ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม นิยาย บท 511
ณ ผืนแผ่นดินหนึ่งในแดนโบราณบรรพกาล
ผืนแผ่นดินแห่งนี้ไร้อรุณฉาย มีเพียงท้องนภาที่เต็มไปด้วยดวงดาวส่องแสงทอประกายอย่างไม่มีสิ้นสุด
ดินแดนลึกลับอันน่าพิศวงและน่าสะพรึงกลัว มีซวีคงสัตว์ดุร้ายสุดโหดเหี้ยม ทั้งยังมีของล้ำค่ายิ่งนานาชนิดที่ไม่มีวันสูญสลายแม้ถูกทำลายสิ้นก็ฟื้นคืนได้อีกครั้ง…บนผืนแผ่นดินอ อันกว้างใหญ่ที่แฝงไว้ด้วยความอันตรายกับเหตุบังเอิญอย่างไร้ขอบเขต สถานที่แห่งนี้คือเขตดารามายา
ณ ที่แห่งนี้คือสมรภูมิรบของยอดฝีมือระดับหวนคืนสู่ความว่างเปล่า
ใกล้แท่นบูชาอันกว้างใหญ่ไพศาล มีเซียนกระบี่ท่านหนึ่งสวมชุดสีขาวพลิ้วไหว ออกกระบวนท่าวาดลวดลายลำแสงกระบี่ที่ใต้หล้าต้องตะลึง ทุกกระบวนท่าทรงพลังแหวกแผ่นดินลึกนับสิบลี้
เบื้องหน้าเซียนกระบี่ชุดขาวมีจิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าของสัตว์ประหลาดหน้าตาอัปลักษณ์สามตนแผดเสียงคำรามก้องพุ่งตรงเข้าหาเขา
จิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าตนหนึ่งมีรัศมีรอบตัวสิบลี้ มีเลือดเหนียวข้นกระจายอยู่ทั่วกายดั่งทะเลเลือด ทุกการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวอย่างต่อเนื่องถูกกลืนหายไปในทะเลเลือด รวมทั งลำแสงกระบี่ของเซียนกระท่านนั้นด้วย
จิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าอีกตนหนึ่งในมือถืออาวุธสายฟ้าพิฆาต ลำแสงสายฟ้าฟาดอันน่าสะพรึงกลัวทรงพลานุภาพมากพอที่เจาะทะลวงห้วงแห่งความว่างเปล่า ทำลายล้างทุกสรรพสิ่งให้ดับสิ้น
จิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าตัวที่สาม เป็นจิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าที่บางครั้งก็ปรากฏตัวให้เห็นได้อย่างชัดเจน บางครั้งก็เลือนลางจางหายไปจนดูกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่ า ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยพลังสังหารที่อันตรายที่สุด เป็นจิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าที่มีพลังสังหารแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาจิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าทั้งสาม
“หึๆ…หลี่ว์ต้งปิน เจ้าหนีไม่พ้นหรอก ช่างโชคดีเสียนี่กระไร ไม่เพียงแต่ได้กลืนกินจิตวิญญาณอันโอชะของเจ้า เศษหัวใจของดินแดนแห่งนี้ก็ยังตกเป็นของพวกข้าอีกด้วย!” จิตวิญญาณแห่ง ความว่างเปล่าเปล่งเสียงหัวเราะลือลั่นอันธพาล ฝ่าเท้าเหยียบย่ำทะเลเลือด ทะเลเลือดก่อตัวเป็นมือขนาดใหญ่ยักษ์ มืออัปลักษณ์ทั้งสองข้างกวัดแกว่งไล่กวดจู่โจมหลี่ว์ต้งปิน
“ชิ๊ ฝีมืออย่างเจ้าน่ะหรือจะฆ่าข้าได้” กระบี่ในมือของหลี่ว์ต้งปินกลายเป็นเก้าเล่ม แทงฉึบเข้าที่ความว่างเปล่าเก้าตำแหน่ง กลายเป็นเส้นทางค่ายกลกระบี่อันกว้างใหญ่ไพศาล
“ค่ายกลกระบี่เก้าชั้นดับอสูร เริ่ม!” สิ้นเสียงตะโกนก้องของเขา ลำแสงกระบี่นับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นใจกลางค่ายกลกระบี่ ก่อเกิดม่านกระบี่ที่หนาแน่นจนมิอาจมีสิ่งได้เล็ดลอดเข้าไป ปได้ ทำให้มือที่ก่อตัวจากเลือดเหล่านั้นแตกสลาย
ในเวลานี้จู่ๆ ก็มีเสียงสั่นสะเทือนของแผ่นดินดั่งสนั่นขึ้นอย่างรุนแรง
แท่นบูชาระเบิดเป็นแสงสุกสกาวแวววาว พลังแห่งดวงดาวนับไม่ถ้วนพวยพุ่งออกมาจากใจกลางแท่นบูชาอย่างบ้าคลั่ง
เสาลำแสงสีขาวพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า เสียงร้องโหยหวนของมังกรดังก้องกังวานไปทั่ว เป็นเสียงร้องโหยหวนที่แฝงไว้ด้วยความโอหังอันน่าสะพรึงกลัวและน่าเกรงขาม
เหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน หลี่ว์ต้งปินอยู่ใกล้เสาลำแสงสีขาวที่สุด
สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนอย่างชัดเจน พุ่งตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว
ในชั่วขณะนี้ จิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าดวงที่สามที่ไม่ปรากฏกายระเบิดพลังแปลงกายเป็นหอกดำน้ำหนักสามหมื่นชั่ง พุ่งทะยานแหวกค่ายกลกระบี่เก้าชั้นดับอสูรของหลี่ว์ต้งปิน หมายจะ ะเสียบเข้าที่ทรวงอกของเขา
หลี่ว์ต้งปินอับจนทางเลือก ทำได้แค่ถือกระบี่ขึ้นมาบังไว้ ปรากฏม่านกระบี่เบื้องหน้าเขา
ในเวลานี้มือขนาดมหึมาที่ก่อตัวจากทะเลเลือดกับสายฟ้าวิเวกก่อตัวขึ้น พร้อมด้วยพลังระเบิดที่โจมตีอย่างโหดเหี้ยมน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด
ครืน!
พลังโจมตีที่โหดเหี้ยมรุนแรงน่าสะพรึงกลัวทำให้ผืนแผ่นดินในรัศมีไม่กี่ลี้แตกละเอียดเป็นผุยผง ม่านแสงกระบี่ตรงหน้าหลี่ว์ต้งปินพังทลาย ร่างกายถูกพลังโจมตียิงถล่มอย่างโหดเหี้ยมจ จนกระเด็นออกไปพร้อมกับกระอักเลือดออกมา ร่างของเขาชนเข้ากับเสาลำแสงสีขาว จนเสาลำแสงต้นนั้นสั่นไหว!
“โอ๊ย!”
มังกรนิลความยาวนับสิบลี้ปรากฏขึ้นในเสาลำแสงสีขาว แผดเสียงมังกรคำรามก้องสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน
มันชนเสาลำแสงสีขาวอย่างกะทันหันจนแตกกระเจิง ตามมาด้วยพลานุภาพของคลื่นยักษ์สูงเทียมฟ้าบังเกิดขึ้น มังกรนิลยักษ์บินวนอยู่กลางท้องฟ้า เกล็ดมังกรสีดำขลับ กระพือปีกกางหุบกางหุ บ กลืนกินแสงดาว ราวกับจะบดบังดวงดาวทั้งผืนฟ้า
“ใครรบกวนช่วงเวลาแห่งการฟื้นชีพของข้า”
มังกรนิลยักษ์โบยบินอยู่กลางท้องฟ้าแผดเสียงคำรามก้องดังราวกับเสียงฟ้าร้องสะเทือนลั่น
หลี่ว์ต้งปินแหงนหน้ามองมังกรนิล ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาวเกินบรรยาย
เขาเคยเห็นสิ่งมีชีวิตที่ขนาดใหญ่มหึมากว่ามังกรตัวนี้มาก่อน แต่พลังปราณที่แข็งแกร่งระดับมังกรตัวนี้นั้น แม้แต่ในวังมังกรทะเลบูรพาเขาก็ไม่เคยพบเจอ! ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามั งกรมีปีกที่หวนคืนสู่ความว่างเปล่าบนยอดเขาสูงนี้ ใกล้บรรลุระดับรวมมรรคาแล้ว!
จิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าเผ่าพันธุ์จิตวิญญาณสามตนนั้น ยืนแสยะยิ้มมองหลี่ว์ต้งปินอยู่ที่เดิม
ชัดเจนมากว่าผนึกกำลังโจมตีของพวกมันเมื่อก่อนหน้านี้ วัตถุประสงค์ไม่ใช่เพื่อสังหารหลี่ว์ต้งปิน แต่เพื่อผลักเขาในเข้าใกล้ค่ายกลฟื้นคืนชีพของมังกรมีปีก เพื่อให้มังกรมีปีกจัดการ รหลี่ว์ต้งปินแทนพวกมัน
ทันทีที่หลี่ว์ต้งปินตาย พวกมันก็จะใช้เคล็ดวิชากักวิญญาณของหลี่ว์ต้งปินไว้ จากนั้นก็ค่อยๆ ลิ้มรสชาติวิญญาณของหลี่ว์ต้งปินอย่างช้าๆ
“นั่นมันจิตวิญญาณของสุดยอดเซียนกระบี่เชียวนะ รสชาติจะต้องโอชะมากแน่…” จิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าผู้ครอบครองพลังสายฟ้า แลบลิ้นเลียปากตนเอง กล่าวด้วยสายตาฮึกเหิมร้อนแรง
“เอ๊ะ? มนุษย์ เจ้าคือคนที่พุ่งชนค่ายกลฟื้นคืนชีพของข้า?” มังกรนิลทรงพลังน่ายำเกรง นัยน์ตาทั้งสองข้างสาดส่องแสงเย็นยะเยือก
หลี่ว์ต้งปินกัดฟันหน้าแน่น ในใจครุ่นคิดหาคำพูด
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม