ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 500

ตอนที่ 500 ทะเลหวงห้ามแสดงอานุภาพครั้งแรก (1)

………………..

คืนนี้ขอบแดนตะวันตกเกิดความวุ่นวาย

กลุ่มของราชาเฉียงเวยสังหารสัตว์ปีศาจขั้นเจ็ดตัวหนึ่งกลางทางอีกครั้ง กลับสร้างความเคลื่อนไหวไม่น้อย

สัตว์ปีศาจจำนวนมากเริ่มไล่ฆ่าคนกลุ่มนี้

พื้นที่หวงห้ามอย่างเขาหมื่นปีศาจก็มีราชาสัตว์ปีศาจขั้นเก้าเคลื่อนไหว ไล่ตามไปตลอดทางเช่นกัน

ฟางผิงและหวังจินหยางต่างระมัดระวัง เร่งรีบเดินทาง

ฟางผิงวางแผนไว้แล้ว หากครั้งนี้ได้หินพลังงานในพื้นที่เขตแดน จะกลับมาระเบิดเมืองสักหน่อย น่าเสียดายเกินไปแล้ว

เมืองราชาพวกนั้นเหมือนจะไม่มีขั้นเก้าควบคุมอยู่เลย

—

ในเวลาเดียวกับที่พวกฟางผิงเคลื่อนผ่านขอบแดนตะวันตก

เมืองเทียนหนาน

พวกหนานอวิ๋นเยวี่ยถอยกลับมาแล้วเช่นกัน

แม้ครั้งนี้จะคว้าน้ำเหลวกลับมา แต่หนานอวิ๋นเยวี่ยกลับตกตะลึงไม่น้อย มองไปทางเมืองเฉียงเวยไกลๆ นั้น พึมพำว่า “เจ้าเมืองเฉียงเวยล่ะ?”

ด้านข้าง จางเว่ยอวี่เผยแววตาแปลกใจ “ไม่อยู่เมืองเฉียงเวย!”

“ไม่อยู่…นี่ก็น่าสนใจแล้ว!”

เมื่อกี้พวกเขาเคลื่อนไหวพร้อมกัน วางแผนจะโจมตีขั้นเก้าทั้งสองของเมืองเฉียงเวย

ผลปรากฏว่าเกือบล้อมฆ่าดอกเฉียงเวยต้นนั้นสำเร็จแล้ว

เป็นเพราะมียอดฝีมือจากเมืองข้างหลังไล่ตามมาทันเวลา เวลานี้จึงบีบให้ทุกคนล่าถอยออกมา

แต่ตอนนี้สถานการณ์น่าสนใจขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

ภายใต้สงครามใหญ่ ทุกคนต่างพบว่าราชาเฉียงเวยหายตัวไป!

ตอนนี้ทางเมืองเฉียงเวยเหมือนจะมีความวุ่นวายอยู่บ้างเช่นกัน

ขั้นราชาหนึ่งคนกลับไม่อยู่แล้ว จะไปไหนได้?

ดอกเฉียงเวยบอกว่าราชาเฉียงเวยไปไล่ฆ่าโจรชั่วที่ทำลายเมือง แต่จำเป็นต้องแอบไปอย่างลับๆ หรือไง?

ราชาเฉียงเวยขึ้นชื่อว่าเป็นยอดฝีมือขั้นเก้า ไล่ล่าฆาตกรที่ทำลายเมืองจะไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อยเลย?

พวกหนานอวิ๋นเยวี่ยยังกำลังสงสัย เมืองเนี่ยฉื่อทางตะวันตกก็มียอดฝีมือระดับแม่ทัพขั้นเจ็ดตามมาทางนี้เพื่อเรียกราชาทั้งสองกลับเมือง!

ขอบแดนตะวันตกเกิดความโกลาหลแล้ว!

มีสัตว์ปีศาจเริ่มโจมตีเมือง!

ในสถานการณ์ที่เร่งเดินทางมาอย่างสุดกำลัง ยอดฝีมือขั้นแม่ทัพจึงเร็วอย่างถึงที่สุด

แม้ทั้งสองฝ่ายจะอยู่ค่อนข้างไกล แต่ยอดฝีมือขั้นเก้ารับรู้ได้ในขอบเขตที่กว้างขวาง แน่นอนว่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้าไม่อาจสัมผัสถึงการเคลื่อนไหวทางเมืองเนี่ยฉื่อได้ นอกจากยอดฝีมือขั้นเก้าจะประมือกัน ระเบิดสงครามใหญ่ แผ่แรงกดดันทั่วทั้งฟ้าดิน

ขั้นเจ็ดขั้นแปดปะทะกัน ควันหลงไม่อาจมาถึงทางนี้ได้

รอจนแม่ทัพขั้นเจ็ดคนนั้นทุ่มสุดกำลัง อยู่ห่างจากเมืองเฉียงเวยไม่กี่ร้อยลี้ เจ้าเมืองเนี่ยฉื่อยังคงรับรู้กลิ่นอายที่คุ้นเคยได้

ครู่ต่อมา ราชาผู้นี้ก็สีหน้าเปลี่ยน แทบไม่หันหัวกลับก็หมุนตัวไปทันที!

คนอื่นๆ กำลังถามไถ่เรื่องราวจากดอกเฉียงเวย หน้าเปลี่ยนสีตามเช่นกัน

เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว?

เวลาสั้นๆ ไม่ถึงสองวัน มีขั้นราชาตายไปห้า เมืองเฉียงเวยถูกทำลาย ราชาเฉียงเวยหายตัวไป เมืองเยาอวี่ปิดเมืองไปตรงๆ ราชาทั้งสองไม่ออกมา

ตอนนี้กระทั่งเมืองเนี่ยฉื่อเหมือนจะเกิดเรื่องขึ้นเช่นกัน เมืองเนี่ยฉื่ออยู่ขอบแดนตะวันตก หรือเขาหมื่นปีศาจออกมาก่อความวุ่นวาย?

ในตอนที่ขั้นราชาถ้ำใต้ดินพวกนี้ยังกำลังครุ่นคิด ราชาเนี่ยฉื่อที่ออกไปไกลแล้ว จู่ๆ ก็ระเบิดพลังจิตใจอย่างแข็งแกร่งออกมา ครู่ต่อมาก็พายอดฝีมือแม่ทัพที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขามุ่งไปทางตะวันตกทันที!

“ราชาเนี่ยฉื่อไปแล้ว!”

ขั้นราชาทั้งยี่สิบสอง ตายไปห้า ไม่ยอมออกจากเมืองอีกสอง เมืองเฉียงเวยก็หายไปหนึ่งคน พืชปีศาจกลับไม่พูดอะไร แสร้งตายซะอย่างนั้น

ตอนนี้ราชาเนี่ยฉื่อก็ไปอีก!

ที่นี่นอกจากเมืองเฉียงเวย ยังเหลือขั้นราชาอีกสิบสองคน!

เมืองเทียนหนาน

พวกหนานอวิ๋นเยวี่ยเผยสีหน้างงงัน ทำไมหายไปอีกคนแล้ว?

“เจ้าเมืองเนี่ยฉื่อออกไปแล้ว!”

หนานอวิ๋นเยวี่ยไม่เข้าใจอยู่บ้าง ขมวดคิ้วว่า “หรือไปเชิญพวกปีศาจจากเขาหมื่นปีศาจออกมา?”

จางเว่ยอวี่ขมวดคิ้วว่า “ตอนนี้อีกฝ่ายยังมีขั้นเก้าอีกสิบสามคน…แต่ว่าก่อนหน้านี้ดอกเฉียงเวยบาดเจ็บหนัก ยังประคองพลังต่อสู้ขั้นเก้าได้ งั้นก็เป็นสิบสอง ผู้อำนวยการหนาน…อยากจะ…”

หนานอวิ๋นเยวี่ยปวดหัวอยู่บ้าง “ตอนนี้สถานการณ์อยู่เหนือการควบคุมของพวกเราอยู่บ้าง เจ้าเมืองเฉียงเวยไปไหน? หายตัวไปจริงๆ หรือหลบซ่อนตัว? จู่ๆ เจ้าเมืองเนี่ยฉื่อก็ออกไป เป็นเพราะอะไร? ในตอนที่พวกเราต่อสู้กัน จะกลับมาอีกหรือเปล่า?”

หนานอวิ๋นเยวี่ยหัวจะระเบิดอยู่บ้างจริงๆ ถ้าขั้นเก้าฝั่งตรงข้ามไม่แยกออกไป แต่อยู่รวมกัน เธอคงไม่สงสัยอะไร

แต่นี่อยู่ดีๆ ทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกันอยู่ สงครามใหญ่กำลังจะเริ่ม

ขั้นเก้าของอีกฝ่ายกลับออกไปอีกสองคน นี่ทำให้คนคิดไม่ตกอยู่บ้าง ถึงกระทั่งสงสัยว่ามีแผนร้าย

เธอแทบไม่อยากพูดแล้ว เจ้าเด็กพวกนั้จะสามารถไปได้หรือไง?

หากพูดถึงเมืองหยวนเหว่ยเกิดเรื่อง เธอยังคงเชื่อว่ามีโอกาสเป็นฝีมือเด็กพวกนี้

แต่นี่ไปถึงขอบแดนตะวันตกแล้ว เจ้าเด็กพวกนั้นยังจะวิ่งโร่ไปถึงนั่นได้จริงๆ?

รัฐมนตรีหวังครุ่นคิดแล้วก็คิดว่ามีเหตุผล

ในเวลานี้ หยางเต้าหงที่แทบจะเงียบมาโดยตลอดก็เอ่ยว่า “ผู้อำนวยการหนาน ผู้บังคับการจาง รองผู้บัญชาการหลี่…ตอนนี้ราชาเนี่ยฉื่อออกไปแล้ว ฉันก็ต้องออกไปเหมือนกัน”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา หนานอวิ๋นเยวี่ยจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตอนนี้ขั้นเก้าสิบเอ็ดคนของมนุษย์ รวมกับขั้นเจ็ดขั้นแปดพวกนั้น เผชิญหน้ากับอีกฝ่ายครองความได้เปรียบอย่างมาก

แต่หยางเต้าหงไปแล้ว พลังต่อสู้ของขั้นเก้าหายไปหนึ่งคน งั้นความได้เปรียบที่ราชาเนี่ยฉื่อออกไปก็จะกลับมาเท่ากันทันที

แต่เรื่องของพื้นที่เขตแดนสำคัญจริงๆ หนานอวิ๋นเยวี่ยถอนหายใจ เอ่ยว่า “ถึงจะอยากให้ประมุขหยางรั้งตัวอยู่ที่นี่ แต่ก่อนหน้านี้พูดกันไว้แล้ว คุณจะออกไปงั้นตามสบายเถอะ ประมุขหยางระวังตัวด้วย…”

———————

………………..