ระบบกลืนกินพรสวรรค์ นิยาย บท 400
บทที่ 400 ตกตะลึงและสั่นกลัว สังหารราชาอสูร!
ตอนที่ฉู่โม่วอัดราชาอสูรจระเข้ยักษ์อยู่นั้น เขาอยู่ห่างออกไปจากสุดยอดฐานจงไห่มาก
แต่ลำแสงสีทองทั้งสามก็พุ่งสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าและตรงไปยังทิศทางของฐานจงไห่อย่างรวดเร็ว
พวกมันรวดเร็วมากจนเดินทางไปได้หลายพันกิโลเมตรภายในไม่กี่วินาที
ลำแสงสีทองทั้งสามคือราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุดสามคนจากเผ่ามนุษย์ที่รีบไปยังสุดยอดฐานจงไห่เพื่อเป็นกำลังเสริม ราชันย์เทพยุทธ์ดาวไถ ราชันย์เทพยุทธ์พิฆาตอสูร และราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพา
ขณะที่เดินทางไป พวกเขามองเห็นร่องรอยของสัตว์อสูรจำนวนมากที่ผ่านไปมาและแม้กระทั่งซากฐานปรักหักพังได้เป็นครั้งคราว ก่อนหน้านี้ มนุษย์อย่างน้อยหลายแสนหรือแม้แต่หลายล้านคนเคยอาศัยอยู่ในเศษซากเหล่านี้ แต่ตอนนี้กลับไม่มีมนุษย์คนไหนให้เห็นอีกแล้ว
นั่นทำให้พวกเขาวิตกกังวลหนักยิ่งขึ้นขณะที่ยังคงโกรธแค้นอยู่ในใจ
เมื่อสองวันก่อน
ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางจากสุดยอดฐานจงไห่ส่งข้อความมาว่าสัตว์อสูรอาจบุกโจมตีพวกเขาอย่างหนัก
มีสัตว์อสูรระดับผู้นำหรือแม่ทัพที่เทียบเท่ากับราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุดถึงแปดตัว และยังมีตัวที่น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดอีกด้วย
ในตอนนั้น เพราะพวกเขาจำเป็นต้องจัดการกับเรื่องอื่น ๆ จึงไม่มีเวลาได้หลบหนีไป
แต่ตอนนี้กลับไม่มีข่าวคราวอะไรจากฐานจงไห่เลย ทำให้หัวใจของพวกเขาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
แม้ว่าสุดยอดฐานจงไห่จะมีราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็งและฉู่โม่วเฝ้าระวังอยู่ ฝูงสัตว์อสูรนี้ก็มีขนาดใหญ่มากและมีสัตว์อสูรระดับแม่ทัพอยู่ถึงแปดตัว แม้ว่าสุดยอดฐานจงไห่จะพยายามสุดความสามารถ มันก็ยังสิ้นหวังเกินไป
“ดูจากร่องรอยสัตว์อสูรบนพื้นน่าจะผ่านมาอย่างน้อยครึ่งวันแล้ว พวกมันคงไปถึงสุดยอดฐานจงไห่แล้วแน่ ๆ!”
“พวกเรามาช้าเกินไปมาก ตอนนี้มันอาจจะ…”
แม้ว่าคำพูดที่เหลือจะไม่ได้ถูกพูดออกมา ทั้งสามก็เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร
สุดยอดฐานจงไห่คงจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบและอาจถูกยึดไปแล้วก็ได้
นั่นทำให้พวกเขากังวลอย่างหนัก
“ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องไปเป็นกำลังเสริม!”
“ถึงจะไม่รู้ว่าสุดยอดฐานจงไห่เป็นยังไง ถึงจะน่าสิ้นหวังขนาดไหน ฉันก็จะฆ่าสัตว์อสูรหลายแสนตัวและแก้แค้นให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ของฉัน!”
ราชันย์เทพยุทธ์พิฆาตอสูรกล่าวอย่างดุดันด้วยความเยือกเย็นไร้ที่สิ้นสุด
ราชันย์เทพยุทธ์ดาวไถและราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพาไม่พูดอะไร แต่สายตาของพวกเขาเองก็เยือกเย็นเช่นกัน
สัตว์อสูรทะเลบุกฝ่าแนวป้องกันชายฝั่งเข้ามา บุกรุกแผ่นดินที่อยู่อาศัย ทำลายพื้นที่กว่าหลายหมื่นกิโลเมตรและประชากรมนุษย์อีกหลายสิบล้านชีวิต
“รีบไปกันเถอะ!”
ทั้งสามไหลเวียนเลือด พลังปราณ และอณูแห่งชีวิตหนักยิ่งขึ้นเพื่อรีบมุ่งหน้าไปยังฐานจงไห่
…
ข้างนอกสุดยอดฐานจงไห่
บนพื้นดินที่พังทลาย ราชาอสูรจระเข้ยักษ์ยังคงอ้อนวอนขอความเมตตา แต่ฉู่โม่วก็ดูจะไม่ได้ยินและยังคงต่อยออกไปราวกับห่าฝน
ทุกครั้งที่เขาต่อยออกไปจะเกิดเสียงดังสนั่นเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งพื้นที่หลายหมื่นกิโลเมตร
ภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่องของฉู่โม่ว พื้นที่โดยรอบอาบไปด้วยเลือด และแม้แต่อวัยวะภายในของราชาอสูรก็แหลกสลายจนไม่เหลือจุดที่ยังเชื่อมต่อกันอยู่ให้เห็นแม้แต่น้อย
“ตายซะ!”
ฉู่โม่วคำรามลั่นและปล่อยหมัดออกไปเต็มแรงอีกครั้ง
เมื่อกำปั้นพุ่งลงไป เสียง ‘กร๊อบ’ ก็ดังขึ้นและกระดูกของราชาอสูรจระเข้ยักษ์ก็แตกกระจายออกตรงหน้า
เสียงนั้นดังสนั่นราวกับสายฟ้าฟาดและแพร่กระจายไปทั่วทั้งฐาน
ผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์ทุกคนและแม้แต่สัตว์อสูรที่ได้ยินเสียงนี้ต่างก็สูดหายใจความตกตะลึง
“นี่…”
“ราชาอสูรที่ทรงพลังและไร้เทียมทานตัวนั้นถูกราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ทำลายกระดูกสันหลังเหรอ?”
“น่ากลัว น่ากลัวจริง ๆ!”
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ทรงพลังเกินไปแล้ว!”
สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังร่างขนาดมหึมาที่ร่วงลงบนเศษฝุ่นด้วยสีหน้าตะลึงงัน
นั่นคือราชาอสูร!
สิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวที่ก้าวข้ามขั้นราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุดและปกครองสัตว์อสูรกว่าหลายร้อยล้านชีวิต
แต่ตอนนี้ ในสายตาของทุกคน มันถูกราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์โจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างกายบิดเบี้ยวและได้แต่ร้องขอชีวิต
ผู้คนนับไม่ถ้วนพูดอะไรไม่ออก
โลกทั่วทั้งใบเงียบสงัดลงในทันใด
แต่
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร อาจจะแค่ครู่เดียวหรืออาจเป็นเวลานาน ในโลกอันเงียบสงัด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความเงียบในทันใด
มันคือเสียงของจ้าวยุทธ์คนหนึ่ง
เขาบินขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยใบหน้าที่กลายเป็นสีแดงเพราะความตื่นเต้น เขายกมือขึ้นและตะโกนเสียงดังลั่น “ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์จงเจริญ! เผ่าพันธุ์มนุษย์จงเจริญ!”
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์จงเจริญ! เผ่าพันธุ์มนุษย์จงเจริญ!”
เขาแผดเสียงดังสนั่นออกไปไกลทั่วทุกทิศทาง
ในไม่ช้า ผู้ปลุกพลังคนอื่นก็เริ่มร่วมด้วย
ในตอนแรกเสียงนั้นยังคงเบาบาง แต่ในไม่ช้ามันก็เสียงดังฟังชัดยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
จนท้ายที่สุด
เสียงทั้งหมดก็รวมกันเป็นหนึ่ง ก่อเกิดเป็นคลื่นเสียงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์จงเจริญ! เผ่าพันธุ์มนุษย์จงเจริญ!”
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์จงเจริญ! เผ่าพันธุ์มนุษย์จงเจริญ!”
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์จงเจริญ! เผ่าพันธุ์มนุษย์จงเจริญ!”
พวกเขาโห่ร้อง ตะโกน แผดเสียง คำราม
ประกอบกับเสียงดังสนั่น ร่างกายของจระเข้ยักษ์ทนไม่ไหวอีกต่อไปและถูกหมัดของฉู่โม่วเจาะทะลวง เลือดและกระดูกมหาศาลระเบิดออกไปทั่วทุกทิศทาง
ราชาอสูรจระเข้ยักษ์นิ่งงันและไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
เมื่อรัศมีของราชาอสูรจระเข้ยักษ์จางหายไปจากท้องฟ้า มนุษย์และสัตว์อสูรทั้งหมดต่างก็ตกตะลึง
“สัตว์อสูรที่น่าสะพรึงกลัวนั่น หรือว่ามันจะ…”
“ตายแล้ว?”
เมื่อคิดได้ดังนั้น ทุกคนก็อดรู้สึกหวาดผวาไม่ได้
ถึงพวกเขาจะคิดอยู่ในใจระหว่างที่ฉู่โม่วโจมตีราชาอสูรจระเข้ยักษ์ว่าภาพนี้อาจเกิดขึ้นตรงหน้าจริง ๆ ผู้คนก็ยังอดตะลึงงันไม่ได้
สัตว์อสูรอันน่าสะพรึงกลัวที่เป็นถึงราชาอสูรถูกราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์อัดจนตายจริง ๆ เหรอ?
ผู้คนนับไม่ถ้วนนิ่งค้างอยู่กับที่
เหล่าสัตว์อสูรต่างก็ล้มลงบนพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
ทั่วทั้งโลก
ในตอนนี้เงียบสงัดอย่างถึงที่สุด
จนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มหล่น
…
ข้างนอกสุดยอดฐานจงไห่
ราชันย์เทพยุทธ์ดาวไถ ราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพา และราชันย์เทพยุทธ์พิฆาตอสูรเดินทางมาด้วยความเร็วสูงสุด พวกเขารวดเร็วมากจนมาถึงอาณาเขตของสุดยอดฐานจงไห่อย่างรวดเร็ว
ทั้งสามอดถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาไม่ได้เมื่อเห็นว่าฐานขนาดใหญ่ยังคงตั้งอยู่ไกลออกไป
“โชคดีที่พวกเรามาทัน!”
“สุดยอดฐานจงไห่ยังไม่ถูกสัตว์อสูรทำลาย ยังไม่สายเกินไป!”
“แต่ตอนนี้ก็ยังมีแรงกดดันสูงมาก พวกเขาคงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว รีบไปกันเถอะ!”
“ใช่ รีบไปช่วยพวกเขากันเถอะ!”
ทั้งสามพูดคุยกันและไม่กล้ารอให้เสียเวลา จึงรีบมุ่งหน้าไปทันที
แต่เมื่อไปถึงบริเวณใกล้เคียง การต่อสู้ที่พวกเขาจินตนาการเอาไว้กลับไม่ได้เกิดขึ้น พวกเขากลับเห็นผู้ปลุกพลังจากสุดยอดฐานจงไห่นับไม่ถ้วนยืนนิ่งด้วยความงุนงงพร้อมสีหน้าตกตะลึงราวกับว่ามองเห็นสิ่งที่ไม่เคยคาดฝันมาก่อน
ไม่ไกลออกไป มีฝูงสัตว์อสูรจำนวนมหาศาลอยู่ พวกเขาจึงอดรู้สึกตงิดใจไม่ได้
แต่ในตอนนี้
สัตว์อสูรเหล่านี้กำลังคลานอยู่บนพื้นและไม่แม้แต่จะโจมตี
“นี่มัน…”
“เกิดอะไรขึ้น?”
ราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงสุดทั้งสามงุนงงและได้แต่หันไปมองหน้ากันเอง
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบกลืนกินพรสวรรค์