ระบบเจ้าสำนัก นิยาย บท 2031

ตอนที่ 2031 : เมืองปีศาจ

เขาเอาความกล้าจากไหนถึงพูดกับจักรพรรดิเช่นนี้ ?

แม้ว่านี่จะไม่ใช่ร่างหลักของข่งจู้แต่ร่างแยกก็เท่ากับจักรพรรดิ !

ตอนนั้นทุกคนต่างก็พากันเหงื่อตก พวกเขาพากันตัวสั่น

ทุกคนกลัวว่าจักรพรรดิจะโกรธและทำลายเสี่ยวซีไปพร้อมกับพวกเขาด้วยแต่ไม่มีใครคิดเลยว่าข่งจู้แค่คิ้วขมวดก่อนจะกลับไปเยือกเย็นดังเดิม “ พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องกันอีก เวลเคยเป็นผู้ส่งสารของข้า เจ้าน่าจะเป็นมิตรกับเขาเอาไว้ อย่าห้ำหั่นกันเลย”

“ เขาน่ะรึ ?” เสี่ยวซีเลียปากแล้วพูดขึ้น “ เขามีค่าคู่ควรรึ ?”

ข่งจู้มองไปที่เสี่ยวซีด้วยสายตาไม่พอใจ

สายตานี้ราวกับจะบอกว่าต่อหน้าคนมากมาย เจ้าไม่คิดจะไว้หน้าข้าเลยรึ ?

“ ก็ได้ ข้าผิดไปแล้ว” เสี่ยวซีระบายความหงุดหงิดออกมาพอแล้ว แน่นอว่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีเรื่องกับจักรพรรดิ “ ตราบใดที่เขาไม่มาหาเรื่องข้าอีก งั้นข้าก็จะไม่ใส่ใจ”

ข่งจู้ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ “ ดีมาก” หลังจากที่เงียบไปชั่วครู่ข่งจู้ก็มองไปที่เศษเสี้ยวจิตของเวลแล้วพูดขึ้น “ เจ้าจำไว้ว่าอย่าหาเรื่องเทพปีศาจอีกในอนาคต”

ทุกคนพากันมองเสี่ยวซีด้วยความแปลกใจ พวกเขาถึงกับคิดว่าตัวเองหูฝาดไป เทพปีศาจรึ ?

ข่งจู้เรียกเสี่ยวซีว่าเทพปีศาจงั้นรึ ?

ต้องรู้ก่อนว่าฉายานี้ดูน่าเคารพอยู่ !

เสี่ยวซีภูมิใจอย่างมาก เขาแสดงสีหน้าเหมือนจะบอกกับทุกคนว่าแม้แต่จักรพรรดิก็ยังเรียกเขาว่าเทพปีศาจ

ผ่านไปสักพักข่งจู้ก็ดีดนิ้วพร้อมกับน้ำจิตที่ลอยไปหาเวล น้ำจิตได้ก่อตัวเป็นน้ำพุชีวิตให้พลังงานกับเวล มันทำให้อาการบาดเจ็บของเวลฟื้นฟูขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่กี่อึดใจแม้ว่าเวลจะไม่ได้สมบูรณ์แบบดังเดิมแต่จิตก็ฟื้นฟูขึ้นมาได้อย่างมาก

เมื่อเวลสร้างร่างขึ้นมาใหม่ เขาก็คุกเข่าให้กับข่งจู้ “ ขอบคุณจักรพรรดิ !”

ข่งจู้พยักหน้า เวลยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ข่งจู้ก็หายตัวไปทันที

“ เป็นยังไง เจ้าอยากสู้อีกรึไม่ ?” เสี่ยวซีมองไปที่เวลพร้อมกับยิ้มเยาะออกมา

เวลส่ายหน้าและรีบก้มหน้า “ ท่านราชา ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่น่าหาเรื่องท่านเลย”

“ น่าเบื่อ” เสี่ยวซีรู้สึกเบื่อขึ้นมา “ ข้าคิดว่าเจ้าจะอารมณ์ร้อนกว่านี้ซะอีก”

เสี่ยวซีส่ายหน้าและกลับลงมาที่พื้น ในพริบตาเขาก็ปรากฏตัวข้างๆซือหมิง “ ไปกันเถอะ”

เวลสีหน้าเปลี่ยนไปแต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่กลืนน้ำลายและไม่กล้าจะพูดอะไรออกมา

คนอื่นๆมองไปที่เสี่ยวซีด้วยความชื่นชม แม้ซือหมิงก็ยังรู้สึกเคารพและกลัวเสี่ยวซี ในใจเขายอมแพ้ต่อเสี่ยวซีไปแล้ว

เสี่ยวซีคือคนแรกที่พวกเขาเห็นที่กล้าต่อล้อต่อเถียงกับจักรพรรดิ !

แม้ว่าเสี่ยวซีจะทำให้จักรพรรดิโกรธแต่จักรพรรดิก็ไม่ได้คิดเอาความ การปฏิบัติเช่นนี้ไม่ต่างจากลูกของจักรพรรดิเลย !

หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าจักรพรรดินั้นมีลูกได้ยากและอาจจะไม่มีลูก งั้นพวกเขาอาจจะสงสัยว่าเสี่ยวซีนั้นเป็นลูกของข่งจู้ไปแล้ว การปฏิบัติเช่นนี้แม้แต่แม่ทัพสูงสุดก็ยังไม่ได้รับ

“ พวกเจ้ามองอะไรกัน ?” เสี่ยวซีเห็นคนรอบๆพากันอึ้งก็ได้พูดขึ้นมา “ เร็วเข้า จักรพรรดิแบ่งดินแดนให้ข้าและให้ข้าสร้างเมืองใหม่ขึ้นมา”

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นทุกคนก็อึ้งยิ่งกว่าเก่า หมายความว่ายังไงที่ว่าสร้างเมืองใหม่ ?

“ ราชา ท่านหมายถึงอะไรกัน ?” ซือหมิงอึ้งนิดๆ “ จักรพรรดิบอกให้เราสร้างเมืองขึ้นใหม่รึ ?”

ยิ่งกว่านั้นเสี่ยวซีก็ตกลงจะรับใช้ข่งจู้ เป็นธรรมดาที่จะได้รับการดูแลที่ดีกว่าเดิม

การดูแลแบบนี้เหนือกว่าบลูกับล็อคอีก

เสี่ยวซีไม่ได้สนใจความตะลึงของทุกคน เขาได้เอาตราผู้ส่งสารออกมาแล้วเปิดใช้งานประตูค่ายกลก่อนจะพาทุกคนไปยังอาณาเขตที่ข่งจู้ให้เขามา แม้ว่าพื้นที่นี้จะไม่ได้ใหญ่เท่ากับเมืองเก่าๆแต่ก็ไม่ได้เล็ก ที่สำคัญกว่านั้นคือมันมีจ้าวโกลาหลเผ่าสวรรค์ที่นี่จำนวนมากพอตัว ตราบใดที่สร้างเมืองใหม่ขึ้นมา งั้นก็จะมีจ้าวโกลาหลจำนวนมากมาพำนักที่นี่และดึงดูดให้จ้าวโกลาหลเมืองอื่นๆมาที่นี่ด้วย

“ พวกเจ้าสามคน” เสี่ยวซีมองไปที่ซือหมิง , วินและทอม “ จากวันนี้ไปพกวกเจ้าเป็นรองเจ้าเมือง ในอนาคตเรื่องทุกอย่างในเมืองนั้นพวกเจ้าจะจัดการ หน้าที่อื่นๆพวกเจ้าจัดแจงกันเอง”

เมื่อได้ยินแบบนั้นซือหมิงก็ตื่นเต้นอย่างมาก “ ขอบคุณราชา ! ราชาฉลาดเฉลียวจริงๆ !”

หากเป็นแค่เมืองทั่วไป มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ซือหมิงตื่นเต้นเช่นนี้ได้ เมืองที่สร้างขึ้นใหม่นี้จะกลายเป็นจุดสนใจของเขตข่งจู้ มันจะกลายเป็นเมืองที่พิเศษ แม่ทัพของเขตข่งจู้นั้นมีมากมาย หลายคนยากจะหาตำแหน่งได้แต่เขากลับได้รับหน้าที่รองเจ้าเมืองมาแถมยังเป็นเมืองใหม่ด้วย มันต่างก็ทำให้ผู้คนอิจฉา

“ ใช่สิ” เสี่ยวซีนึกบางอย่างออกแล้วพูดขึ้น “ การสร้างเมืองนี้คงต้องให้พวกเจ้าวางแผน ยังไงซะข้าก็ไม่ได้เก่งเรื่องนี้ ข้าฝากให้พวกเจ้าจัดการก็แล้วกัน ส่วนจะเลือกตำแหน่งไหนและสร้างยังไงนั้นพวกเจ้าคิดกันเอาเองเลย ข้าจะรอดูผลลัพธ์ ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”

“ ไว้ใจได้ ราชา ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง !” ซือหมิงดูมั่นใจอย่างมาก

คนอื่นๆเองก็อยากจะเริ่มสร้างเมืองกันทันที

ฟีเดลไม่มีความคิดที่จะหนีจากเสี่ยวซีอีก คนแข็งแกร่งเช่นนี้คู่ควรกับการที่ฟีเดลติดตาม

“ คือ…” เมื่อเห็นว่าเสี่ยวซีไม่ได้พูดอะไรต่อ ทอมที่ลังเลอยู่สักพักก็พูดขึ้นมา “ ราชา ไม่ใช่ว่าท่านควรให้ลูกปัดดั้งเดิมกับเราก่อนรึเพื่อที่เราจะได้รับคนงานมา…”

“ ลูกปัดรึ ?” เสี่ยวซีมองไปที่ทอมด้วยสีหน้าแปลกๆ “ ทำไมเจ้าต้องใช้ลูกปัดดั้งเดิมด้วย ? หากคิดจะสร้างเมือง เจ้าสร้างเองไม่ได้รึไง ? เจ้าต้องจ้างคนงานแบบไหนกัน ?”

“ แต่…”

“ ข้าไม่สน หากเจ้าอยากได้คนงาน เจ้าก็คิดเอาเอง ข้าจะรอดูผลลัพธ์เท่านั้น” เสี่ยวซีไม่รอให้ทอมได้พูดต่อก็ขัดขึ้นมา “ หากเจ้าทำไม่ได้ก็บอกราชามา ข้าจะหาคนอื่นมาทำแทนเจ้าเองแต่ตำแหน่งเจ้าเมืองของเจ้าก็ต้องยกให้คนอื่นเช่นกัน…”“ ช้าก่อน” ทอมกังวลและรีบพูดขึ้นมาทันที “ ราชา ข้าทำได้ ! ข้ารับปากว่าจะทำให้ท่านพอใจ”