ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 362

บทที่ 362 สละเวลาและฝึกฝนกระบี่ดาราทมิฬ …สั่นสะเทือนทั่วทั้งฐานจงไห่

ภายในค่ายกลจารึกหลอมวิญญาณร้อยเท่า

อณูแห่งชีวิตปริมาณมหาศาลไหลท่วมอยู่ภายในค่ายกลแห่งนี้ ถูกร่างกายของฉู่โม่วกลืนกินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ดังนั้นชายหนุ่มจึงแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ก่อนหน้านั้น อัตราการเพิ่มความแข็งแกร่งของฉู่โม่วที่เรียกได้ว่าเร็วแล้วนั้น สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้ราว ๆ 15 พลังมังกรในทุก ๆ วันเท่านั้น

แต่ตอนนี้

ด้วยพลังกายระดับตะวัน ผนวกกับเหล่าพรสวรรค์ระดับตะวันถึงห้าอย่าง และระดับราชันย์อีกสี่อย่าง สิ่งเหล่านี้ทำให้ความเร็วในการแข็งแกร่งขึ้นของฉู่โม่วเพิ่มขึ้นอีกมากมายนัก

ปัจจุบัน เขาสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้มากถึงวันละ 30 พลังมังกรแล้ว!

และด้วย 30 พลังมังกรนี้

สำหรับราชันย์เทพยุทธ์ทั่ว ๆ ไป พวกเขาใช้เพียงสิบเจ็ดวันอย่างมากเท่านั้นถึงจะขยับเข้าสู่ขั้นราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุด

สิ่งที่สำคัญที่สุด

นี่เป็นเพียงผลลัพธ์จากการฝึกฝนเพียงแค่สามชั่วโมงต่อวันเท่านั้น

หากเขาสามารถฝึกฝนแบบเต็มเวลาได้ทุก ๆ วัน บางทีฉู่โม่วอาจจะเพิ่มความแข็งแกร่งได้ถึง 100 พลังมังกรต่อวันเลยทีเดียว!

มันหมายความว่าอย่างไร?

มันหมายความว่า ฉู่โม่วใช้เวลาเพียงห้าวันเท่านั้นก็จะสามารถทลายขีดจำกัดขั้นราชันย์เทพยุทธ์ได้แล้ว!

ไม่ต้องแปลกใจเลย

หากเรื่องความเร็วในการแข็งแกร่งขึ้นระดับนี้ถูกแพร่กระจายออกไปละก็ คงจะทำให้คนอีกมากมายนับไม่ถ้วนตกตะลึงกันแน่ ๆ

แน่นอน

ว่าฉู่โม่วไม่คิดจะเปิดเผยมันอยู่แล้ว

นั่นเพราะการฝึกฝนที่เขาใช้ในขั้นราชันย์เทพยุทธ์นั้น ไม่เพียงแต่มันจะสามารถพัฒนาความแข็งแกร่งได้เท่านั้น แต่มันยังพัฒนาอวัยวะภายในของเขาได้ด้วย

หากเขาอยากจะขยับขึ้นสู่ขั้นราชันย์เทพยุทธ์ เขาเพียงแค่ต้องฝึกฝนด้วยพลังกายทั้งหมดเท่านั้น

แต่เพราะเขาอยากจะบรรลุความสมบูรณ์แบบในแต่ละขั้นที่เขาได้ผ่านมา ด้วยเหตุนี้ มันจะทำให้ขีดจำกัดพลังของเขาในอนาคตสูงขึ้น

เพราะงั้น

ไม่เพียงแต่ต้องฝึกฝนกล้ามเนื้อและพลังกายสามชั่วโมงเท่านั้น แต่ฉู่โม่วยังใช้เวลาที่เหลือในการขัดเกลาอวัยวะภายในทั้งห้าเพื่อให้มันยังคงบริสุทธิ์และแข็งแกร่งขึ้นไปตลอดเวลาอีกด้วย

นอกจากนี้

ฉู่โม่วยังคงใช้เวลาบางส่วนฝึกฝนกระบี่ดาราทมิฬ

และด้วยการฝึกฝนมากมายที่เรียงรายอยู่นี้เอง มันจึงทำให้เวลาสิบวันสำหรับฉูโม่วผ่านไปไวเหมือนโกหก

ในวันนี้

ภายหลังจากที่ฝึกฝนพลังกายและขัดเกลาอวัยวะภายในทั้งห้าเสร็จแล้ว ฉู่โม่วก็หยิบเอากระบี่ดาราทมิฬออกมาเหมือนปกติ วางมันไว้บนตักและเริ่มฝึกฝนกระบี่เล่มนี้

ซู่ม!

ภายในโลกแห่งจิต เขารู้สึกได้ว่ากระบี่ในมือเขามันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ผ่านการสั่นที่รุนแรงและเป็นจังหวะคล้ายชีพจร

ปราณกระบี่เริ่มแผ่ซ่านออกมาเสมือนปราณพลังที่กำลังคลุ้มคลั่งกระจายตัวไปรอบฉู่โม่ว ตัดขาดทุกสรรพสิ่งและผสานตัวเข้าด้วยกัน ราวกับเป็นเด็กที่ซุกซนกำลังวิ่งเล่นไปทั่วในพื้นที่โล่งกว้าง

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา

ร่างกายของฉู่โม่วเริ่มสั่นสะเทือน และกายากระบี่เทวะระดับดาราลับฟ้าก็เริ่มที่จะถูกสั่งใช้งานด้วยตัวมันเอง เส้นใยกระบี่มากมายกระจายพุ่งพรวดออกจากร่างของฉู่โม่วราวกับถูกระเบิดออก

ขณะเดียวกัน

ฉู่โม่วก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการทุ่มเททุกอย่างให้การฝึกครั้งนี้

“หลังจากใช้เวลากว่าสิบวัน ในที่สุดการทุ่มเทแรงกายแรงใจกับการฝึกฝนกระบี่นี้ก็สมบูรณ์แล้ว!”

“ฉันคิดว่าภายใต้การเร่งความเร็ว 10 เท่าของพรสวรรค์ห้วงเวลาระดับ 5 ต่อให้ใช้เวลานิดหน่อยต่อวันในการฝึกฝน อย่างมากก็น่าจะใช้เวลาสักหนึ่งวัน ไม่คาดคิดเลยว่าจะใช้เวลานานถึงขนาดนี้!”

“ดูท่าต้นกำเนิดของกระบี่เล่มนี้จะค่อนข้างดีเลยทีเดียว!”

เขามองไปยังกระบี่สีดำยาวในฝ่ามือและพึมพำกับตนเอง

กระบี่ดาราทมิฬ!

มันเป็นสิ่งที่ฉู่โม่วได้มาจากนิยายต้นกำเนิด

แม้ว่ามันจะสูญเสียพลังวิญญาณที่เคยอัดแน่นภายในไปเสียมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถือเป็นยุทธภัณฑ์วิญญาณระดับ 9 อยู่ดี

ฉู่โม่วคิดว่าการฝึกฝนนั้นคงจะเป็นเรื่องง่าย ยังไงเสียเขาก็เป็นผู้ครอบครองยุทธภัณฑ์วิญญาณระดับ 7 อย่างกระบี่สารทสังหารอยู่แล้ว หลังจากที่ได้สื่อสารกัน

ทว่าใครจะไปคิดว่ามันต้องใช้เวลาถึงสิบวันเต็มเช่นนี้

ถึงเขาจะใช้เวลาในการฝึกฝนกระบี่ดาราทมิฬเพียงสองชั่วโมงต่อวันมาตลอดสิบวันก็จริง แต่ภายใต้การเร่งความเร็ว 10 เท่าด้วยพรสวรรค์ห้วงเวลาระดับ 5 นี้ หากคำนวณแล้วสองชั่วโมงต่อวัน เทียบเท่าได้กับยี่สิบชั่วโมงในเวลาปกติเลย ดังนั้นสิบวันที่ผ่านมา จึงเทียบเท่าได้กับสองร้อยชั่วโมง หรือเกือบจะเท่าสิบเจ็ดวันที่ฝึกอย่างต่อเนื่องโดยไม่หลับไม่นอนเลย!

มันใช้เวลาถึงสิบเจ็ดวันกว่าจะจบการฝึกฝนอย่างถวายชีวิต นี่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่ากระบี่เล่มนี้ไม่ใช่อะไรที่เข้าถึงได้ง่าย ๆ เหมือนยุทธภัณฑ์วิญญาณระดับ 9 ชิ้นอื่น ๆ!

“ชักสงสัยซะแล้วสิว่ากระบี่ดาราทมิฬเล่มนี้ในสภาพที่สมบูรณ์ อาจจะมีพลังสูงกว่ากระบี่พิสุทธิ์ผ่าสวรรค์ก็ได้!”

เขาอดคิดเรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ และการคิดเช่นนี้ก็นำมาซึ่งความเสียใจอยู่ภายในใจน้อย ๆ ด้วย

แต่

ในเมื่อตอนนี้เขาสามารถฝึกฝนแบบถวายชีวิตให้มันได้แล้ว ดังนั้นต่อจากนี้เขาน่าจะสามารถค่อย ๆ เติมเต็มพลังวิญญาณให้มันได้ทีละนิด ๆ อย่างแน่นอน แม้จะต้องใช้เวลานานหน่อย แต่เขาจะต้องสามารถทำให้กระบี่ดาราทมิฬเล่มนี้ กลับไปแข็งแกร่งเหมือนที่มันเคยเป็นได้แน่ ๆ!

คิดได้ดังนั้น

อารมณ์ของฉู่โม่วก็ดีขึ้นมา

“ลองพลังของมันหน่อยดีกว่า!”

จับด้ามกระบี่ดาราทมิฬไว้ให้มั่น จากนั้นก็เริ่มพินิจพิเคราะห์มันอย่างระมัดระวัง

เมื่อมองจากภายนอกแล้ว รูปร่างของมันค่อนข้างคล้ายกับกระบี่สารทสังหารที่เขาเคยใช้มาก่อนหน้านี้ กระบี่ทั้งสองเล่มนี้มีทรวดทรงเหมือนห่านป่าคอยาวเช่นเดียวกัน แต่เมื่อมองใกล้ ๆ ก็จะสามารถหาจุดแตกต่างของกระบี่เล่มงามทั้งสองเล่มได้ไม่ยากนัก

ยามที่ยื่นแขนซ้ายออกไปและกวัดแกว่งกระบี่ไปมา เขาสามารถรู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่กระชับมือและความลื่นไหลจากวงสวิงที่นุ่มลื่นกว่า ราวกับว่านี่เป็นแขนของเขาเอง มันยืดหยุ่นและผสานเป็นหนึ่งเดียวกับการเคลื่อนไหว

สิ่งนี้เป็นผลมาจากการฝึกฝนแบบพลีชีพ ทำให้เขาสามารถใช้พลังของกระบี่ได้เต็มที่โดยไม่ถูกขัดขวางใด ๆ

ชิ้ง!

คมกระบี่ถูกชักออกมา และในพริบตา พื้นที่โดยรอบนั้นก็มืดมัวลง

ภายใต้แสงเทียน… คมกระบี่สีทมิฬเปล่งแสงสีดำอันน่าพิศวงออกมา ราวกับเป็นหลุมดำที่กลืนกินแสงสว่างอื่นเข้าไปจนหมด!

ปราณกระบี่มากมายนับไม่ถ้วนเติมเต็มพื้นที่ภายในโถงนี้ในชั่วพริบตา และเมื่อตัวกระบี่ถูกชักออกมาจนหมด อุณหภูมิภายในห้องก็ลดต่ำลงเป็นอย่างมากด้วย

แม้แต่ฉู่โม่วเองก็ยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหนาววูบที่มาจากผิวทั่วทั้งร่างของเขา คล้ายกับว่ามีเข็มเล่มเล็ก ๆ มากมายกำลังทิ่มแทงเข้ามาที่ร่าง และรู้สึกได้ว่าเส้นผม เส้นขนจากทั่วทั้งตัวกำลังลุกตั้ง

เขายื่นมือขวาออกไปเพื่อจรดปลายนิ้วมือลงบนคมกระบี่ ทำให้สามารถรับรู้ได้ถึงเสียง ‘ครืน’ อันเกิดจากการสั่นไหวของกระบี่นี้สะท้อนกลับเข้ามาในตัว และมันยังคงเป็นแบบนี้อยู่อีกเป็นเวลานาน

นี่ไม่ใช่เพราะความเร็วของเขากำลังลดลง แต่เป็นเพราะศักยภาพในการมองเห็นเจตจำนงแห่งกระบี่ที่ตาเขารับได้นั้นกำลังสูงขึ้น ๆ

จากแต่เดิมที่เห็นปราณกระบี่เหล่านี้กระจายตัวไปทั่ว มีจำนวนมหาศาล มันค่อย ๆ ลดจำนวนลงราวกับแท้จริงแล้วมีเพียงหนึ่ง แค่มันเร็วจนเห็นเป็นภาพติดตาเฉย ๆ

ขณะเดียวกัน

ที่ด้านนอก เสียงของคมกระบี่นับไม่ถ้วนก็ดังขึ้นและดังขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนท้าย พวกเขารู้สึกได้ว่ากระบี่ในมือนั้นพร้อมที่จะหลุดออกไปจากมือและบินไปในอากาศทุกเมื่อ

แม้แต่ราชันย์เทพยุทธ์ ไม่ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ หรืออยู่ที่ไหน

ตราบใดที่ได้ยินเสียงคมกระบี่สะท้อนกังวานอยู่ในหู กระบี่ของพวกเขาต่างก็ไร้ซึ่งการควบคุมกันหมด

…

ตำหนักมหาวรยุทธ์ ในห้องที่เงียบสงบ

ชายวัยกลางคนที่ดูสง่าผ่าเผยกำลังแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา และเขาไม่สามารถข่มสีหน้านั้นลงได้เลย

คนคนนี้เป็นผู้ก่อตั้งและเจ้าของตำหนักมหาวรยุทธ์นี้ รวมถึงเป็นพ่อของเจียงเยว่เหยา ราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 9 ดาว ราชันย์เทพยุทธ์ดับดารา!

ผู้เลื่องชื่อเรื่องการเป็นมือกระบี่ที่แข็งแกร่ง!

นานมากแล้วที่เจตจำนงแห่งกระบี่ของเขาอยู่ในระดับสูงถึง 90% เหลือเพียงก้าวเดียวเขาก็จะเข้าสู่การเป็นเทพแห่งกระบี่

ก่อนหน้านั้น เขาเคยเป็นมือกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดในสุดยอดฐานจงไห่

ทว่าตอนนี้

ในยามที่ได้พบกับเสียงของคมกระบี่ ขนาดที่เป็นผู้ครอบครองเจตจำนงแห่งกระบี่กว่า 90% ก็ยังไม่สามารถควบคุมกระบี่บนตักตนเองได้!

“ใครกันน่ะ!?”

“ทำไมปราณกระบี่ของเขา… ถึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้!”

“ภายในสุดยอดฐานจงไห่ของฉัน มีผู้ใช้กระบี่ที่แข็งแกร่งขนาดนี้อยู่ด้วยงั้นเหรอ!?”

เมื่อตระหนักได้ถึงกระบี่ที่สั่นโดยที่ไม่รู้ว่าจะหยุดลงได้อย่างไร หัวใจของเขาก็เต้นระรัวไม่หยุด

นอกจากเขา

ภายในสุดยอดฐานจงไห่ก็ยังมีราชันย์เทพยุทธ์ที่เป็นผู้ใช้กระบี่อีกหลายคน

แต่ ณ เวลานี้ ไม่ว่าคนเหล่านั้นจะมีเจตจำนงแห่งกระบี่สูงถึงขั้นไหน พวกเขาต่างก็รู้สึกได้เช่นเดียวกับราชันย์เทพยุทธ์ดับดารา และยากที่จะข่มความประหลาดใจไว้

เหตุการณ์นี้ทำให้พวกเขายากที่จะเชื่อ

อย่างไรก็ตาม

สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ยิ่งกว่านั่นก็คือ

นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

ภายหลังจากที่เสียงคมกระบี่ได้ก้องกังวานไปครู่ใหญ่ ทันใดนั้น วรยุทธ์แปลกประหลาดก็ปรากฏขึ้นทั่วทั้งโลก

กลิ่นอายของกระบี่มากมายปรากฏขึ้นมาพร้อม ๆ กันและถวิลหาก่อนจะรวมเข้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน!

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ ผู้ปลุกพลังที่ใช้กระบี่เป็นอาวุธหลักก็อดที่จะตกใจไม่ได้

…

…