ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 182
บทที่ 182 แปดหุ่นเชิดราชันย์ยุทธ์ และกระบี่อันน่าสะพรึงกลัว!
หลังจากที่มองไปรอบ ๆ ในที่สุดฉู่โม่วก็ตัดสินใจว่าจะสำรวจราชวังที่ตั้งอยู่
มันคือแหล่งกำเนิดของเจตจำนงกระบี่!
คิดได้ดังนั้นฉู่โม่วก็บินตรงไป
เมื่อตรวจสอบใกล้ ๆ เท่านั้นจึงเห็นว่าราชวังแห่งนี้ยิ่งใหญ่ขนาดไหน เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าจะสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล ทำให้ผู้คนรู้สึกเกรงขามอยู่ในใจโดยไม่รู้ตัว
“แรงกดดันมหาศาลจริง ๆ !”
ฉู่โม่วตกตะลึงเล็กน้อย
และขณะที่เขาเพ่งพิจารณา
ทันใดนั้นเอง
คลื่นสั่นสะเทือนพลันปรากฏขึ้นรอบราชวัง และม่านแสงก็ปรากฏขึ้นปกคลุมฉู่โม่วกับราชวังทั้งหลังไว้!
ในขณะเดียวกัน
ปราณกระบี่สีขาวรุนแรงอย่างถึงที่สุดปรากฏขึ้นและลอยอยู่เหนือม่านแสงครั้งแล้วครั้งเล่า
พวกมันตรงมายังฉู่โม่ว
เมื่อเห็นดังนั้น
เขาไม่ได้ประหลาดใจแม้แต่น้อย
อย่างไรแล้ว ราชวังลึกลับเช่นนี้ก็ต้องมีสิ่งป้องกันอยู่อย่างแน่นอน
ดังนั้นแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับปราณกระบี่ ฉู่โม่วก็ใช้พรสวรรค์ธาตุลมและย่างก้าวปีศาจไร้เงาพร้อมกัน ทั้งร่างของเขาหายไปจากตำแหน่งนั้นในทันที
ปราณกระบี่ที่ปรากฏขึ้นโจมตีตำแหน่งที่ฉู่โม่วเคยยืนอยู่ในทันใด ทำให้บริเวณนั้นสั่นสะท้าน แต่แล้วปราณกระบี่ก็ถูกดูดซับไปและเกิดปราณกระบี่ออกมาอีกครั้ง
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
ปราณกระบี่พุ่งเข้าหาฉู่โม่วครั้งแล้วครั้งเล่า โดยแต่ละคร้ังเต็มไปด้วยพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว เมื่อมันส่งเสียงหวีดหวิว แม้แต่ห้วงอากาศยังถูกผ่าออกและรอยแยกห้วงมิติอันมืดมิดก็ปรากฏขึ้น
แต่…
ไม่มีการโจมตีครั้งไหนโดนร่างของฉู่โม่วเลย เขาหลบพวกมันได้อย่างต่อเนื่องด้วยวิชาการเคลื่อนไหวต่าง ๆ
ตอนนี้
ทั่วทั้งพื้นมีแค่ภาพติดตาของฉู่โม่วที่กะพริบให้เห็นอย่างต่อเนื่อง
ในพริบตาเดียว ช่วงเวลาหนึ่งก็ผ่านไป
ปราณกระบี่ที่ถูกสร้างขึ้นที่นี่ดูเหมือนจะไร้ที่สิ้นสุด พวกมันถูกบีบอัดฟาดฟันและรวมตัวกันอีกครั้งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
‘จะเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่ได้!’
‘ปราณกระบี่เหล่านี้ถูกดูดซับได้และกลายเป็นวัฏจักร!’
‘ถ้าไม่ทำลายก่อน คงถูกมันฆ่าตายแน่!’
เมื่อคิดได้ดังนั้น
ฉู่โม่วจึงใช้พลังเนตร ทำให้แสงสีขาวสว่างวาบออกมาจากดวงตา
พลังเนตรระดับ 3 สามารถมองเห็นข้อบกพร่องของทุกอย่างได้!
ด้วยสายตาของเขาในตอนนี้ ทำให้ค้นพบจุดอ่อนของค่ายกลเวทอันแข็งแกร่งนี้ได้อย่างรวดเร็ว
จากนั้น…
เขาก็ดึงกระบี่สารทสังหารออกมา อณูแห่งชีวิตและเลือดในร่างกายเริ่มไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง พลังจิตวิญญาณพลุ่งพล่านราวกับภูเขาไฟ ด้วยพละกำลังที่เพิ่มขึ้นสามเท่า กระบี่จึงถูกฟันออกไปยังม่านแสงในห้วงอากาศอย่างแรง
กร๊อบ!
เสียงแตกหักดังขึ้น
ปราณกระบี่ทั้งหมดในค่ายกลเวทขนาดใหญ่ชะงักค้างกลางอากาศทันที
หลังจากนั้น
ค่ายกลเวททั้งหมดก็แตกสลายพร้อมกับเสียงระเบิด!
เมื่อไร้ซึ่งอุปสรรคของค่ายกลเวท ฉู่โม่วก็มาถึงตรงหน้าราชวังในที่สุด
เขายกมือขึ้นมา ไม่นานประตูราชวังก็เปิดออก
เมื่อก้าวเข้าไปข้างใน
เขาเห็นว่าเป็นห้องโถงที่ว่างเปล่า และตรงท้ายห้องโถงมีแท่นขนาดใหญ่ตั้งอยู่
บนแท่นมีกระบี่ตั้งเอาไว้อยู่!
กระบี่เล่มยาวด้ามสีทองและรัศมีอันน่าสะพรึงกลัว!
เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่โม่วก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
ฉู่โม่วสัมผัสได้ถึงรัศมีที่อันตรายจากกระบี่เล่มนั้น
ครืน!
ขณะที่ฉู่โม่วมองดูกระบี่อยู่นั้น คลื่นสั่นสะเทือนพลันปรากฏขึ้นในห้องโถง และทั้งสองฝั่งของห้องปรากฏร่างสูงตระหง่านแปดร่างขึ้น ทุกร่างสวมใส่ชุดเกราะแลดูราวกับเทพเจ้า
พวกมันปลดปล่อยรัศมีทรงพลังอย่างถึงที่สุดออกมา เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าตัวตนเหล่านี้คล้ายว่ากำลังยืนอยู่ตรงหน้าหุบเหวลึกไม่ผิดเพี้ยน!
แต่…
กลับไม่มีร่างไหนมีพลังชีวิตอยู่เลย ดวงตาไร้ซึ่งความรู้สึกราวกับว่าเป็นสิ่งไม่มีชีวิต
“มันคือหุ่นเชิด!”
“หุ่นเชิดแปดตัวที่เทียบเท่ากับขั้นราชันย์ยุทธ์!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงรัศมีจากหุ่นเชิดเหล่านี้ ฉู่โม่วก็เปลี่ยนสีหน้า ความรู้สึกในหัวใจพลันรุนแรงขึ้นยิ่งกว่าเก่า
นี่มันเป็นสิ่งของแบบไหนกัน?
มีหุ่นเชิดขั้นราชันย์ยุทธ์คอยคุ้มกันอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?
และกระบี่นั่น… เป็นกระบี่แบบไหนกัน?
ความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัว เขามีคำถามแล้วคำถามเล่า
ระหว่างที่ฉู่โม่วกำลังคิดอยู่
ตอนนั้นเอง
หุ่นเชิดทั้งแปดเหมือนจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายไม่คุ้นเคย จึงจับจ้องไปที่ชายหนุ่มด้วยเปลวเพลิงลุกโชนในดวงตาของพวกมัน ส่งผลให้ดูราวกับว่าเป็นสิ่งมีชีวิต!
“แกกล้าดียังไงถึงเข้ามาบุกรุก!”
“ต้องสังหารโดยไร้ปรานี!”
เสียงอื้ออึงดังออกมาจากปากของพวกมัน
โดยไร้ซึ่งความรู้สึกและความแปรปรวนแม้แต่น้อย มันดูเหมือนกับคำพิพากษาจากเทพเจ้า
เมื่อคำพูดเหล่านั้นจบลง พวกมันก็เงื้อกระบี่เล่มยาวในมือขึ้นฟันไปที่ฉู่โม่ว
ทันใดนั้น
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวเกินอธิบายก็แพร่กระจายออกมา และห่อหุ้มไปด้วยเจตจำนงกระบี่ด้วยความตั้งใจที่จะทำลายร่างกายกับจิตใจของศัตรูเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ฟัน!
ฉู่โม่วไม่ได้ถอยหนี ร่างกายนี้กะพริบไหวมุ่งตรงเข้าไปหาหุ่นเชิดขั้นราชันย์ยุทธ์ทันที อณูแห่งชีวิตกับเลือดในร่างกายพลุ่งพล่าน เขาเงื้อกระบี่ขึ้นฟันออกไป!
หลังจากนั้น
ปราณกระบี่สีแดงอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นในทันใดและตรงไปยังหุ่นเชิด
ปราณกระบี่ถูกเขาฟันจนแตกสลายทันทีโดยไม่มีพลังป้องกันแม้แต่น้อย
ปราณกระบี่สีแดงของฉู่โม่วยังคงฟาดฟันไปที่กระบี่กับหุ่นเชิดเพื่อทำลายมัน
ฉับ!
มีเพียงเสียงฟันดังขึ้น หัวของหุ่นเชิดถูกตัดออกทันที
ในขณะเดียวกัน เปลวเพลิงเล็กน้อยก็พุ่งออกมาจากปากของมัน และพยายามหลบหนีไปในห้วงอากาศ
ปราณกระบี่ล่องหนพรั่งพรูออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่พวกมันไม่อาจทำลายการป้องกันของกงล้อทองคำปฐมวิญญาณได้แม้แต่น้อย
ในไม่ช้า ปราณกระบี่เหล่านี้ก็หายไปจนหมด
และในตอนนั้นเอง
กระบี่ลึกลับตรงหน้าเขาพลันสั่นไหวขึ้นอีกครั้ง มันตั้งใจจะสร้างปราณกระบี่เพื่อโจมตีจิตวิญญาณของฉู่โม่ว
แน่นอนว่าชายหนุ่มไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีกระบี่ต่อเนื่องเช่นนี้ เขาก็รู้สึกรำคาญขึ้นมา
“เชื่องสักที!”
ฉู่โม่วดึงปฐมวิญญาณออกมาจากร่าง ถือกระบี่ที่ถูกเปลี่ยนแปลงโดยกงล้อทองคำปฐมวิญญาณ และฟันไปยังกระบี่เล่มยาว
ทันใดนั้น
แรงกดดันจิตวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวพลันรู้สึกราวกับโดนภูเขาลูกใหญ่กดทับ!
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันของปฐมวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัว กระบี่เล่มยาวก็สั่นไหวเล็กน้อยและหยุดเคลื่อนไหว
มันดูสงบเสงี่ยมยิ่งขึ้น
เมื่อเห็นดังนั้น
ฉู่โม่วก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ฝ่ามือของเขายื่นออกไปและคว้ากระบี่เอาไว้
เมื่อถือมันขึ้นมา
กระบี่ยังคงต่อต้านเล็กน้อย
แต่แล้วฉู่โม่วก็ปล่อยแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนเข้าไปอีกครั้งจนทำให้กระบี่เล่มนั้นสงบลงทันที
ฉู่โม่วใช้เวลาตรวจสอบอย่างละเอียด
ระหว่างที่ถือมันอยู่ในมือ ฉู่โม่วสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังในกระบี่เล่มนี้น่าสะพรึงกลัวขนาดไหน
กระบี่สารทสังหารของเขาเป็นยุทธภัณฑ์วิญญาณระดับ 7 แล้ว
แต่ต่อหน้ากระบี่เล่มนี้ มันไม่มีค่าให้พูดถึงเลยด้วยซ้ำ
เหมือนเปรียบเทียบแสงหิ่งห้อยกับดวงจันทร์สว่างไสว
สิ่งนี้ทำให้เขาต้องตกตะลึง
‘กระบี่นี่… ระดับเท่าไหร่กันนะ?’
เมื่อคิดได้ดังนั้น
ด้วยความรู้สึกในหัวใจ เขาก็ตวัดกระบี่เฉือนนิ้วมือ
ด้วยความแรงเล็กน้อย
เลือดสีทองก็ไหลออกมาจากปลายนิ้ว
อีกทั้งฉู่โม่วยังบีบเพื่อเค้นให้เลือดหยดลงมา
หยดลงไปบนคมกระบี่
นี่คือหยดเลือดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ!
หึ่ง!
เลือดซึมเข้าไปในกระบี่และมันพลันปล่อยแรงสั่นสะเทือนออกมาทันที
หลังจากนั้น
ฉู่โม่วก็พบว่าเขาอยู่ในความมืดมิดกับกระบี่เล่มนี้และมีความสัมพันธ์พิเศษบางอย่างระหว่างกัน
และในตอนนั้นเอง
เขาพลันค้นพบบางสิ่งและอดส่งเสียงเบา ๆ ออกมาไม่ได้ เขาเผยสีหน้าแปลกประหลาดออกมา
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบกลืนกินพรสวรรค์