ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 368

ตอนที่ 368 เมืองราชา=แร่พลังงาน (2)

ฟางผิงสะบัดหัวเล็กน้อย ช่วงเวลาสั้นๆ ในหัวก็ปรากฏความคิดผุดขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย

จากคำพูดของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามคนนี้ ภายในเมืองราชาต้นหลิวศักดิ์สิทธิ์ยังสามารถยืมพลังฟ้าดินให้กับราชาได้ ราชาหลิวอยู่ภายในเมือง ฝีมือจะแข็งแกร่งจนถึงขีดจำกัด ราชาไป๋เอ้อร์เคยขี่สัตว์ผู้พิทักษ์ของไป๋เอ้อร์มาทำสงครามใหญ่กับราชาหลิว ผลปรากฏว่ายังต้องพ่ายแพ้ไป

ข่าวลือซุบซิบพวกนี้ ฟางผิงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคุยโวหรือเป็นเรื่องจริง

เมืองของเผ่าเยาจื๋อมักจะแลกเปลี่ยนสิ่งของที่อีกฝ่ายต่างไม่มี

รวมถึงการค้าขายด้วยเช่นกัน รวมกลุ่มคนไปสำรวจบุกเบิกเขตแดนใหม่ รวมถึงต่อสู้เพื่อพันธมิตร ต่อต้านเผ่าเยามิ่งร่วมกัน

สถานการณ์หลักๆ ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามคนนี้ไม่ชัดเจนเท่าไหร่

แม้เผ่าเยาจื๋อจะร่วมมือกัน แต่ก็มีการกระทบกระทั่งอยู่เหมือนกัน

บางครั้งก็จะเปิดสงครามระหว่างกัน อย่างเช่นหาแร่พลังงานเจอ ทั้งสองฝ่ายย่อมลงมือช่วงชิง คนผู้นี้เคยต่อสู้แบบนี้มาก่อนเหมือนกัน

สรุปแล้วการแบ่งฝ่าย เพื่อป้องกันให้ทั้งสองฝ่ายไม่ถึงกับเป็นศัตรูกัน เมืองถ้ำใต้ดินส่วนใหญ่จะรักษาความเป็นอิสระ

“แล้วสถานการณ์ของเทือกเขาส่วนกลางเป็นยังไง?”

ตอนที่ฟางผิงถามประโยคนี้ออกมา อีกฝ่ายก็งุนงงอยู่บ้าง ไม่เข้าใจเรื่องนี้เท่าไหร่

เขาไม่รู้กระทั่งตกลงเมืองถ้ำใต้ดินทางหนานเจียงมีกี่แห่งกันแน่

รู้แค่ว่าใกล้ๆ เมืองจู้หลิวมีเมืองจู้ซงและเมืองไป๋เอ้อร์อยู่

คนธรรมดาและผู้ฝึกยุทธ์สามระดับล่างของถ้ำใต้ดินบางทีอาจต้องใช้ชีวิตอยู่รอบๆ เมืองราชาไปจนชั่วชีวิตไม่ออกไปไหนกัน ทั้งข้างนอกก็อันตรายมากเช่นกัน

“แล้วต่างแดนคืออะไร?”

“ต่างแดน…”

คำถามนี้ อีกฝ่ายเข้าใจ ไม่นานก็ให้คำตอบ

นี่นับเป็นความรู้ทั่วไปทั้งถือเป็นเรื่องเล่าตำนานด้วยเช่นกัน

ตามตำนานแผ่นดินที่พวกเขาอยู่อาศัยผืนนี้ไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียว ยังมีเขตแดนอันไกลโพ้น มีทะเลกว้างใหญ่อยู่ฝั่งตรงข้าม เป็นโลกอีกโลกหนึ่ง

แต่โลกพวกนี้ไม่เชื่อมต่อซึ่งกันและกัน มีสิ่งขวางกั้นระหว่างฟ้าและดินอยู่

แน่นอนว่าเป็นแค่ตำนานเท่านั้น ก่อนหน้านี้คนของเมืองจู้หลิวก็ฟังเป็นแค่เรื่องเล่า

แต่สงครามใหญ่เมื่อตอนกลางวันนี้ทำให้หลายคนนึกเชื่อมโยงไปถึงตำนานนี้ นี่ถึงมีเรื่องราวของยอดฝีมือต่างแดนเผยแพร่ออกมา

เรื่องจริงพิสูจน์แล้วว่าตำนานน่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

เมืองราชาไม่ได้มีคนปฏิเสธเรื่องนี้

ทั้งแผ่นดินที่พวกเขาอยู่ เนิ่นนานก่อนหน้านี้ถูกคนเรียกว่าอาณาจักรหนานจิ่ว นี่ก็เป็นหลักฐานที่พิสูจน์ว่าแผ่นดินไม่ได้มีแค่ที่นี่ผืนเดียว

บางทีพวกยอดฝีมืออาจจะรู้ความจริงเรื่องนี้ มีแค่ผู้อ่อนแอเท่านั้นที่มองเป็นตำนานเรื่องเล่า

“อาณาจักรหนานจิ่ว…”

ในใจของฟางผิงนึกถึงเรื่องมากมาย ถ้ำใต้ดินเชื่อมต่อถึงกันจริงๆ ด้วย

ก่อนหน้านี้ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาคนนั้นก็เคยบอกว่านอกสุดของถ้ำใต้ดินบางทีอาจจะเป็นทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา รอบนอกของแผ่นดินเป็นภูมิภาคเล็กๆ ที่มีรูปแบบเป็นชิ้นส่วน ก็คือถ้ำใต้ดินที่มนุษย์เห็นนั่นเอง

ใจกลางสุดยังมีแผ่นดินที่เจริญรุ่งเรืองอยู่ผืนหนึ่ง

ในความคิดของฟางผิงการคาดเดาพวกนี้มีโอกาสเป็นได้สูงแล้ว

“ถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้และถ้ำใต้ดินหนานเจียงห่างกันไกลหรือเปล่า?”

“อะไรคือสิ่งขวางกั้นระหว่างฟ้าและดิน? ช่องว่างมิติ? แต่ในเมื่อเป็นโลกเดียวกัน ทำไมถึงถูกแบ่งแยกแบบนี้?”

“หากมีพื้นที่ส่วนกลางอยู่ ทำไมยอดฝีมือพื้นที่ส่วนกลางถึงไม่เปิดทางเดินในพื้นที่ส่วนกลางหรือจะพูดว่าช่องว่างที่เชื่อมต่อกันมีข้อกำหนดตายตัว พวกเขาทำได้แค่ชักนำให้เกิดทางเดินใหม่?”

“ตกลงพวกผู้บัญชาการหลี่เคยไปพื้นที่ส่วนกลางมาหรือเปล่า?”

ฟางผิงเกิดความคิดเชื่อมโยงอีกครั้ง!

ตกลงยอดฝีมือระดับสูงพวกนี้เคยไปมาก่อนหรือไม่?

คนอย่างพวกเขาต่างแข็งแกร่งจนถึงขีดสุด อย่างน้อยจากปากของหลายคน ฟางผิงก็รู้ว่าผู้บัญชาการหลี่ของหน่วยทหารแข็งแกร่งไร้เทียบเทียม หนึ่งต่อสามยังสามารถสังหารขั้นเก้าได้

หากฟางผิงมีความสามารถแบบนี้คงอดไปค้นหาข้อมูลที่พื้นที่ส่วนกลางไม่ได้อยู่แล้ว?

อย่างน้อยฟางผิงก็คิดว่าตัวเองทนไม่ได้แน่!

อย่าพูดถึงเป็นยอดฝีมือในหมู่ขั้นเก้าเลย แม้จะอยู่ขั้นเจ็ด เขาก็กล้าจะฝ่าไปยังพื้นที่ส่วนกลางสักครั้งเช่นกัน

ถ้าไปแล้ว เบื้องบนก็จะรู้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังของถ้ำใต้ดินไม่ใช่หรือไง?

ข้อมูลของหน่วยทหารเมืองราชา ข้อมูลระดับสูงถึงจะเป็นเรื่องที่สำคัญ

ส่วนเรื่องอื่นๆ ล้วนเป็นเรื่องรอง

ฟางผิงเตือนตัวเองอีกครั้ง อย่าได้บุ่มบ่ามเด็ดขาด จะตายเอาง่ายๆ

ถามเรื่องที่ควรก็ถามแล้ว เห็นผู้ฝึกยุทธ์ที่คุกเข่าบนพื้นตัวสั่นงั่นงก ฟางผิงเผยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ ถึงจะจอมปลอมก็ต้องเสแสร้งออกไป

ถามเสร็จแล้ว นายให้ความร่วมมือดีขนาดนี้ งั้นฉันคงไม่อาจโหดเหี้ยมจนเกินไป

ชั่วพริบตานั้นก็ระเบิดพลังจิตใจทำลายระบบสมองของอีกฝ่ายทันที

ฟางผิงไม่ชักช้าเช่นกัน คว้าศพขึ้นมา ไม่นานก็ออกจากย่านตลาด วิ่งอย่างบ้าคลั่งไปสุดทาง หาป่าเล็กๆ เจอแล้วก็ล่อสัตว์ประหลาดระดับล่างพวกนั้นมารุมกินซากศพ

ส่วนหินพลังงานไม่กี่ชิ้นบนร่างของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามคนนั้น ฟางผิงรับไว้เช่นกัน ส่วนของในบ้านพวกนั้นเขากลับไม่ได้แตะต้อง

ความจริงยังอยากจับคนในหมู่บ้านอีกสักคนมาไถ่ถาม แต่ฟางผิงครุ่นคิดแล้วก็ไม่กลับไปในหมู่บ้านอีก เดินไปยังทิศทางเมืองราชาแทน

ทางนั้นเป็นที่ตั้งของเมืองจู้หลิว ทั้งสองฝั่งไปมาหาสู่กันได้

ฆ่าผู้ฝึกยุทธ์เมืองจู้ซงที่ผ่านมาคนหนึ่ง แปลงกายเป็นคนของเมืองจู้ซงน่าจะเหมาะสมกว่า ยังไงก็เป็นคนต่างถิ่น

ถึงเวลานั้นเค้นถามจากคนเมืองจู้ซงอีกคนก็สมบูรณ์แบบพอดี

วางแผนแล้ว ฟางผิงก็ไม่ชักช้าอีก เวลาเป็นสิ่งมีค่าที่สุด

ตอนนี้เขาเปิดม่านพลังจิตใจ หนึ่งนาทีต่อค่าทรัพย์สินหนึ่งหมื่น หนึ่งชั่วโมงเป็นค่าทรัพย์สินหกแสน!

ใกล้ๆ ละแวกเมือง ฟางผิงไม่กล้าคลายการป้องกันเช่นกัน เปิดไว้ตลอดเวลา ทั้งวันทั้งคืนนั่นเป็นค่าใช้จ่ายเกือบสิบล้านแล้ว!

“ครั้งนี้กอบโกยเงินก้อนใหญ่ไม่ได้ ฉันต้องขาดทุนหนักแล้ว!”

“ทั้งจะอยู่นานเกินไปไม่ได้ ไม่งั้นถูกระดับสูงเจอเข้าก็เป็นปัญหาแล้ว” ฟางผิงวางแผนในใจ ตอนนี้เขาปิดบังคนทั่วไปไม่เป็นไรอยู่แล้ว แต่เจอกับยอดฝีมือระดับสูง…พูดได้ยากว่าจะปิดบังได้จริงๆ

“บางทีอาจต้องแกล้งเป็นคนธรรมดา แต่คนธรรมดาฐานะต่ำเกินไป เคลื่อนไหวในเมืองราชาจะถูกจำกัดอยู่บ้าง”

ความคิดต่างๆ นานาผุดขึ้นมา ฟางผิงอดนึกถึงคนอื่นๆ ไม่ได้ ตอนนี้คนพวกนั้นทำอะไรอยู่?

มีชีวิตรอดหรือตายไปแล้ว?

———————–