันจัดอันดับจึงเป็นเป้าหมายสำคัญของผู้ฝึกยุทธ์หลายคน

ในขณะเดียวกัน รางวัลของผู้ฝึกยุทธ์ที่เข้าสู่ในอันดับก็เป็นที่สนใจของทุกคนเช่นกัน

มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เงินหนาจริงๆ ไม่ว่าร้อยอันดับแรกจะเป็นใครก็มีรางวัลเป็นยาบำรุงเลือดและปราณขั้นสองหนึ่งเม็ด ยาหลอมกระดูกขั้นสองอีกหนึ่งเม็ด แปลงเป็นราคาตลาดก็หนึ่งล้านห้าแสนแล้ว

แค่ค่าใช้จ่ายเรื่องนี้ก็ปาไปหนึ่งร้อยห้าสิบล้าน

แต่สิบอันดับแรก สามอันดับแรก และอันดับแรกยังมีรางวัลพิเศษให้อีก รางวัลในราคาตลาดเกินกว่าสองร้อยล้านขึ้นไปแล้ว

สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง รางวัลนี้ถือว่าไม่น้อยจริงๆ ขอแค่เข้าสู่ร้อยอันดับแรก ก็ไม่ขาดแคลนยาบำรุงขั้นสองแล้ว ยาป้องกันอวัยวะจะมีหรือไม่มีก็ได้ ไม่ใช่ทุกคนที่กลัวได้รับบาดเจ็บเหมือนฟางผิงซะหน่อย

ถึงเวลานั้น…บางทีอาจถูกริบอำนาจนี้คืนเช่นกัน

“งั้นพวกเราหนานเจียงล่ะ?”

หวังจินหยางถอนหายใจเบาๆ “ไว้ค่อยดูกันอีกที ถ้ำใต้ดินหนานเจียงไม่รู้จะอุบัติขึ้นเมื่อไหร่ ต้องดูว่าเป็นก่อนการแข่งขันหรือหลังการแข่งขัน หากเกิดหลังการแข่งขัน งั้นพวกเราก็เข้าร่วม แต่ถ้าเกิดก่อนการแข่ง มหาวิทยาลัยหนานเจียงก็คงไม่เข้าร่วม”

กู้สยงเอ่ยด้วยความเสียดาย “น่าเสียดายที่หนานเจียงมีประธานขั้นสี่อย่างนายแค่คนเดียว ไม่งั้น…”

“ครั้งนี้อาจจะให้แต่ละมหาวิทยาลัยเข้าร่วมอย่างอิสระ”

หวังจินหยางพูดออกมาแบบนี้ แววตาของกู้สยงก็เปลี่ยนเล็กน้อย “งั้นยังจะมีใครตีเสมอกับสองมหาวิทยาลัยดังได้อีก?”

“ไม่เสมอไป ปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้ ตอนนี้มีแค่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ ไม่มีขั้นห้า ทางพันธมิตรแปดมหาวิทยาลัยอาจรวบรวมกลุ่มขั้นสี่ออกมาไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น หากแข็งแกร่งพอ คนเดียวก็เพียงพอแล้ว!”

พูดมาถึงประโยคสุดท้าย ท่าทีของหวังจินหยางก็เปลี่ยนไปทันที เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้หมายถึงทีมพันธมิตรแปดมหาวิทยาลัย แต่พูดถึงตัวเอง

หากให้แต่ละมหาวิทยาลัยเข้าร่วมอย่างอิสระจริงๆ มีเขาอยู่ หนานเจียงไม่จำเป็นต้องกลัวใครแล้ว

ประเด็นหลักอยู่ที่ว่าถ้ำใต้ดินของหนานเจียงไม่รู้จะปรากฏขึ้นเมื่อไหร่

“ฉันกลับหวังให้สามารถยืดเวลาการอุบัติของถ้ำใต้ดินได้อีกหน่อย…ฉันอยากลองเหมือนกัน เอาชนะสองมหาวิทยาลัยชื่อดัง มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ทั่วไปได้ตำแหน่งอันดับหนึ่ง ปีต่อจากนั้นมหาวิทยาลัยหนานเจียงจะได้รับรางวัลมากเท่าไหร่กัน?”

ตอนนี้เงินจัดสรรที่หนานเจียงได้รับทุกปีนั้นก็เป็นแค่เศษเงินของมหาวิทยาลัยปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้เท่านั้น

ประมาณห้าพันล้าน

เอาชนะสองมหาวิทยาลัยชื่อดังได้ ปีหลังจากนั้นคงไม่ต้องพูดถึง เงินทุนการศึกษาทวีคูณเท่าตัวก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ทั้งมีเพียงเหยียบไหล่สองมหาวิทยาลัยชื่อดังเท่านั้น มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ทั่วไปถึงจะมีโอกาสเชิดหน้าชูตา

‘เวลานั้นเซี่ยงไฮ้ก็เป็นแบบนี้ หนานเจียงอาจจะทำได้เหมือนกัน’

คำพูดนี้หวังจินหยางพึมพำอยู่ในใจ

มองไกลออกไป นั่นเป็นที่ตั้งของรุ่ยอัน ตอนนี้หวังจินหยางหวังแค่ว่าถ้ำใต้ดินจะยืดเวลาอุบัติขึ้นอีกสักหน่อย อย่างน้อยก็รอให้เขานำทีมหนานเจียงเข้าร่วมการแข่งขันแลกเปลี่ยนให้เสร็จสิ้นก่อน

———————