ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 438

ตอนที่ 438 ถูกจับได้แล้ว (1)

…………….

ปีศาจสุนัขเม่นร้องโหยหวนอย่างไม่ขาดสาย

เจี่ยวกำลังดูดกลืนสสารไม่แตกดับของอีกฝ่าย

หวงจิ่งที่ระแวดระวังอยู่ด้านข้าง เห็นแบบนั้นก็เก็บกระบี่สั้นกลับไป ก่อนจะทะยานหนีขึ้นฟ้าไปทันที!

ไม่มีอาวุธวิเศษกดดัน ปีศาจสุนัขเม่นเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งขึ้นอีกครั้ง

แววตาของเจี่ยวปรากฎความขุ่นเคือง!

แต่ตอนนี้ตามไปฆ่าอีกฝ่ายไม่ทันแล้ว เทียบกับหวงจิ่ง การดูดกลืนผู้คุ้มกันสำคัญยิ่งกว่า

ทว่าอีกฝ่ายจะเป็นส่วนประกอบสำคัญที่มันต้องใช้ต่อกรกับพื้นที่หวงห้ามหลังจากนี้ คนไปไม่เป็นไร ยังไงเมืองแห่งความหวังก็ไม่ได้ติดต่อกับพื้นที่หวงห้ามอยู่แล้ว แต่กระบี่สั้นที่มีกลิ่นอายของต้นไม้โง่นั้นจะเอาไปไม่ได้!

ยังไม่ใช้กระบี่ฟันตัวเองเลย!

เจี่ยวดูดกลืนอย่างบ้าคลั่ง ใช้ดวงตาขนาดใหญ่นั้นมองหวงจิ่งไปด้วย ทวีความโมโหขึ้นไปอีก

หากไปแบบนี้ มันจะทำยังไง?

แต่ผู้คุ้มกันยังไม่ตาย เวลานี้ไม่ฆ่าให้ตาย ถูกพื้นที่หวงห้ามรู้เข้าคงจบเห่แน่

หวงจิ่งหนีออกไปไกลเรื่อยๆ เจี่ยวร้อนใจขึ้นมาเช่นกัน

หรือต้องไปทำสงครามกับเมืองเยามู่จริงๆ แต่ไปแล้วอาจไม่สามารถกลับมาได้เสมอไป

มันอยากตามไป แต่ผู้คุ้มกันยังคงดิ้นรน สสารไม่แตกดับกำลังพรั่งพรูออกมาจำนวนมาก ฟื้นฟูร่างกายตัวเอง

แววตาของเจี่ยวปรากฎความโมโหขึ้นมา ไม่สนใจหวงจิ่งอีก เริ่มพุ่งเป้าไปกับการดูดกลืน

จัดการผู้คุ้มกันก่อน ค่อยไปหาหมอนั่นอีกที

แม้จะหาไม่เจอ…ทางประตูของพื้นที่หวงห้ามยังมีเจ้าคนที่คุ้นเคยนั่นอยู่!

หาเขาเจอ บางทีอาจจะเจอเจ้าคนที่หนีไปนั่นได้

เจี่ยวไม่สนใจหวงจิ่งอีก ดูดกลืนต่ออย่างไม่ขาดสาย

หลังจากนั้นสักพัก ปีศาจสุนัขเม่นที่ดิ้นรนก็คลายกำลังลง

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง ปีศาจสุนัขเม่นก็ไม่มีการความเคลื่อนไหวแล้ว

สสารไม่แตกดับสีทองค่อยๆ สลายไป ร่างของสัตว์ปีศาจกลับถูกเก็บรักษาไว้

ครั้งนี้ไม่ได้สิ้นเปลือง กลืนเข้าไปในคำเดียว เนื้อหนังและกระดูกลงไปอยู่ในท้องทั้งหมด

ท้ายที่สุดเหลือเพียงกะโหลกทองที่แตกหักบางส่วน

ทั้งรอยแตกบนกะโหลกยังมาจากกระบี่สั้น แฝงกลิ่นเยามู่อย่างเข้มข้น

เจี่ยวซัดพลังให้กะโหลกสีทองเข้าไปอยู่ใต้ดิน เวลานี้เงาของหวงจิ่งหายวับไปแล้ว

เจี่ยวเผยแววตาครุ่นคิดเล็กน้อย อีกฝ่ายหนีไปนานขนาดนี้ อาจตามไม่ทันเสมอไป

ทางพื้นที่หวงห้ามไกลๆ นั้นมีการเคลื่อนไหวแล้วเหมือนกัน หากปะทุสงครามใหญ่ขึ้นอีกครั้ง บางทีอาจจะดึงความสนใจราชาจากพื้นที่หวงห้าม

ไม่รู้ว่าคิดอะไรได้ เจี่ยวรีบบินไปทางเขาสุนัขเม่นอย่างรวดเร็ว

—

เขาสุนัขเม่น

เวลานี้ยังคงเงียบสงบจนทำให้คนรู้สึกเป็นกังวล

ใต้ภูเขา ฟางผิงเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง ไม่ได้รับรู้ถึงพลังจิตใจที่กวาดสำรวจลงมา

เวลานี้ฟางผิงไม่กล้ายื่นหัวออกไปตรวจสถานการณ์เช่นกัน เริ่มขุดดินอย่างระมัดระวังขึ้นมา ขุดอยู่พักใหญ่ ฟางผิงกลับต้องกัดฟัน จะเงียบเกินไปแล้ว เสียงขุดดินชัดเจนขึ้นมาทันที ยังไม่สู้มุดหนีออกไปดีกว่า

นึกมาถึงตรงนี้ ฟางผิงไม่ขุดต่ออีกแล้ว กลับไปทางเดิมแทน เพิ่งเดินไปสักพักก็หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย โพรงข้างหน้าพังถล่มลงมา!

นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ!

ประเด็นสำคัญคือ…เขาเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่าง!

“นั่นคือสัตว์ปีศาจ?”

“ไม่ๆๆ…ตัวใหญ่ขนาดนั้น ไม่มีลมหายใจแม้แต่น้อย…นี่เป็นสัตว์ปีศาจอะไร?”

ฟางผิงเหลือบมองเพียงแวบเดียว ไม่กล้ามองอย่างละเอียด ซ่อนอยู่ทางโพรงที่พังถล่ม

แต่เขาเห็นสัตว์ปีศาจตัวหนึ่งนอนอยู่นอกโพรงจริงๆ!

ไม่มีลมหายใจของสิ่งมีชีวิตแล้ว!

“นี่ตกลงมันเรื่องอะไรกัน?”

ฟางผิงงุนงงแล้ว ข้างนอกทำไมถึงมีศพปีศาจเพิ่มขึ้นมาอีกตัวล่ะ?

ขนาดของสัตว์ปีศาจสัมพันธ์กับความสามารถ สัตว์ปีศาจตัวนี้ขนาดตัวไม่ได้เล็กกว่าปีศาจสุนัขเม่นก่อนหน้านี้ ไม่ได้หมายความว่า…

“เป็นระดับสูงเหมือนกัน?”

“ตายแล้ว?”

ฟางผิงร้อนอกร้อนใจขึ้นมา เริ่มตรวจสอบอย่างระมัดระวัง ไม่นานฟางผิงก็มั่นใจว่าตายแล้ว!

“มีศพสัตว์ปีศาจระดับสูงเพิ่มขึ้นมาอีกตัว วันนี้มันวันอะไรกัน?”

“ใครเป็นคนฆ่า?”

“ใช่สิ…ก่อนหน้านี้เหมือนจะเป็นเจี่ยวตัวนั้น ทั้งยังมีสัตว์ปีศาจอีกตัวตามมาด้วย หรือจะเป็นตัวนี้?”

“หรือว่า…เจี่ยวจะฆ่ามัน?”

ฟางผิงรู้สึกว่าหัวตัวเองแทบจะกลายเป็นแป้งเปียกแล้ว!

แม่งตกลงสถานการณ์เป็นมายังไงกันแน่?

วันนี้เรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นไม่ขาดสาย เขาแทบจะมึนหัวไปหมดแล้ว

เริ่มต้นด้วยเขาสุนัขเม่นยังมีสัตว์ปีศาจขั้นแปดอีกหนึ่งตัว ก่อนจะตามมาด้วยเขาเหมือนจะเห็นเจี่ยวห่างออกไปหลายร้อยลี้ ทั้งจู่ๆ ยังมาพบว่าสัตว์ปีศาจที่ตามเจี่ยวมาตายอีก แล้วเจี่ยวไปไหน?

สัตว์ปีศาจตัวนี้ตายด้วยฝีมือเจี่ยวงั้นเหรอ?

แต่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนสองตัวนี้จะเป็นพวกเดียวกันเลย ทำไมจู่ๆ เกิดความขัดแย้งภายในได้?

“รู้สึกว่าไอคิวไม่พอใช้ยังไงไม่รู้!”

“ฉันออกไปดีหรือเปล่า? เจี่ยวไปหรือยัง?”

ฟางผิงคิดขัดแย้งในใจ ตอนนี้เขามึนงงจริงๆ

ผ่านไปสักพัก ฟางผิงก็กัดฟัน ผลประโยชน์อยู่ตรงหน้า เขาไม่เอา โง่หรือเปล่า

อยากฆ่าสัตว์ปีศาจขั้นเจ็ดตัวหนึ่งเป็นเรื่องยากขนาดไหน ตอนนี้เขากระจ่างใจดี แม้ว่าจะเป็นยอดฝีมือขั้นแปดขั้นเก้า อาจจะไม่สามารถทำได้ง่ายๆ เสมอไป

ไม่ใช่ฆ่าไม่ได้ แต่ฆ่าแล้วจะรักษาสภาพศพให้สมบูรณ์ยังไง?

ทำยังไงให้อีกฝ่ายไม่ระเบิดตัวเอง?

เหมือนก่อนหน้านี้หลายครั้ง เขาวิ่งหนี เจี่ยวก็ไม่ได้ไล่ฆ่าเขา ไม่มีความจำเป็นขนาดนั้น

แต่วันนี้เกิดอะไรขึ้นกัน?

หรือเพราะว่าเขาหนีมาสองครั้งแล้ว กระตุ้นโทสะของอีกฝ่ายอย่างถึงที่สุดเลยต้องฆ่าเขาให้ได้?

หรือครั้งก่อนที่เขาพาขั้นเจ็ดไปหามัน ทำให้เจี่ยวไม่พอใจ?

เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทุบทางเดินค่อยๆ มุ่งหน้ามาทางนี้ ฟางผิงคิดว่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ต้องถูกอีกฝ่ายจับได้แน่ นั่นคงจบเห่แล้ว

ตอนนี้ฟางผิงแทบไม่อาจสนใจอะไรได้แล้ว สถานการณ์ของเขาสุนัขเม่นผิดปกติ เงียบเกินไป!

ไม่มีกระทั่งเสียงร้องของสัตว์ปีศาจ ราวกับทั่วทั้งภูเขาไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ เป็นแบบนี้ต่อไป เขาไม่อาจจะหลบหนีจากการไล่ฆ่าได้แล้ว

ฟางผิงกัดฟัน หยิบพลั่วออกไป ขุดไปข้างหน้าต่อ มีเสียงดังเล็กน้อย นั่นไม่อาจทำอะไรได้

ตอนนี้ฟางผิงใช้พลังจิตใจปกคลุมเอาไว้แล้ว อันที่จริงเสียงก็ไม่ได้ดังเท่าไหร่ อาจไม่กระจายออกไปเหมือนกัน กลัวก็แต่ว่า…การสั่นสะเทือนเล็กน้อยนี้จะทำให้เจี่ยวจับสัมผัสได้

ในตอนที่อีกฝ่ายยังกำลังซัดดินลงมา การเคลื่อนไหวแบบนี้จึงกลบแรงสั่นสะเทือนขุดดินของตัวเองไป

ฟางผิงขุดอย่างรวดเร็วอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเปลี่ยนเส้นทางขุด

“ตั้งแต่เรียนรู้การขุดดิน ฉันเหมือนว่าต้องทำเรื่องนี้ต่อไปเรื่อยๆ…”

ฟางผิงพูดไม่ออกว่าในใจเป็นความเศร้าแบบไหน จะเป็นผู้เชี่ยวชาญในการขุดดินจริงๆ แล้ว

ครั้งก่อนที่หนานเจียง เขาเพิ่งเริ่มขุดดินครั้งแรก

ตอนนี้ขุดไปขุดมาเป็นความคุ้นชินซะแล้ว

ตอนนี้เขามีประสบการณ์หลากหลายจริงๆ เขาแทบจะรู้ว่าอาจจะมีแหล่งกำเนิดน้ำอยู่ตรงไหน ที่ไหนอาจจะเกิดการพังถล่ม เขาแทบจะเป็นนักธรณีวิทยาคนหนึ่งได้แล้ว

“บนพื้นดินจับทิศทางไม่ค่อยได้ ไม่มีจุดสังเกต หลงทางได้ง่าย แต่ใต้ดินฉันคิดว่าประสาทสัมผัสเรื่องทิศทางค่อนข้างไว น่าตกใจเกินไปแล้ว!”

ฟางผิงอดประชดในใจไม่ได้ ทั้งภาวนาอย่าให้เจี่ยวมุ่งมาทางนี้ต่อ

ว่างมากหรือไง?

สัตว์ปีศาจขั้นแปดตัวหนึ่งจะเอาจริงเอาจังกับเขาไปทำไม?

มีเวลาว่าง นายไปหาสัตว์ปีศาจขั้นแปดตัวอื่นมาฆ่าดีกว่า!

ฟางผิงไม่พอใจ เจี่ยวก็ไม่พอใจเช่นกัน

หนีไปไหนแล้ว?

เห็นชัดๆ ว่าอยู่แถวนี้ ใต้ดินแทบจะถูกพลิกขึ้นมาหมดแล้ว หากเป็นแบบนี้ต่อไป ดึงดูดความสนใจจากพื้นที่หวงห้ามขึ้นมา มีผู้ส่งสารมาอีกครั้ง นั่นคงไม่ทันการแล้ว!

มันต้องพยายามหาคนที่หนีไปให้เร็วที่สุด ให้เขาใช้กระบี่สั้นฟันตัวเองซะก่อน

เจี่ยวร้อนใจอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าตระหนักอะไรได้ จู่ๆ ก็หยุดการกระทำลง

ไกลๆ นั้นใต้ดินมีการสั่นสะเทือนเล็กน้อย ก่อนจะหยุดลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

แววตาของเจี่ยวปรากฎท่าทีเยาะเย้ย อยู่แถวนี้จริงๆ ด้วย

เสี้ยวนาทีต่อมาเจี่ยวก็ปรากฏตัวกลางอากาศเหนือพื้นดินที่กว้างใหญ่ ซัดพลังลงไป!

ข้างล่างนั้นปรากฏเป็นหลุมเล็กๆ ไม่มีคน!

เจี่ยวโมโหอย่างถึงที่สุด หายไปอีกแล้ว!

——————–

…………….